Αγίου Πνεύματος στον υγρότοπο του Αγίου Μάμαντος

Είναι Ιούνιος και η Χαλκιδική, όπως πάντα, κατακλύζεται από επισκέπτες. Ο ήλιος λάμπει, τα beach bars βουίζουν, οι παραλίες γεμίζουν χρώμα και κίνηση. Όμως, λίγο πιο πέρα από την κοσμική όψη της, υπάρχει μια Χαλκιδική που δεν φωνάζει. Μια Χαλκιδική που αναπνέει σιωπηλά, μέσα στο φως και στο νερό.

Στον υγρότοπο του Αγίου Μάμαντος, εκεί που η γη γίνεται καθρέφτης του ουρανού, ένα αλλιώτικο θέαμα εξελίσσεται.

Δεκάδες φλαμίνγκο, με τα ροζ και μαύρα φτερά τους ανοιγμένα σαν μεταξωτά μαντήλια στον άνεμο, χορεύουν επάνω στα ρηχά νερά. Τα ψηλόλιγνα σώματά τους καθρεφτίζονται στο νερό, και κάθε τους βήμα μοιάζει με παύση σε μια μουσική που μόνο η φύση ακούει.

Η φωτογραφίες αυτές – τραβηγμένες από τον φακό του Γιάννη Σαρακατσάνου – δεν χρειάζονται λεζάντα. Είναι σχεδόν ποίηση. Μπροστά, τα φλαμίνγκο σε μια αρμονική, χορευτική διάταξη. Πίσω, ο λόφος με τα απαλά χρώματα του Ιούνη, ένα αγροτόσπιτο που μοιάζει να παρακολουθεί σιωπηλά, και στο βάθος, οι γραμμές του πολιτισμού: πυλώνες και δρόμοι. Η συνύπαρξη. Το πέρασμα από το αστικό στο φυσικό, από το ανθρώπινο στο αγνό.

Η Χαλκιδική δεν είναι μόνο τουριστικός προορισμός. Είναι και καταφύγιο. Για ανθρώπους, αλλά και για πουλιά. Είναι τοπίο που αγκαλιάζει την άγρια ομορφιά χωρίς να την ταράζει.

Είναι υπενθύμιση ότι, δίπλα μας, υπάρχουν ακόμα στιγμές και χώροι που δεν χρειάζονται φίλτρα ή μουσική υπόκρουση για να μας μαγέψουν.

Αν αυτές τις μέρες βρεθείτε κοντά, κάντε μια παράκαμψη. Σταθείτε ήσυχα στην άκρη του υγροτόπου. Θα δείτε όχι μόνο φλαμίνγκο. Θα δείτε την άλλη Χαλκιδική – αυτή που δεν φαίνεται στις καρτ ποστάλ, αλλά μένει για πάντα στην καρδιά.

Καλή απόδραση,
Θοδωρής Δούκας