Μακριά απ’ τα πολύβοα beach bars, τις ξαπλώστρες και τα φώτα του τουρισμού, δίπλα στον πολυσύχναστο επαρχιακό, υπάρχει μια Χαλκιδική που αναπνέει ήσυχα. Πυρόξανθη και αληθινή!

Μια γη που δεν βιάζεται — σιγοψήνεται κάτω από τον ήλιο του Ιούνη, γεμάτη στάχυα που γέρνουν σαν να προσεύχονται στον χρόνο.

Εδώ, λίγο πριν τον θερισμό, τα χωράφια φορούν το πιο αυθεντικό καλοκαίρι. Το χρυσαφένιο φως κυλά πάνω τους σαν μέλι, και τα μοναχικά δέντρα γίνονται ποιητές του τοπίου, ακίνητοι μέσα στο απαλό κύμα του αέρα.

Αυτή είναι η άλλη πλευρά της Χαλκιδικής. Χωρίς θόρυβο, χωρίς βιασύνη.

Ένας τόπος που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα — αρκεί να τον δεις. Να τον αφουγκραστείς.

Το Σάββατο εδώ δεν είναι "μέρα διακοπών", είναι επιστροφή. Στη ρίζα, στην απλότητα, στο πυρήνα του καλοκαιριού.

φωτο: Γιάννης Σαρακατσάνος