Το φθινόπωρο είναι εδώ, όχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά για να μας χαρίσει τα πιο όμορφα χρώματά του, τις μοναχικές του αναζητήσεις. 

Στη Χαλκιδική το φθινόπωρο δεν είναι και τόσο μελαγχολικό, όπως το γράφουν οι ποιητές. Η θάλασσα απέραντη, καταγάλανη.

Το φως του ήλιου παίζει με τα σύννεφα.

Μια δυο στάλες βροχής δεν εμποδίζουν τον μικρό θαλασσόλυκο να συνεχίζει τις βουτιές, απέναντι απ΄ τα ερείπια της αρχαίας Τορώνης και το κάστρο της Ληκύθου.

Βουτάει σιγά αλλά αποφασιστικά γιατί ξέρει ότι τα νερά αυτά "αγιάστηκαν" από προγόνους ευφυείς, τολμηρούς θαλασσοπόρους. 

Φθινοπώριασε... Και μεις αναζητούμε τον παντοτινό ήλιο.

Μακριά από τους ανθρώπους που φθίνουν με τις εποχές…

φωτογραφίες του Γιώργου Τσαμακδά