Με απόφαση που έλαβε σήμερα η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία συνεδριάζει στο Φανάρι υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, ο Παπά Τύχων ο Αγιορείτης, πνευματικός πατέρας του Αγίου Παϊσίου, και ο Γέροντας Χατζη-Γεώργης αναγνωρίζονται πλέον επίσημα ως Άγιοι από την Εκκλησία.
Η αγιοκατατάξεις αυτές προσθέτουν δύο ακόμα οσιακές μορφές του Άθω στο αγιολόγιο της Εκκλησίας, κατά την ευλογημένη περίοδο της Πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου Α΄, αναδεικνύοντας τη διαρκή πνευματική καρποφορία της Αθωνικής Πολιτείας.
Ποιος ήταν ο παπα- Τύχων
Ο κατά κόσμον Τιμόθεος γεννήθηκε το 1884 στη Νόβια Μιχαλόβσκα της Ρωσίας, από γονείς ευσεβείς, τον Παύλο και την Ελένη. Από τα παιδικά του χρόνια διακρινόταν για τον ζήλο και την αγάπη του προς τον Θεό, επιθυμώντας να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη διακονία Του.
Αν και οι γονείς του διέκριναν τη φλόγα της ψυχής του, δίσταζαν να του επιτρέψουν άμεσα τη μοναχική πορεία, θεωρώντας ότι έπρεπε πρώτα να ωριμάσει. Του έδωσαν, ωστόσο, την ευλογία να επισκέπτεται Μονές για τρία χρόνια.
Στο διάστημα αυτό πραγματοποίησε εκτεταμένα προσκυνήματα σε ολόκληρη τη Ρωσία, περνώντας από περίπου διακόσιες Μονές. Παρά τις κακουχίες και την εξάντληση των οδοιποριών, απέφευγε να επιβαρύνει τις αδελφότητες με τη φιλοξενία, επιλέγοντας την άσκηση και τη στέρηση.
Αναζητώντας βαθύτερη ησυχία, προσκύνησε στο Θεοβάδιστο Όρος Σινά, όπου παρέμεινε δύο μήνες, και κατόπιν στους Αγίους Τόπους, ασκητεύοντας πέραν του Ιορδάνου.
Ωστόσο, το πνεύμα της εποχής δεν του επέτρεπε την επιθυμητή εσωτερική γαλήνη. Έτσι, κατευθύνθηκε προς το Άγιον Όρος, όπου και έμελλε να ριζώσει πνευματικά.
Η πρώτη του εγκατάσταση ήταν στο Κελί Μπουραζέρι, όπου παρέμεινε πέντε έτη. Στη συνέχεια, αναζητώντας μεγαλύτερη απομόνωση, μετέβη στα Καρούλια, τόπο αυστηρής ασκήσεως, όπου έζησε επί δεκαπέντε χρόνια με σκληρούς αγώνες.Εκεί καλλιέργησε με φιλότιμο και ταπείνωση την εσωτερική μεταμόρφωση, επιδιώκοντας να γίνει «άγγελος» όχι μόνο κατά το σχήμα, αλλά κυρίως κατά την καρδιά. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην άκρη της Καψάλας, σε Κελί της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα, όπου διακόνησε με αυταπάρνηση έναν Γέροντα μέχρι την κοίμησή του.
Έπειτα έμεινε μόνος, εντείνοντας ακόμη περισσότερο τους πνευματικούς του αγώνες. Η ταπείνωση και η ανιδιοτελής του προσπάθεια τον αξίωσαν πλούσιας Θείας Χάριτος. Σύντομα η φήμη της αγιότητός του διαδόθηκε και πλήθος πιστών κατέφευγε σε αυτόν για παρηγοριά και πνευματική καθοδήγηση. Αν και αρχικά δίσταζε, αποδέχθηκε τελικώς τη χειροτονία, προκειμένου να διακονεί το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως και να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια στους ανθρώπους.
Ο βίος του χαρακτηριζόταν από αδιάλειπτη δοξολογία. Το «Δόξα σοι ο Θεός» σφράγιζε κάθε αρχή και κάθε τέλος της ημέρας του. Με βαθύ Φόβο Θεού και απλότητα καρδιάς, ζούσε ήδη από την παρούσα ζωή την εμπειρία της ουράνιας λατρείας.
Το 1968 προαισθάνθηκε την επικείμενη κοίμησή του. Οι σωματικές του δυνάμεις τον εγκατέλειπαν, και μετά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου κατέπεσε στο κρεβάτι, λαμβάνοντας μόνο λίγο νερό. Ακόμη και τότε, δεν επιθυμούσε ανθρώπινη παρουσία κοντά του, για να μην διακόπτεται η αδιάλειπτη προσευχή του.
Άγιος Χατζη-Γεώργης ο Αγιορείτης
Ο Γέρων Χατζη-Γεώργης υπήρξε επίσης εξέχουσα μορφή της αγιορείτικης ασκητικής παράδοσης. Με έντονο το πνεύμα της θυσίας και της αυταπάρνησης, έζησε ζωή αυστηρής νηστείας, προσευχής και πνευματικού αγώνα. Η φήμη της αγιότητάς του είχε διαδοθεί ήδη από την εποχή της επίγειας ζωής του.
Ο Άγιος Παΐσιος συνέγραψε τον βίο του Γέροντος Χατζη-Γεώργη, αποτυπώνοντας με ευλάβεια και ακρίβεια την πνευματική του πορεία και τους ασκητικούς του αγώνες. Με τον ίδιο σεβασμό κατέγραψε και τον βίο του πατρός Τυχών, προσφέροντας στην Εκκλησία πολύτιμη μαρτυρία για τη ζωή και την αγιότητά τους.
Ένα πνευματικό νήμα που ενώνει
Η Αγιοκατάταξη των δύο αυτών μορφών αναδεικνύει το πνευματικό νήμα που ενώνει γενιές αγιορειτών πατέρων. Από τον Γέροντα Χατζη-Γεώργη στον πατέρα Τυχώνα και από εκεί στον Άγιο Παΐσιο, διαγράφεται μια αδιάσπαστη αλυσίδα πίστεως, ταπεινώσεως και αγάπης προς τον Χριστό.
Η σημερινή απόφαση της Ιεράς Συνόδου αποτελεί πηγή χαράς και ευλογίας για ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία, υπενθυμίζοντας ότι η αγιότητα δεν είναι παρελθόν, αλλά ζωντανή πραγματικότητα μέσα στο σώμα της Εκκλησίας.
