Άρθρο του Δημήτρη Ευαγγελινού, Μαιευτήρα Χειρουργού Γυναικολόγου MD-PhD Διδάκτωρος Πανεπιστήμιου (Δ.Π.Θ), πρώην αντιπροέδρου του Ιατρικού Συλλόγου Χαλκιδικής και του Δημοτικού Συμβουλίου Πολυγύρου
Όταν το τοπικό κλιμάκιο του ΕΟΔΥ έχει μηδενικά κρούσματα και ο Νομός Χαλκιδικής είναι στα κόκκινα, κάτι δεν πάει καλά.
Ο έλεγχος πραγματοποιείται από κλιμάκια του ΕΟΔΥ, αποτελούμενα και από Κινητές Ομάδες Υγείας (ΚΟΜΥ) και από τα ιδιωτικά μικροβιολογικά εργαστήρια.
Τα μικροβιολογικά εργαστήρια όμως δεν κάνουν ιχνηλάτηση.
Απλά το κάθε εργαστήριο επιβεβαιώνει αν κάποιος είναι θετικός ή όχι.
Συνήθως προέρχονται οικογένειες και το περιβάλλον αυτών όταν έχουν ένα θετικό κρούσμα η εργαζόμενοι με θετικό κρούσμα σε μια επιχείρηση.
Άρα αν σε 10 άτομα, τα οποία θα ελεγχθούν, βγουν τα 5 θετικά, τα ποσοστά που βγαίνουν είναι πάρα πολύ υψηλά.
Ο σχεδιασμός και η υλοποίηση ενός συστήματος ομοιογενούς καταγραφής, επεξεργασίας και ανάλυσης δεδομένων θα πρέπει να είναι το ζητούμενο στα κεντρικά του ΕΟΔΥ κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει.
Η Περιφέρεια και οι φορείς του νομού ας δουν το θέμα και ας μην εκτίθεται αλλά ο Νομός Χαλκιδικής.
Η δημιουργία του μετοχίου της αθωνικής μονής Αγίου Παύλου στην Κασσάνδρα εντάσσεται σε μία ευρύτερη πολιτική ανασυνοικισμού της χερσονήσου από τον δεσπότη (ηγεμόνα) της Θεσσαλονίκης Ιωάννη Ζ΄ Παλαιολόγο. Τον Ιανουάριο του 1407, ο Ιωάννης Ζ΄ δωρίζει στη μονή Αγίου Παύλου και στον ηγούμενό της Θεόδουλο το παλαιόν χωρίον Άγιος Παύλος στην Κασσάνδρα μαζί με τις εκεί εγκαταστημένες 15 οικογένειες αγροτών, με καλλιεργήσιμη γη εκτάσεως 10 ζευγαριών και δικαιώματα από την τοπική αλιεία. Οι μοναχοί αναλάμβαναν την υποχρέωση να καταβάλλουν στο κράτος το 1/30 των εισοδημάτων προκειμένου να συντηρείται και να επανδρώνεται το γειτονικό κάστρο. Για το «παλαιοχώριον» δεν έχουμε κάποια άλλη πληροφορία ούτε γνωρίζουμε την ακριβή θέση του. Με βάση ωστόσο ένα έγγραφο από το Αρχείο της μονής Βατοπεδίου μπορεί να ταυτιστεί με το χωριό «Άγιος Παύλος» το οποίο το 1321 συνέδεε αμαξιτή οδό με την Άθυτο, και πρέπει να βρισκόταν κοντά στη σημερινή Νέα Φώκαια. Ένα μήνα αργότερα ο ίδιος ηγεμόνας εκδίδει χρυσόβουλο σύμφωνα με το οποίο παραχωρεί ένα μεγάλο μέρος των κρατικών εισοδημάτων της Κασσάνδρας σε έξι μονές, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονταν και η μονή του Αγίου Παύλου, η αδελφότητα της οποίας μετά το θάνατό του όφειλε να τελεί μία λειτουργία κάθε εβδομάδα υπέρ της αναπαύσεως της ψυχής του. Συγκεκριμένα στο χρυσόβουλο αναφέρεται ότι «…ο Ιωάννης τοποθετήθηκε δεσπότης της Θεσσαλονίκης,…, θέλησε να ανακαινίσει το τείχος γύρω από την Παλήνη .... το οποίο είχε περιπέσει σε κατάσταση ερειπίου. Ο Ιωάννης ανακαίνισε όχι μόνο αυτό, αλλά και όσα άλλα υπήρχαν στη χερσόνησο, ενώ έχτισε επιπλέον πύργους, … Όσο ο Ιωάννης θα είναι εν ζωή οι μονές δεν έχουν κάποια υποχρέωση απέναντί του. Μετά το θάνατό του η καθεμιά από αυτές οφείλει να τελεί μια λειτουργία κάθε εβδομάδα … η Αγίου Παύλου υπέρ της ψυχής του ιδίου...». Την προαναφερθείσα δωρεά στην Κασσάνδρα επικυρώνει το 1408, ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος, με επίσημο έγγραφό του («πρόσταγμα»), μετά από σχετικό αίτημα των Αγιοπαυλιτών, προκειμένου να εξασφαλιστούν από μελλοντικές επεμβάσεις τρίτων. Η πολιτική του Ιωάννη Ζ΄ Παλαιολόγου συνεχίστηκε από τον διάδοχό του Ανδρόνικο Β΄, ως μια ύστατη προσπάθεια οχύρωσης της Κασσάνδρας προκειμένου να αντισταθεί αποτελεσματικά στις επιδρομές των Οθωμανών. Η αποτελεσματική εξάλλου οχύρωση της χερσονήσου θα εξασφάλιζε ένα πλησιέστατο τόπο παροχής σίτου για την Θεσσαλονίκη ενισχύοντας την αμυντική ικανότητα της πόλης. Στο πλαίσιο αυτό το Φεβρουάριο του 1415, ο δεσπότης Θεσσαλονίκης Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος παραχωρεί στη μονή Αγίου Παύλου λιβαδότοπο στη θέση Σούρου στην Κασσάνδρα, προκειμένου οι μοναχοί να τον μετατρέψουν σε ελαιώνα. Επιπλέον τους δίνει το δικαίωμα να λαμβάνουν ετησίως 6 κιλά αλάτι από τις αλυκές της χερσονήσου. Στο Αρχείο της μονής φυλάσσεται και ένα έγγραφο του ίδιου έτους, στο οποίο περιγράφονται τα όρια του μετοχίου στην Κασσάνδρα. «…Ξεκινά από την παραλία, δίπλα στην τοποθεσία Δαφνί, … στη συνέχεια στρέφεται προς νότο και ακολουθεί κατά μήκος το μεγάλο ρυάκι, έχοντας δεξιά το περιοριζόμενο και αριστερά τα κτήματα της Αφέτου. Αφήνοντας το ρυάκι … φτάνει στον μεγάλο αμαξιτό δρόμο που πηγαίνει από το κάστρο της Κασσάνδρας στον Άγιο Δημήτριο. Στη συνέχεια στρέφεται προς τη δύση και συναντά το μικρό ρυάκι που ονομάζεται Σταυρός, επειδή δημιουργείται σταυροδρόμι. Το μήκος μέχρι εδώ είναι εκατόν ογδόντα δύο σχοινία … Από εκεί, …και αφού στραφεί ανατολικά, βαδίζει επάνω στην ακρογιαλιά και περικλείοντας τον νεωστί οικοδομηθέντα πύργον καταλήγει στο μέρος απ’ όπου ξεκίνησε,…». Με τις προαναφερθείσες ενέργειες της κεντρικής εξουσίας ο μετοχιακός πύργος της μονής Αγίου Παύλου (Εικ. 1) αποτελούσε ασφαλές καταφύγιο για τους κατοίκους της περιοχής σε περίπτωση πειρατικής επιδρομής αλλά και συνέβαλε σε ένα δίκτυο επικοινωνίας και προστασίας ανάμεσα στα οχυρά και τους πύργους της χερσονήσου για ένα ευρύτερο και πιο αποτελεσματικό έλεγχο των ακτογραμμών της. Η συμμετοχή του μετοχίου στην άμυνα και προστασία της χερσονήσου είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς συντελεί στη διατήρηση ενός πιο ασφαλούς και σταθερού κλίματος και δρα καταλυτικά ενάντια στην ερήμωση της περιοχής και την κατάληψή της από εχθρικές δυνάμεις. Τον Μάρτιο του 1417, μετά από αίτημα της Μονής, ο Ανδρόνικος Β΄ παραχωρεί επιπλέον 30 ζευγάρια γη στους Αγιοπαυλίτες στο παλαιοχώριο Άγιος Παύλος στην Κασσάνδρα και κατ’ αυτόν τον τρόπο αυξάνονται τα περιουσιακά στοιχεία τους στην περιοχή.
Το 1423 η Θεσσαλονίκη μαζί με την Κασσάνδρα παραχωρήθηκαν στους Βενετούς, οι οποίοι ως νέοι κύριοι της περιοχής, ενίσχυσαν τις οχυρώσεις θέλοντας να προστατεύσουν την χερσόνησο από τις επιθέσεις των Οθωμανών. Παρόλα αυτά, το 1430 η χερσόνησος της Κασσάνδρας καταλήφθηκε οριστικώς από τους Οθωμανούς, εντάχθηκε στο οθωμανικό κράτος και έχασε την στρατηγική σημασία της, με αποτέλεσμα την εγκατάλειψη και την σταδιακή ερήμωσή της. Μετά την κατάληψη της Κασσάνδρας και μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, το μετόχι φαίνεται ότι παρέμεινε εγκαταλελειμμένο. Το 1590 ο σουλτάνος Μουράτ Γ΄ παραχώρησε τη χερσόνησο της Κασσάνδρας ως βακούφι στον λευκό αρχιευνούχο του παλατιού Ğazanfer ağa, ο οποίος προχώρησε σε πώληση των εγκαταλελειμμένων εκτάσεων σε αγιορείτικες μονές με σκοπό να καταστήσει το βακούφι προσοδοφόρο. Στο πλαίσιο αυτό, το 1591, οι Αγιοπαυλίτες αγόρασαν το παλαιό μετόχι τους στην Κασσάνδρα για το ποσό των 3.000 άσπρων. Τα έσοδα του βακουφιού προορίζονταν για δώρα των φτωχών των δύο ιερών πόλεων, Μέκκας και Μεδίνας και για τις απολαβές της αυτοκρατορικής ακολουθίας, ενώ τα υπόλοιπα για τα έξοδα συντήρησής του. Καθίσταται σαφές πως η Μονή επαναγόρασε ουσιαστικά το βυζαντινό μετόχι της στην Κασσάνδρα. Στα έγγραφα αναφέρεται ότι η γη ήταν χέρσα και ακαλλιέργητη και ότι οι μοναχοί μπορούσαν να εκμεταλλευτούν όση γη ήταν κατάλληλη για καλλιέργεια, ενώ την υπόλοιπη μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν ως βοσκοτόπια. Και στις δύο περιπτώσεις θα πλήρωναν κανονικά στο βακούφι τις δεκάτες και τους φόρους βοσκής αντίστοιχα. Στο ίδιο έγγραφο δίνονται και τα όρια του μετοχιού που έχουν ως εξής: «…από τη μικρή θάλασσα (Τορωναίος κόλπος) το σύνορο φτάνει στη Δάφνη, από κει κατά μήκος του δρόμου φτάνει στη στρόγγυλη πέτρα στα δεξιά του δρόμου, μετά στο γαλάζιο μάρμαρο και καταλήγει πάλι στη μικρή θάλασσα…». Το 1615 πέντε Αγιοπαυλίτες μοναχοί πωλούν καλλιεργήσιμες εκτάσεις του μετοχίου σε χριστιανούς κατοίκους της Αθύτου, οι οποίοι καταβάλλουν το ποσό των 50.000 άσπρων. Το 1684 ο γενικός καπετάνιος της Βενετίας Francesco Morosini επιστρέφοντας από την Θάσο περνά από την Κασσάνδρα, την λεηλατεί και πυρπολεί δύο πύργους της, ο ένας εκ των οποίων εικάζουμε ότι ήταν ο μετοχιακός πύργος της μονής Αγίου Παύλου.
Κατά τους επόμενους δύο αιώνες οι ιστορικές πηγές αναφέρονται σε αγοραπωλησίες των Αγιοπαυλιτών, αλλά ταυτόχρονα μας πληροφορούν και για μια σειρά από αντιδικίες, έριδες και αντιπαραθέσεις, άλλοτε με τους κατοίκους της γειτονικής Αθύτου και άλλοτε με τα όμορα αθωνικά μετόχια (Μ. Λαύρας, Διονυσίου, Εσφιγμένου, κλπ.), που φτάνουν μέχρι και την παρέμβαση του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος απειλεί με επιτίμιο τους αντιδικούντες.
Εικ. 2 Ο Εμμανουήλ Παπάς με τους Κασσανδρινούς αγωνιστές στον μετοχιακό πύργο της μονής Αγίου Παύλου (σύγχρονο έργο του Βασ. Νικόλτσιου).
Στις αρχές του 19ου αιώνα το μετοχιακό συγκρότημα συνδέεται με την Επανάσταση στη Χαλκιδική. Συγκεκριμένα μετά τη μάχη του Εγρί Μπουτζάκ (Νέα Απολλωνία) στις 15 Ιουνίου 1821, ο αρχηγός της Επανάστασης στη Χαλκιδική Εμμανουήλ Παπάς μεταβαίνει στον Πολύγυρο και από εκεί με όσους από τους πολεμιστές του επέζησαν, κατευθύνθηκαν στην Κασσάνδρα, όπου εγκαθιστά το στρατηγείο του στον μετοχιακό πύργο της μονής Αγίου Παύλου (Εικ. 2). Οι Κασσανδρινοί είχαν εξεγερθεί ήδη από την 29η Μαΐου «…ημείς, οι εν τη χερσονήσω Κασσάνδρα εσηκώσαμεν τ’ άρματα κατά του τυράννου μας…». Στις 14 Νοεμβρίου 1821, όπως αναφέρουν οι πηγές «…ο Αμπτούλ Ρομπούτ πασάς ήλθεν εις Κασσάνδραν, την οποίαν νικήσας κατέστρεψε, αιχμαλωτίσας πλήθη χριστιανών, όσοι εκεί ευρέθησαν, και πολλούς αποκτείνας…». Οι επαναστάτες αποτραβήχτηκαν τότε μέσα στο δάσος, όπου και σταμάτησαν για λίγο τους Τούρκους. Έτσι έδωσαν χρόνο στα γυναικόπαιδα να επιβιβαστούν στα Ψαριανά καράβια. Τότε και ο Εμμανουήλ Παπάς με τον γιο του Αθανάσιο, κατόρθωσε να φθάσει στην Άθυτο και από εκεί να περάσει διά θαλάσσης με λίγους δικούς του στο Άγιον Όρος. Την ίδια ημέρα κατά την κατάληψη και το χαλασμό της Κασσάνδρας πυρπολείται ο πύργος και το μετοχιακό συγκρότημα της μονής Αγίου Παύλου.
Το 1868 κτίζεται ο μετοχιακός ναός των Αγίων Αποστόλων, ενώ στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα πραγματοποιούνται οικοδομικές εργασίες και αποκαταστάσεις στο μετοχιακό συγκρότημα (πύργος, βοηθητικά κτίρια, πηγάδι, κλπ.). Από το αρχειακό υλικό της Μονής πληροφορούμαστε ότι τον λιμενίσκο του μετοχίου χρησιμοποιούν για μεταφορά προϊόντων από και προς το Άγιον Όρος και άλλες μονές που είχαν μετόχια στην Κασσάνδρα. Την ίδια περίοδο τα έγγραφα μας ενημερώνουν για την παραγωγική δραστηριότητα του μετοχίου, το οποίο εκτός από την κτηνοτροφική μονάδα αμνοεριφίων και βοοειδών, είχε και σημαντική παραγωγή κριθαριού, σιταριού, βρώμης, κουκιών και ρόβης.
Οι μετοχιακές εκτάσεις διατηρήθηκαν στην κυριότητα της Μονής μέχρι την έλευση των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Μέχρι το 1925 το μετόχι και ο προσφυγικός οικισμός υπάγονταν στην Κοινότητα της γειτονικής Αθύτου. Με Διάταγμα του 1925 ο συνοικισμός «Μετόχιον Αγίου Παύλου» μετονομάστηκε σε «Νέα Φώκαια» και αναγνωρίσθηκε ως αυτοτελής κοινότητα.
Από το 1968 το μετοχιακό συγκρότημα συγκαταλέγεται στον κατάλογο των κηρυγμένων αρχαιολογικών χώρων και μνημείων και προστατεύεται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Το 1996 η 10η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων πραγματοποίησε ανασκαφική έρευνα στο εσωτερικό του πύργου, με βασικό στόχο την ανεύρεση στοιχείων που να βοηθούν στη χρονολόγησή του. Το μόνο που αποκαλύφθηκε ήταν ένα στρώμα πυρκαγιάς στο υπόγειο που αποδίδεται στην πυρπόληση του 1821. Κάτω από αυτό, το υπόγειο ήταν καθαρό, με κάποιες ενδείξεις που ανάγονται στο 17ο αιώνα, οι οποίες θα μπορούσαν να συνδεθούν με την προαναφερθείσα πυρπόληση των δύο πύργων στην Κασσάνδρα από τον Βενετό Francesco Morosini το 1684.
Τέλος το 2020 η Εφορεία Αρχαιοτήτων Χαλκιδικής και Αγίου Όρους ολοκλήρωσε τις εργασίες αποκατάστασης του πύργου και στο πλαίσιο των καλοκαιρινών εκδηλώσεων διοργάνωσε τρισδιάστατη προβολή ντοκιμαντέρ στις όψεις του μνημείου με τίτλο «Ένας πύργος αφηγείται την ιστορία του».
*Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην περιοδική έκδοση "Παγχαλκιδικός Λόγος"
Μη όντας ιστορικός, απέφυγα στο να ανατρέξω στα ιστορικά γεγονότα. Αν το τολμούσα, θα αδικούσα τους ήρωες μας και την Ιστορία. «Ἡ θυσία ποὺ εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς παραδόσεώς μας, μαρτυρημένη καὶ θαυμαζόμενη παγκοσμίως, εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς διέσωσε στὶς κρίσιμες ἱστορικές μας στιγμές. Θυσία γιὰ τὶς ἀξίες τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς Δημοκρατίας, μὲ ἐμπνευστή της τὴν πίστη στον Θεό και την πίστη στις αιώνιες αξίες. Ἡ θυσία, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀγάπη εἶναι ἡ βάση τῆς κοινωνικῆς ζωῆς. Ὁ καταναλωτισμός, ἡ διαφθορά, ...ποὺ πάντα ὑπῆρχαν στὴν κοινωνικὴ ζωὴ ὅλων τῶν λαῶν σὲ κάποιο βαθμό, σήμερα ἔχουν ὁδηγηθεῖ σὲ ἀμετρία ποὺ ὁδηγοῦν σὲ ἀδιέξοδο. Ἡ θυσία ποὺ γίνεται ἀπὸ ἀγάπη, θεραπεύει τὶς κοινωνικὲς ἀνάγκες, ἀλλὰ καὶ ἱκανοποιεῖ καὶ τὸ ἴδιο τὸ ἄτομο ποὺ θυσιάζει κάτι ἀπὸ τὴν προσωπική του ζωή, γιὰ χάριν τῶν ἀγαπωμένων προσώπων. Ὅταν τὰ ἔθνη δὲν ἀγωνίζονται σὲ αὐτὴ τὴν καθημερινὴ θυσία, ποὺ σημαίνει στέρηση στὸ ἐπίπεδο τῶν αἰσθήσεων γιὰ χάρη τοῦ ἄλλου, τότε ἢ σβήνουν ἢ ἀναγκάζονται νὰ ὑποστούν θυσίες σὲ μεγαλύτερη κλίμακα, πολλὲς φορὲς στὴν ἐσχάτη θυσία τοῦ αἵματος».
Oἱ κίνδυνοι ἀφανισμοῦ τοῦ ἔθνους μας ὡς πολιτιστικῆς ὀντότητας καὶ ἡ μετατροπή του σὲ κάτι ἄλλο εἶναι ὑπαρκτοί. «Ὁ πραγματικός στόχος τοῦ παγκόσμιου ἐξουσιασμοῦ εἶναι ἡ ἀλλοίωση τῆς ἐθνικῆς μας συνείδησης», γιατὶ μόνο ἔτσι νομίζει πὼς θὰ ἐπιτύχει τοὺς στόχους του. «Kι εἶναι σημαντικὴ ἡ εὐκαιρία ποὺ μᾶς προσφέρει καὶ πάλι ἡ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, γιατὶ ὅπως τότε οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ ῾40 συνειδητοποίησαν τὸν κίνδυνο,γιὰ νὰ διαφυλάξουν τὸν ἑαυτό τους καὶ τὴν πατρίδα τους, ἔτσι κι ἐμεῖς. Ἀπαιτεῖται νὰ συνειδητοποιήσουμε τοὺς κινδύνους ποὺ ὕπουλα στὴν ἐποχή μας ἀπειλοῦν τὴν ὕπαρξή μας... Kι ἔχοντας μπρὸς στὰ μάτια μας τὰ ἡρωϊκά τους παραδείγματα, ἔχοντας συμπαραστάτη μας καὶ βοηθὸ τὴν ἀρχιστρατηγο Θεοτόκο, ἂς ἀρθοῦμε στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων» μὲ φρόνημα μαρτυρικό, εὐγνωμονοῦντες αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔδειξαν τὸ δρόμο.
Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών.
ΣΤΑΘΗΤΕ ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ στις επάλξεις σας και μη ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας.
Ας διδάξουμε στα παιδιά μας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ’ επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ο,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ο,τι κινδυνεύει.
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ, ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Βρίσκω έναν φίλο αγρότη κι αγανακτισμένος μου λέει: "Έχουν κάνει καρτέλ οι έμποροι και πάνω από 1 ευρώ δεν δίνει κανένας".
"Συμφωνώ" του απαντάω "αλλά κι οι αγρότες κάνανε καρτέλ και πάνω από 2,5 ευρώ το τελάρο δεν δίνει κανένας στους εργάτες".
"Αν πάει κάποιος να δώσει παραπάνω τον παίρνουν οι άλλοι έμποροι και τον πιέζουν να πάει στο 1 ευρώ" συνεχίζει ο φίλος.
"Επίσης αν κάποιος αγρότης πάει να δώσει πάνω από 2,5 ευρώ το τελάρο παίρνουν οι άλλοι αγρότες και τον πιέζουν να πέσει στα 2,5ευρώ", απαντάω.
"Ναι, αλλά αυτοί βγάζουν εκατοντάδες χιλιάδες κι ακόμα και εκατομμύρια ευρώ", συνεχίζει.
"Ότι είναι για σένα τα 200 χιλ ευρώ που βγάζει ένας μικρός έμπορος είναι για τον Αλβανό που στις μαζεύει και τις κλαδεύει τα 30χιλ που βάζεις εσύ στην τσέπη κάθε χρόνο", ξαναπαντάω.
"Δηλαδή πόσο να πάρει ένας εργάτης μεροκάματο", μου λέει.
"Ανάλογα το τί χρήματα σου φέρνει η δουλειά του και πόσο δύσκολη είναι, δηλαδή μπορεί του λέω ένας άνθρωπος να μαζεύει ελιές πράσινες για πάνω από 2 μήνες το χρόνο και να μην σακατευτεί;"
"Έλληνας" του λέω "γιατί δεν έρχεται; Δεν μου λες" του λέω "οι μικροί έμποροι και κυρίως μεταποιητές δεν ήταν παραγωγοί που για να μην τους αδικούν οι μεγάλοι μπήκαν στο εμπόριο;"
"Ναι", μου λέει.
"Τώρα αντιμετωπίζουν τον αγρότη όπως αντιμετώπιζαν κι αυτούς;"
"Ναι," μου λέει.
"Αν σου πούνε τώρα οι έμποροι 1,30 κι άρα βγάλεις 7, 5 ευρώ παραπάνω στο τελάρο, θα δώσεις στον εργάτη 3 ευρώ από 2,5 που του δίνεις τώρα;"
"Όχι" μου λέει, χωρίς να νιώθει το άδικο. Κατά τον ίδιο τρόπο δεν το νιώθει κι ο έμπορος.
Ιδιοτελής : αυτός που ενεργεί με γνώμονα, το προσωπικό του συμφέρον. Στα αγγλικά idiot (ελληνικής φυσικά προέλευσης) κι όποιος ξέρει ας κάνει τη μετάφραση στα ελληνικά.
Υ. Γ. 1: Από τη στιγμή που η τιμή βγαίνει ταυτόχρονα με το μάζεμα κι όχι από 1 Αυγούστου όσοι δεν κλείσατε βαρέλες είστε όμηροι. Άλλη φορά να συνεννοείστε και να μην περιμένετε τελευταία στιγμή.
Υ. Γ. 2: Οι Αλβανοί είναι οι καλύτεροι εργάτες κι οι πιο προκομένοι, 25 και 30 τελάρα τη μέρα δεν μαζεύει άλλος. Αν απευθυνθείτε αλλού, θα νιώσετε ισχυροί αλλά στο τέλος δεν θα γίνει η δουλειά σας και θα το μετανιώσετε κι εσείς κι οι εργάτες. Βρείτε τα.
Υ. Γ. 3: Οι έμποροι να θυμάστε ότι η αγορά θα εκδικηθεί την αδικία με την δημιουργία νέων εμπόρων κι όσο αυξάνεστε τόσο θα χάνεται ο έλεγχος κι ίσως κι οι επιχειρήσεις.
Υ. Γ. 4: Όταν 2 δεν τα βρίσκουν είναι χρέος του δυνατού να επιδιώξει την συναίνεση γιατί αυτός υποχωρώντας λίγο θα δώσει στον αδύναμο πολλά.
Υ. Γ. 5: Μου είπε ένας φίλος ότι πολλές ελιές έπαιρνε ο συνεταιρισμός της Λάρισας και τον ρώτησα γιατί της Λάρισας οι δικοί μας τί κάνουν, ανίκανοι είναι;
Με αγάπη γιατί από σας τρώμε ψωμί κι όποιος αγαπάει παιδεύει...
Άρθρο του Κωνσταντίνου Μηνάογλου, Δάσκαλου- Θεολόγου
Μετά την πάροδο της εαρινής καραντίνας, συγγενείς και φίλοι, μας ρωτούσαν:
-Θα τους κάνετε, θα τους κάνετε;
Ο καιρός περνούσε, οι μέρες κυλούσαν και ο αριθμός κρουσμάτων μετά από αρκετή ¨σιωπή¨ έκανε την επανεμφάνισή του. Η αυξητική τάση και η ανάγκη αυστηριοποίησης των μέτρων προστασίας έχουν συγκεντρώσει απειλητικά τα σύννεφα της απαγόρευσης όλων των θρησκευτικών τελετών αφού μέρα με τη μέρα ο επιτρεπόμενος αριθμός συμμετεχόντων σε όλες τις θρησκευτικές εκδηλώσεις μειωνόταν σε βαθμό που αναρωτιόμασταν αν πρέπει να ξεκαλέσουμε κάποιους από αυτούς που καλέσαμε. Όχι, ποτέ, είναι ανάρμοστο και αγενέστατο.
Οι συγγενείς και φίλοι συνέχιζαν να μας ρωτούν:
-Θα τους κάνετε, θα τους κάνετε;
Και σαν δεν έφταναν όλα αυτά είχαμε και την γείτονα χώρα να απειλεί με θερμό επεισόδιο. Θα έχουμε σύρραξη ή όχι. Πάμε για πόλεμο και πότε;
Ανησυχία, αβεβαιότητα, αν θα γίνουν και πώς θα γίνουν. Η αγωνία στο κατακόρυφο. Ακόμα και την παραμονή στον όμορο νομό πάρθηκαν περιοριστικά μέτρα των 50 ατόμων σε κάθε θρησκευτική τελετή.
Τα παιδιά μου βλέποντας και ακούγοντας όλα αυτά με ρωτούσαν ανήσυχα:
-Τι λες μπαμπά, θα γίνουν;
-Μην ανησυχείτε τους έλεγα, αφήστε τη ζωή σας στο Χριστό κι ότι θέλει Αυτός ας γίνει.
Εν τέλει εν μέσω κρίσης οικονομικής, επιδημιολογικής και γεωστρατηγικής πραγματοποιήσαμε του γάμους των κοριτσιών μας. Ο διπλός γάμος έγινε σε έναν ορεινό οικισμό των Τρικάλων, εκτός ναού σε ένα τεράστιο υπαίθριο χώρο δεντροφυτεμένο με τρεχούμενα νερά κάτω από ένα μεγάλο πλατάνι και με το αυγουστιάτικο απογευματινό αεράκι να πνέει από τις πλαγιές του επιβλητικού Κερκέτιου όρους. Τηρήθηκαν τα μέτρα προστασίας, κρατήθηκαν οι αποστάσεις, αποφύγαμε τις χειραψίες και τους εναγκαλισμούς ακόμα και από εμάς τους γονείς. Στο δε τεραστίων διαστάσεων κέντρο διασκέδασης τα τραπεζοκαθίσματα ήταν των 4 ή 5 ατόμων και σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Παρ’ όλα αυτά οι μισοί προσκεκλημένοι υπό το φόβο του κορωνοϊού και της τρομολαγνείας των ΜΜΕ δεν προσήλθαν ούτε καν στο μυστήριο. Και πώς να προσέλθουν όταν ακούνε καθημερινά ότι οι γάμοι κολλάνε, αύξηση κρουσμάτων στους γάμους, κίνδυνος θανάτου οι γάμοι και ούτω καθεξής.
Στο εικοσαήμερο που πέρασε, από τις 22 Αυγούστου που έγιναν οι γάμοι των κοριτσιών μας έως σήμερα, κανείς μας δεν νόσησε ούτε και παρουσίασε κάποιο σύμπτωμα. Ίσως η παραφρασμένη αρχική ευχή μου ¨Θεού θέλοντος και Χαρδαλιά επιτρέποντος¨ να έπιασε, ίσως ίσχυσε ο αποφθεγματικός σαιξπηρικός λόγος και τίτλος ομώνυμης ταινίας ¨Πολύ κακό για το τίποτα¨ μόνο που αυτό το τίποτα ήταν για μας το παν.
Άρθρο του Νίκου Χατζηαλέξη, Τομεάρχη Τουρισμού, Πολιτικό Συμβούλιο ΟΝΝΕΔ
Η σεζόν που ακόμα διανύουμε, παρά τις αντιξοότητες που κόντεψαν να μας κλείσουν πριν ακόμα ανοίξουμε, αναμέναμε να ήταν ιδιαίτερη. Βιώσαμε κάτι πρωτόγνωρο για τις τελευταίες γενιές με δύσκολα και απρόβλεπτα αποτελέσματα και όλα τα σενάρια ανοιχτά. Δυστυχώς, ενώ υπήρξε σοβαρή προετοιμασία από την κυβέρνηση και από τους επιχειρηματίες, λίγο η έξαρση της επιδημίας στις γύρω χώρες, λίγο η χαλάρωση τόσο των πολιτών όσο και των κρατικών μηχανισμών ελέγχου, μας έφεραν από πολύ νωρίς αντιμέτωπους με τα πρώτα κρούσματα στη Χαλκιδική.
Οι επιχειρηματίες έμειναν στο έλεος του Θεού να παλεύουν καθημερινά με τα πάγια έξοδά τους απροστάτευτοι από τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις για το άνοιγμα ή κλείσιμο των συνόρων που στοχοποίησαν κράτη-βασικές αγορές για τη Χαλκιδική αλλά και αντιμέτωποι με μια αδιάκοπη επίθεση από τα ΜΜΕ που στιγμάτισαν τη Χαλκιδική ως την πηγή όλων των δεινών στην Ελλάδα.
Παρ’ όλο που η Χαλκιδική, όπως και η Βόρεια Ελλάδα, αναμενόταν να έχει μια καλύτερη τουριστική περίοδο λόγω της γειτνίασης με τα Βαλκάνια αλλά και της αγοράς της Βορείου Ελλάδος, κατέληξε να έχει νούμερα μικρότερα και από ένα νησί του Αιγαίου αποκλεισμένο από τις διεθνείς πτήσεις. Γεγονότα όπως η αμφίβολη κατάσταση των συνόρων, η μετέπειτα απαγόρευση εισόδου ακόμα και με αρνητικό μοριακό τεστ ανίχνευσης κορονοϊού, οι τεράστιες ουρές στο μοναδικό τελωνείο στον Προμαχώνα, η αδυναμία εύρεσης ξενοδοχείου καραντίνας, η έλλειψη στελέχωσης και εξοπλισμού των κατά τόπου μονάδων υγείας, η χαλάρωση των μέτρων σε σημεία συγκέντρωσης πληθυσμού, η ανυπαρξία υγειονομικών πρωτοκόλλων σε μη τουριστικές επιχειρήσεις και η συστηματική δυσφήμιση της Χαλκιδικής είχαν ως αποτέλεσμα η Χαλκιδική να είναι άδεια και άλλες περιοχές (βλ. Κέρκυρα, Πάργα, Λευκάδα κτλ.) να είναι γεμάτες μέχρι σήμερα.
Η οικονομική ζημιά αλλά και η σπίλωση της Χαλκιδικής ως προορισμού είναι ανυπολόγιστα. Με μέσο όρο πληρότητας στο 20%-30% και μείωση των εσόδων και της κατανάλωσης κοντά στο 80%, σε σχέση με μια φυσιολογική σεζόν, δεν μπορούμε να μιλάμε για επιβίωση και να κοιτάμε την επόμενη μέρα με αισιοδοξία. Πρέπει άμεσα όλοι οι επαγγελματικοί φορείς, βουλευτές, περιφερειακοί σύμβουλοι, περιφέρεια, ΟΤΑ, να μαζευτούν και από κοινού να καταθέσουν προτάσεις προς την κεντρική κυβέρνηση και να πάρουν ανάλογες πρωτοβουλίες, τόσο για την οικονομική ενίσχυση των επιχειρηματιών και των εργαζομένων της Χαλκιδικής όσο και για την αντιστροφή του κλίματος και της εικόνας που διαμορφώθηκε για τη Χαλκιδική. Χωρίς άμεσα μέτρα αλλά και οργανωμένη προωθητική εκστρατεία, μπορεί το 2021 να μην είμαστε καν εδώ να μιλάμε. Και τα μέτρα που πρέπει να παρθούν είναι αυτά που βρίσκονται σε εκκρεμότητα πριν την έναρξη της σεζόν, όπως:
● Άμεση σημαντική μείωση ή κατάργηση των τελών καθαρισμού και φωτισμού, ύδρευσης και αποχέτευσης σε όλες τις επιχειρήσεις (όχι μόνο τουριστικές). ● Μείωση ή κατάργηση του ΕΝΦΙΑ (για το 2020-21). ● Η ήδη ισχύουσα μείωση των ενοικίων των τουριστικών επιχειρήσεων να συνεχιστεί μέχρι την έναρξη της σεζόν 2021. ● Αναδιάρθρωση οφειλών προς το Δημόσιο. ● Επαναξιολόγηση του δανεισμού των τραπεζών. ● Επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων. ● Μείωση του ΕΦΚΑ των επιχειρηματιών που πλήττονται άμεσα. ● Ενίσχυση του εισοδήματος των εργαζομένων
Για το 2021 επιβάλλεται η κατάργηση του Τέλους Επιτηδεύματος, η κατάργηση του Τέλους Διανυκτέρευσης και η μείωση ΦΠΑ διανυκτέρευσης και εστίασης. Όσον αφορά την αποκατάσταση της φήμης της Χαλκιδικής, απαιτείται συντονισμένη προσπάθεια για να αποκατασταθούν οι σχέσεις με τη Σερβική και Ρωσική αγορά πρωτίστως και έπειτα προωθητικές ενέργειες στις γύρω Βαλκανικές χώρες αλλά και στην αγορά της βορείου Ελλάδος. Η ανάληψη πρωτοβουλιών είναι επιτακτική.
Εμείς που πιστεύουμε πως υπάρχει ιός δεν θεωρούμαστε ψεκασμένοι! Άρα δεν κινδυνεύουμε από φυλάκιση.
Οι θεωρίες συνωμοσίας όπως και αυτοί που δεν πιστεύουν στα εμβόλια, βγήκαν από συγκεκριμένα κέντρα του εξωτερικού και υπήρχαν και κυβερνήσεις που θεωρούσαν πως δεν υπάρχει θέμα και οι οποίες πίστευαν στην ανοσία της αγέλης όπως και τα γνωστά αντιεμβολιαστικά κινήματα.
Υπήρχαν και αυτοί και είμαι ένας από αυτούς, που πίστευαν πως ο ΠΟΥ δεν έκανε καλά την δουλειά του και δεν πάρθηκαν αμέσως τα αναγκαία μέτρα να αποκλειστεί εγκαίρως η Κίνα.
Ένας από αυτούς που πιστεύει το ίδιο, και πήρε θέση δημόσια, είναι ο διεθνούς φήμης γενετιστής και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας, Τεχνολογίας και Καινοτομίας, Μανώλης Δερμιτζάκης.
Ο Π.Ο.Υ άκουσε συγκεκριμένες κυβερνήσεις γιατί το οικονομικό παιχνίδι ήταν τεράστιο, οι περισσότερες απ αυτές τις χώρες στήριζαν την ανάπτυξη της οικονομίας τους με επιχειρήσεις που εδρεύουν στην Κίνα.
Δυστυχώς στα περισσότερα Δ.Σ τέτοιων οργανισμών χρηματοδοτούνται και διορίζονται άτομα της εμπιστοσύνης και εξυπηρετώντας συμφεροντα συγκεκριμένων χωρών .
Αυτό πολλές φορές συμβαίνει ακόμη και σε απλούς συλλόγους με γνωστούς χρηματοδότες.
Είμαι απ' αυτούς που πιστεύουν πως μπήκαμε στο μνημόνια από κακή οικονομική διαχείριση πολλών ετών. Είμαι απ' αυτούς πους πιστεύουν πως συγκεκριμένη κυβέρνηση διόγκωσε το δημόσιο χρέος με την ταχύτητα του φωτός μέσα σε πέντε με έξι χρόνια και δεν το χρεώθηκε ποτέ. Είμαι απ' αυτούς που πιστεύουν πως πολλοί ψήφισαν το μνημόνια σε μια νύχτα χωρίς να το διαβάσουν όπως δημόσια το ειπε ο κ. Χρυσοχοΐδης (ατομική ευθύνη καμία). Είμαι απ' αυτούς που πιστεύουν πως τα κόμματα πάντα είχαν τους χρηματοδότες τους και πολλοί επιχειρηματικοί κύκλοι είχαν και εχ2ουν τους δικούς τους ανθρώπους σε καθε κόμμα ακομη και ολόκληρα κόμματα.
Σε ό,τι αφορά τα μέτρα κατά του κορωνοϊού υπήρξε χαλάρωση λόγω της μεγάλης οικονομικής ύφεσης. Τα μετρά στις αεροπορικές εταιρίες άλλαξαν σε μια νύχτα. Ο ένας επιβάτης πάνω στον άλλο χωρίς έλεγχο και καμία καραντίνα.
Είμαι απ' αυτούς που πιστεύουν πως με το εμβόλιο - και μακάρι να βγει σύντομα και να έχει θετικά αποτελέσματα- παίζονται χοντρά παιχνίδια.
Από τον Απρίλιο, η Αρχή Προηγμένης Έρευνας και Ανάπτυξης Βιοϊατρικής των ΗΠΑ (BARDA) είχε δεσμευτεί να χρηματοδοτήσει το υποψήφιο εμβόλιο COVID-19 της Moderna με έως και 483 εκατομμύρια από τη φάση ΙΙ έως τα τελικά στάδια, την τελική φάση της έκδοσης της άδειας χρήσης από την FDA, καθώς και την αύξηση της παραγωγής για να επιτρέψει στην εταιρεία να ανταποκριθεί στην πανδημία.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η τιμή της μετοχής της Moderna εκτινάχθηκε στα ύψη έως και +30%, μετά την ανακοίνωση της εταιρείας για τα πολλά υποσχόμενα πρώτα αποτελέσματα για το εμβόλιο. Έγινε έκρηξη στο χρηματιστήριο με ένα δελτίο τύπου της εταιρείας, χωρίς να υπάρχει εμβόλιο, χωρίς καν να υπάρχει αξιολόγηση η δημοσίευση των αποτελεσμάτων της μελέτης, σε έγκριτο ιατρικό περιοδικό.
Όπως συνηθίζεται οι επενδυτές άρχισαν να αγοράζουν μετοχές, και κάποιοι κατευθύνθηκαν προς το ταμείο.
Σύμφωνα με στοιχεία των φορολογικών αρχών των ΗΠΑ που επεξεργάστηκε το CNN Business show, οι Lorence Kim (Chief Financial Officer της Moderna) και Tal Zaks (Chief Medical Officer της Moderna), πούλησαν μετοχές της εταιρείας στην άνοδο. Ο Kim χρησιμοποίησε μετοχικά δικαιώματα αξίας 3 εκατομμυρίων δολαρίων τη Δευτέρα. Στη συνέχεια πούλησε τις μετοχές για 19,8 εκατομμύρια δολάρια, βγάζοντας κέρδος 16,8 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Zaks έβγαλε κέρδος 8,2 εκατομμυρίων δολαρίων, δρώντας αντίστοιχα. Η Moderna δήλωσε ότι οι πωλήσεις πραγματοποιήθηκαν βάσει του σχέδιο συναλλαγών 10b5-1 που είχε καθοριστεί εκ των προτέρων και πως τέτοιες συναλλαγές εκτελούνται αυτόματα.
H Moderna δεν έχει ανακαλύψει κανένα άλλο φάρμακο ή εμβόλιο που να έχει πάρει έγκριση από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων μέχρι στιγμής, αλλά επιδοτείται αδρά από το κράτος, και δεν παίρνει στην ουσία μεγάλο ρίσκο για την παραγωγή ενός τόσο κρίσιμου εμβολίου.
Αλλά: • όταν η εταιρεία έχει πάρει κρατική επιδότηση μισού δισεκατομμυρίου δολαρίων • όταν δεν έχει διαπιστωθεί η επάρκεια του εμβολίου και ταυτόχρονα • όταν στελέχη της εταιρείας βγάζουν κέρδος εκατομμυρίων δολαρίων • όταν οι φορολογούμενοι επιδοτούν τις ανακαλύψεις • όταν το ρίσκο το παίρνουν βασικά οι κυβερνήσεις και οι φορολογούμενοι, μήπως πρέπει να αλλάξει η νομοθεσία ώστε να μην επιτρέπονται τέτοιες χρηματιστηριακές συναλλαγές; Η κερδοσκοπία από πλευράς εταιρειών βιοτεχνολογίας στα επιδοτούμενα φάρμακα και εμβόλια σε περιόδους πανδημίας δεν πρέπει να επιτρέπεται.
Ευχή όλων μας είναι να έχουμε ένα καλό τέλος με την επιδημία. Η ατομική ευθύνη σημαντική. Το κράτος οφείλει όμως να θωρακίσει το ΕΣΥ πέρα απ τις όποιες δωρεές σε ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό. Χρειαζόμαστε επιστημονικό προσωπικό, επαρκές και άξιο να διαχειριστεί αυτή την κριση . Αναπνευστήρες χωρίς γιατρό απλά θα τους βάζουν στην πρίζα να δουλεύουν και ο Θεός βοηθός.
Άρθρο του Μαιευτήρα -Χειρούργου Γυναικολόγου MD, Κοσμά Γ. Δούκα
Είναι συχνό φαινόμενο ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό των γυναικών να διανύουν την περίοδο της εγκυμοσύνης κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών.
Από την άλλη είναι γνωστό ότι η κολύμβηση είναι η καλύτερη γυμναστική διότι το σώμα γυμνάζεται χωρίς να καταπονούνται οι αρθρώσεις και εκμηδενίζεται ο κίνδυνος τραυματισμών. Λογικό λοιπόν είναι το μπάνιο να επιτρέπεται και να προσφέρει στην εγκυμονούσα μείωση του σωματικού της βάρους, περιορισμό των οιδημάτων(πρησμένα πόδια) και μικρότερη εμφάνιση οσφυαλγίας.
Φυσικά η μέλλουσα μητέρα πρέπει να έχει υπόψη της κάποιες κατάλληλες συμβουλές, ώστε να αποφεύγονται τυχόν προβλήματα.
Μια βασική αρχή των διακοπών είναι η κυοφορούσα να είναι σε προορισμό με γρήγορη πρόσβαση σε Μαιευτήριο ή Νοσοκομείο.
Όσον άφορα τα καλοκαιρινά μπάνια πρέπει να γνωρίζει τους κίνδυνους που κρύβονται ανάλογα με την ηλικία κύησης. Στο α’ τρίμηνο της κύησης, εάν δεν υπάρχει μαιευτικό πρόβλημα μπορεί να ασκεί όλους τους τύπους κολύμβησης που γνωρίζει στο β’ και γ’ τρίμηνο πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική. Σωστό είναι να ρωτήσει το γιατρό της για τις ασκήσεις και να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην αναπνοή και στην χαλάρωση των μυών.
Να αποφεύγει το παγωμένο νερό, το οποίο προκαλεί συστολές στην μήτρα(συσπάσεις)και να αποφεύγει τα κύματα διότι μπορεί να πέσει και να χτυπήσει. Απαγορεύεται να κάνει μακροβούτια γιατί υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος ή ακόμα και ταχυκαρδίας.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένουν οι μολύνσεις. Κατά τη διάρκεια της κύησης, ιδίως αν συνυπάρχει σακχαρώδης διαβήτης, μειώνεται ο αμυντικός αντιμικροβιακός μηχανισμός του κόλπου, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη φλεγμονών. Ορισμένοι μικροοργανισμοί όπως Gardnerella Vaginalis και οι μύκητες προκαλούν λοίμωξη στο κατώτερο γεννητικό σύστημα, άλλοι δε, όπως μυκόπλασμα, ουρεόπλασμα και τα χλαμύδια, μπορεί να μολύνουν τον εμβρυακό σάκο και να προκαλέσουν αποβολή, πρόωρη ρήξη ή και πρόωρο τοκετό.
Προτιμάμε τις παράλιες από τις πισίνες, αν και τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει πολλά ως προς την απολύμανση αυτών. Περάσαμε από το χλώριο στη χρήση όζοντος ή στην οξυγόνωση μέσω ηλεκτρονικής οξείδωσης, μέθοδοι πιο φιλικές στο περιβάλλον και προς εμάς. Όσον άφορα τις παραλίες, οι “γαλάζιες σημαίες” θα μας βοηθήσουν στο να διαλέξουμε την κατάλληλη.
Επίσης, οι κυοφορούσες πρέπει να αλλάζουν μαγιό μετά το μπάνιο, να αποφεύγουν την υπερβολική υγρασία στη γεννητική περιοχή και να χρησιμοποιούν βαμβακερά εσώρουχα.
Η έγκυος γυναίκα οφείλει να εξασφαλίζει την υγιεινή στην παραλία προσέχοντας τις ξαπλώστρες και την πετσέτα της. Αν διαπιστώσει κνησμό, δύσοσμη κολπική έκκριση, αίσθημα καύσου, συχνοουρία, πρέπει να απευθυνθεί αμέσως στον ιατρό της, ώστε να λάβει την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή.
Άλλο θέμα, είναι η έκθεση στον ήλιο. Η σωστή συμπεριφορά προϋποθέτει την αποφυγή της έκθεσης στον ήλιο κατά τις πιο ζέστες ώρες (11.00-17.00)και η χρήση αντηλιακού προσώπου. Η χρήση αντηλιακού προστατεύει από τις ακτίνες του ήλιου, αλλά γίνεται απορρόφηση από το δέρμα. Οπότε η έγκυος πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική στον τύπο του αντηλιακού που θα χρησιμοποιήσει, δηλαδή να έχει μεγάλο δείκτη προστασία με τις λιγότερες χημικές ουσίες. Επίσης, πρέπει να γνωρίζει ότι η ηλιακή ακτινοβολία σε συνδυασμό με την αύξηση μελανίνης ευνοεί την εμφάνιση των πανάδων.
Το καλοκαίρι είναι μια από τις ομορφότερες περιόδου του χρόνου,το ίδιο και η εγκυμοσύνη. Δυο σε ένα λοιπόν, ας τα χαρούμε και τα δυο με την ανάλογη προσοχή σε αυτά που ειπωθήκαν παραπάνω.
Άρθρο του Δημήτρη Ευαγγελινού, Μαιευτήρα Χειρουργού Γυναικολόγου MD-PhD Διδάκτωρ Πανεπιστήμιου (Δ.Π.Θ), πρώην αντιπροέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου του δημου Πολυγύρου
Σήμερα αναδεικνύω ενα θέμα που απασχολεί το σύνολο των αγροτών της δημοτικής ενότητας Πολυγύρου και της δημοτικής ενότητας Ορμύλιας εδώ και πολλούς μήνες.
Αφορά την κατάσταση της αγροτικής οδοποιίας, η οποία εδώ και μήνες βρίσκεται σε άθλια και πολλές φορές σε επικίνδυνη κατάσταση μέχρι και σήμερα.
Δυσχέρειες προκαλεί στους κατοίκους σε αρκετές τοπικές κοινότητες της δημοτικής ενότητας Πολυγύρου και Ορμύλιας.
Η κακή κατάσταση που βρίσκεται η αγροτική οδοποιία, έχει ως αποτέλεσμα σε αρκετές περιπτώσεις να είναι σχεδόν αδύνατη η μετακίνηση των αγροτών στις περιουσίες τους.
Όσοι δε υπέφεραν απο πέτρα στα νεφρά έχουν μπει σε αυτόματη αποθεραπεία !!
Το κακό είναι πως έχουν αποκτήσει πολλαπλές δισκοκήλες!!
Το πρόβλημα της αγροτικής οδοποιίας εντάθηκε ειδικά τους τελευταίους μήνες λόγω των έντονων βροχοπτώσεων , τέθηκε δε από την πλειοψηφία των προέδρων των Τ.Κ. του δήμου, και του αντιδημάρχου Ορμύλιας του κ. Γιωργου Ματέα ως μείζον θέμα στον Δήμαρχο κ. Αστέριος Ζωγράφος
Η κατάσταση ωστόσο γίνεται ακόμα πιο δύσκολη αυτή την περίοδο με την καλλιέργεια της ελιάς , με συνέπεια να υπάρχουν διαμαρτυρίες από κατοίκους αλλά και ετεροδημότες .
Οι περισσότεροι μετακινούνται ολο το 24ωρο σε δρόμους άκρως επικίνδυνους που σε σε ορισμένες περιπτώσεις η πρόσβαση ειναι δυνατή μόνο με τρακτέρ για αποστάσεις χιλιομέτρων.
Η οικονομία της περιοχής είναι αποκλειστικά αγροτική, υπάρχουν δε κομμένοι δρόμοι και δεν μπορεί κανείς ούτε να περάσει.
Τα έργα αυτά και οι παρεμβάσεις έπρεπε να γίνουν πολύ νωρίτερα , δυστυχώς τίποτα δεν έγινε τόσο από μηχανήματα του δήμου όσο και από την υπάρχουσα εργολαβία στις Δημοτικές ενότητες.
Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε μπει στην περίοδο όπου ολοι οι αγρότες είναι έξω όλο το 24ωρο και οι περισσότεροι αγροτικοί δρόμοι, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες βροχές να έχουν γίνει εξαιρετικά δύσβατοι με αποτέλεσμα οι δημότες να κινδυνεύουν να φτάσουν στις περιουσίες τους.
Ας γίνει όμως έστω και τώρα ό,τι είναι δυνατόν σε επικίνδυνα σημεία που γνωρίζουν οι πρόεδροι των κοινοτήτων μας.
Οι αγροτικοί μας δρόμοι επιβάλλεται να είναι σε άριστη κατάσταση, ιδίως την καλοκαιρινή περίοδο, γιατί λειτουργούν και ως ζώνες πυρασφάλειας και προστασίας της φύσης.
Θα πρέπει, επίσης, να έχουμε έναν αναλυτικό απολογισμό, από τον αρμόδιο αντιδήμαρχο κ. Ζαγγίλας Δημήτριος για τις εργασίες που έγιναν, σε κάθε χωριό .
Μια κατάσταση που δεν υφίσταται στην δημοτική ενότητα Ανθεμούντα και Ζερβοχωρίων!!
Η αδυναμία συγκρότησης της Αρχιτεκτονικής Επιτροπής επικαλείται αστείους λόγους για τη μη συγκρότηση και η μόνη δικαιολογία που αναφέρουν για την μη λειτουργία τους είναι η αδυναμία μετακινήσεων της επιτροπής εκτός ορίων των Νομών !!
Απίστευτο και όμως αληθινό!!
Το αποτέλεσμα της μη συγκρότησης των πολεοδομικών και αρχαιολογικών επιτροπών έχει επιπτώσεις από την έλλειψη αποφάσεων που γνωμοδοτούν για την τακτοποίηση αυθαιρέτων και την έγκριση επενδύσεων σε ακίνητα, τα οποία βρίσκονται σε παραδοσιακούς οικισμούς και ιστορικούς τόπους !!!
Το πρόβλημα αυτό δεν είναι τοπικό και δημιουργεί τεράστια προβλήματα για πολεοδομικά και αρχαιολογικά θέματα. Αφορά δε εκατοντάδες περιοχές σε όλη τη χώρα, ιδίως στα κέντρα των πόλεων και των ιστορικών τόπων, ενώ προκαλεί σοβαρές επιπτώσεις.
Όπως:
- Καθυστερούν οι τακτοποιήσεις αυθαιρέτων!!
- Δεν εκδίδονται οικοδομικές άδειες για την αξιοποίηση ακινήτων
- Λογω του προβλήματος σε αρκετές περιπτώσεις κινδυνεύουν, ακομη ευρωπαϊκά προγράμματα, που αποτελούν σημαντικούς μοχλούς ανάπτυξης!!
Η δικαιολογία πάντως για την μη συγκρότηση των επιτρόπων είναι το λιγότερο αστεία με μεγάλες επιπτώσεις σε πολλούς τομείς ρης ελληνικής κοινωνίας.
Απαιτείται οι υπεύθυνοι φορείς, να δράσουν άμεσα και γρήγορα και να δώσουν διέξοδο στο θάμα αυτό!
Από Δευτέρα αρχίζουν τα προγραμματισμένα τακτικά χειρουργεία σε δημόσιες και ιδιωτικές κλινικές.
Σταδιακά θα επανέρχεται σε ομαλότερους ρυθμούς το Εθνικό Σύστημα Υγείας και οι ιδιωτικές κλινικές. παραμένοντας όμως σε ετοιμότητα και επαγρύπνηση για τον νέο κορονοϊό .
Όλοι οι ασθενείς που θα έχουν προγραμματισμένο χειρουργείο, θα εξετάζονται για COVID-19, πριν την εισαγωγή τους στο Νοσοκομείο, σε επίπεδο προεγχειρητικού ελέγχου με την με μέθοδο PCR και μόνο.
Το θεμα που προκύπτει και θα το αντιμετωπιζουν καθημερινά οι ασθενείς του κάθε Νομού όλης της χώρας είναι το που θα γίνεται ο έλεγχος αυτός!!!
Το νοσοκομείο του κάθε επαρχιακού νομού καθώς και τα τριτοβάθμια θα δικαιολογούν την δαπάνη ελέγχου μόνο για τις εισαγωγές που αφορούν το δικό τους Νοσοκομείο. Ασθενείς π.χ. του Νομού ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ η του νομού Κιλκίς η της Κατερίνης, που θα έχουν προγραμματίσει χειρουργείο σε άλλο Νομό δεν θα τους καλύπτει για την εξέταση το Νοσοκομείο της περιοχής τους γιατι δεν θα μπορεί να δικαιολογήσει την δαπάνη παρά μόνο για τις περιστατικά που αφορούν τις δικές τους εισαγωγές.
Με εγκύκλιό του το υπουργείο Υγείας, επιτρέπει να ξεκινήσουν από την Δευτέρα 4/5/20 τα τακτικά χειρουργεία σε ποσοστό 50% των περσινών επεμβάσεων.
Όμως, ταυτόχρονα εισάγει την υποχρέωση του ασθενούς, και σωστά, να έχει προσκομίσει πιστοποιητικό αρνητικού αποτελέσματος σε τεστ PCR του COVIT-19, την προηγούμενη ημέρα της εισαγωγής στο νοσοκομείο ή στην ιδιωτική κλινική. Όπως εύκολα μπορεί να γίνει κατανοητό ότι, αυτό θα προκαλέσει τρία προβλήματα:
1: Η ταλαιπωρία του ασθενούς, με την μετάβαση στο νοσοκομείο αναφοράς για να κάνει το τεστ, να περιμένει από μια έως τέσσερις ημέρες το αποτέλεσμα και μετά να ξαναπάει στο νοσοκομείο, όπου θα κάνει την επέμβαση.
2. Η μεγάλη επιβάρυνση των μονάδων αναφοράς για την διενέργεια των τεστ, που θα κάνει ακόμη πιο ακριβό το τεστ στις ιδιωτικές μονάδες και περισσότερο χρόνο για να ληφθεί το δείγμα και να βγει το αποτέλεσμα.
3. Το κόστος για τον ασθενή και την οικογένειά του, που θα πραγματοποιήσουν την επέμβαση στις ιδιωτικές κλινικές, λόγω αδυναμίας των δημόσιων νοσοκομείων, που θα μεγαλώσει λόγω της ακύρωσης για δύο μήνες των τακτικών χειρουργείων και λόγω της πραγματοποίησης μόνο του 50% του αριθμού των αντίστοιχων περσινών, όπως λέει το υπουργείο στη ίδια εγκύκλιο.
Αλήθεια, εκείνα τα πεντακόσια διμελή συνεργεία, που θα συγκροτούσε η κυβέρνηση για να παίρνουν δείγματα στο σπίτι, και θα βοηθούσε αποφασιστικά στην διάδοση του ιού και θα έλυνε και το νέο πρόβλημα, που βρίσκονται; Αφού το δημόσιο δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των τακτικών χειρουργείων και το τεστ γίνεται υποχρεωτικό, γιατί δεν καλύπτει την δαπάνη του τεστ, για να κρατήσει χαμηλά και το κόστος τους;
Επειδή το θέμα ειναι αρκετά σοβαρό πρέπει το υπουργείο να δει το θέμα ξανά η ταλαιπωρία των ασθενών θα είναι τεράστια αν δοθεί λύση στο θέμα εγκαίρως!!
1. Το Νοσοκομείο του κάθε Νομού σε όλη την χώρα να εξυπηρετεί τον πληθυσμό που καλύπτει.
2. Η εξέταση εφόσον και σωστά είναι υποχρεωτική να καλυφθεί απο τα ταμεία όπως όλες η απαραίτητες εξετάσεις προεγχειρητικού ελέγχου!!
Σε προσωπική επικοινωνία που είχα για το θέμα αυτό, με τον Διοικητή του Χαλκιδικής, Κωνσταντίνο Δελελούδη, ενώ ήταν θετικός και με χαρά να δει το θέμα ,μου απάντησε την επομένη της ερώτησης, πως είχε επικοινωνία με το Υπουργείο Υγείας και του είπαν πως δεν θα μπορεί ως νοσοκομείο να δικαιολογήσει την δαπάνη πάρα μόνο για τις εισαγωγές του Νοσοκομείου Χαλκιδικής. Άρα το ίδιο θα ισχύει για όλη την χώρα.
Άρθρο του Κωνσταντίνου Μηνάογλου, Δάσκαλου- Θεολόγου
Τις τελευταίες ημέρες, ποικίλα άρθρα κυκλοφορούν στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, με αφορμή την απόφαση της Πολιτείας να τελούνται οι ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας κεκλεισμένων των θυρών και χωρίς την χρήση μεγαφώνων. Υπήρξαν διάφορα σχόλια, κριτικές αρνητικές έως και βαρείς χαρακτηρισμούς του τύπου θρησκόληπτοι, φανατικοί, γραφικοί, χριστιανοταλιμπάν για όσους διαφωνούν με αυτήν την απόφαση και τη θεωρούν υπερβολική. Ο δε ιερός κλήρος στην πλειονότητά του τάσσεται υπέρ της απόφασης της Ιεράς Συνόδου που θεωρεί ότι το μέτρο, ναι μεν είναι επίπονο αλλά αναγκαίο για την προστασία της υγείας όλων μας.
Προσωπικά και από την αρχή εξέφρασα τις επιφυλάξεις μου, όχι για τα μέτρα τα οποία θεωρώ αναγκαία αλλά για το κλείσιμο των Εκκλησιών και την απαγόρευση κάθε τελετουργικής πράξης ακόμα και αυτής της Θείας Λειτουργίας που αποτελεί το κέντρο της Θείας Λατρείας μας.
Στο προηγούμενο άρθρο μου με τον ερωτηματικό τίτλο ¨Ανάσταση χωρίς τον Αναστάντα;¨ εκφράζοντας την άποψη, στην αρχή της τελευταίας παραγράφου ¨ Όχι λοιπόν, εμείς θα πάμε έξω από τους ναούς¨ δεν προέτρεψα κανέναν σε ανταρσία και ανυπακοή. Κι αυτό γιατί δεν πίστεψα και δεν πιστεύω ότι θα βρεθούν τόσοι πολλοί που δεν θα χωρούν σε έναν αύλειο χώρο ή και εκτός αυτού, με συνέπεια να μην μπορούν να σταθούν μακριά ο ένας από τον άλλον.
Τι συνέβη και άλλαξαν απόφαση. Οι ίδιοι δεν είναι που δεν εκκλησιάστηκαν στους Β΄ χαιρετισμούς και δύο μέρες αργότερα ακόμη περισσότεροι που δεν εκκλησιάστηκαν στη Β΄ Κυριακή των Νηστειών; Τότε μάλιστα που ο αριθμός των κρουσμάτων και των θανόντων ήταν ελάχιστος. Τώρα με τα κρούσματα να είναι πολύ πάνω από δύο χιλιάδες και οι θάνατοι πάνω από εκατό, θα τολμήσουν να σταθούν ώρες ολόκληρες έξω από το ναό με την υγρασία και τη βραδινή ψύχρα των ημερών; Τώρα με την καθημερινή αναφορά για τον θανατηφόρο ιό παγκοσμίως, με τους χιλιάδες νεκρούς σε γειτονικές χώρες να θάβονται ομαδικά όπως μεταδίδουν τα μέσα ενημέρωσης, τώρα που όλα τα σκιάζει η φοβέρα του θανάτου και τα πλακώνει η σκλαβιά των μέτρων και των προστίμων, θα τολμήσουν να εκκλησιαστούν; Για του λόγου το αληθές ακόμα και τα θετικά σχόλια της ανάρτησής μου ήταν ελάχιστα σε αντίθεση με άλλες θέσεις και απόψεις μου, που ήταν πολύ περισσότερες κι αυτό γιατί ενώ εκκλησιάζονται και μάλιστα τακτικά, γνωρίζω τους διαδικτυακούς μου φίλους, εντούτοις φοβούμενοι από τον ιό και τους καθημερινούς θανάτους απέφυγαν να πάρουν θέση και να εκφράσουν την άποψή τους να σταθούν έξω από τους ναούς. Εδώ έχουν τρομοκρατηθεί ιερείς και αρχιερείς και δεν τελούν καμιά ακολουθία της Μ. Εβδομάδας μέχρι τώρα που γράφεται το άρθρο, οι λαϊκοί θα τολμήσουν;
Το σπίτι μου είναι απέναντι από την Εκκλησία του χωριού μου και μας χωρίζει μια απόσταση πενήντα μέτρων. Όταν τελειώσει η ακολουθία του Νυμφίου το βράδυ, θα παραμείνει ο ναός λίγα λεπτά ανοιχτός να πάω να προσκυνήσω τον Νυμφίο; Μετά τη ακολουθία των παθών την Μ. Πέμπτη το βράδυ θα παραμείνει για λίγα λεπτά ανοιχτός για να προσκυνήσω τον Εσταυρωμένο; Όχι φυσικά, ούτε η Εκκλησία επιτρέπεται να παραμείνει ανοιχτή ούτε κι εγώ μπορώ να μετακινηθώ για ατομική προσευχή, δεν επιτρέπεται, απαγορεύεται η προσέλευση κοινού στους χώρους λατρείας όχι μόνο κατά τη διάρκεια των ακολουθιών, αλλά και πριν και μετά από αυτές, υπό καμία αιτία και πρόφαση. Ακόμα και τα κοιμητήρια θα παραμείνουν κλειστά γιατί θεωρούνται χώροι λατρείας και δεν επιτρέπεται η παρουσία πιστών. Επιτρέπεται για σωματική άσκηση, για βόλτα με το κατοικίδιο αλλά όχι για προσευχή.
Δεν έχω κι ένα σκυλάκι να το πάρω να πάμε μια βραδινή βόλτα κι όταν βρεθώ μπροστά στην είσοδο της Εκκλησίας, λίγο πριν βγει ο ιερέας και κλειδώσει, να του ζητήσω να μπω μέσα λέγοντας στο σκυλάκι μου: Κάτσε εσύ εδώ και περίμενε, θα πάω να προσκυνήσω έναν φίλο που κατέβηκε από ψηλά και για μένα τον αχρείο, λοιδορήθηκε, χλευάστηκε, προπηλακίστηκε, σταυρώθηκε, τον αποκάλεσαν πλάνο κι όμως Αυτός τους συγχώρεσε όλους και αναστήθηκε. Θα με καταλάβει το σκυλάκι, θα νοιώσει την αγωνία μου, πολύ περισσότερο από πολλούς νοήμονες και αγνώμονες.
Δεν θα μπορούσε να ήταν ανοιχτές οι Εκκλησίες όπως στις γειτονικές ορθόδοξες χώρες, Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Γεωργία, Ουκρανία και Ρωσία όπου τα ποσοστά των κρουσμάτων και των θανόντων παραμένουν ιδιαίτερα χαμηλά; Ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσοφ όχι μόνο δεν έκλεισε τους ναούς, αλλά δήλωσε πως δεν έχει τέτοιο δικαίωμα, προλέγοντας ότι θα έχει μεγάλη ευλογία η χώρα του. Δεν θα μπορούσαμε κι εμείς να σταθούμε εντός και εκτός των Εκκλησιών κρατώντας τις αποστάσεις; Δεν θα ήμασταν υπάκουοι; Εδώ μας επαινούν και μας μνημονεύουν διεθνή μέσα ενημέρωσης για την υποδειγματική μας στάση απέναντι στον ιό, μένοντας στο σπίτι και αποφεύγοντας τις άσκοπες μετακινήσεις, για ποιο λόγο να μην εφαρμόζαμε τα μέτρα αυτοπροστασίας και στις ανοιχτές Εκκλησίες; Τέτοιο μένος;
Αλλά ας το δεχτούμε κι αυτό, ας πιούμε κι αυτό το ποτήρι, ας κλείσουν οι Εκκλησίες, ας κλείσουν και τα μεγάφωνα για να μην συγκεντρωθούν έξω από τους ναούς κατά εκατοντάδες και μεταδώσουν τον ιό. Το Άγιο φως; Γιατί απαγόρευσαν την μεταφορά Του; Μεταδίδει κι αυτό τον ιό; Δεν μεταδίδεται από τους εκατοντάδες υπαλλήλους των δήμων όλης της χώρας για την μεταφορά τροφίμων, φαρμάκων στα σπίτια ηλικιωμένων άνω των 65 ετών και ανθρώπων που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες; Δεν μεταδίδεται από εκατοντάδες ντελιβεράδες σε όλη τη χώρα που διανέμουν τις παραγγελίες πελατών στα σπίτια τους; Δεν μεταδίδεται από τους εκατοντάδες υπαλλήλους των ταχυμεταφορών για τις ηλεκτρονικές παραγγελίες προϊόντων που μεταφέρουν στα σπίτια μας και μεταδίδεται με το Άγιο φως που θα μπορούσε κι αυτό να μεταφερθεί με τον ίδιο τρόπο όπως στα παραπάνω, τηρώντας τις αποστάσεις και τα μέτρα προφύλαξης; Ή δεν είναι το φως του Παναγίου Τάφου Άγιο, όπως ειπώθηκε από χείλη Αρχιερέων, έμμεσα πλην σαφέστατα, αφού το εξίσωσαν με το φως του καντηλιού που ανάβουμε στο σπίτι μας; Άμα έχεις τέτοιους φίλους (του Χριστού) τι τους θέλεις τους εχθρούς. Και γιατί σεβαστοί πατέρες πέρσι και κάθε χρόνο εδώ και χρόνια μας φέρνατε το Άγιο φως με ειδική πτήση και με τιμές αρχηγού κράτους και το διανέματε σε όλη την επικράτεια; Γιατί κάνατε τόσα έξοδα, τόση ταλαιπωρία και δεν ανάβαμε το καντηλάκι του σπιτιού μας; Ή τότε σφάλατε ή φέτος σφάλετε. Πες τε μας την αλήθεια. Δεν θέλουμε να ζούμε με αυταπάτες. Δεν πτοείται η πίστη μας στο ελάχιστο. Δεν αναμένουμε το θαύμα για να πιστέψουμε. Εμείς ούτως ή άλλως ανήκουμε στους μη ειδόντας και πιστεύσαντας τον Χριστό.
Κι ως μη ειδόντες τους τύπους των ήλων, θα βαδίσουμε. Έτσι θα τον ακολουθήσουμε, νοερά στον κήπο της Γεσθημανής. Θα παρευρεθούμε στη σύλληψή Του, θα Τον ακολουθήσουμε στο Πραιτώριο, στον Άννα και στον Καϊάφα κι ας διστάσουμε μπροστά σε μια παιδίσκη να τον ομολογήσουμε ότι τον γνωρίζουμε, ας Τον αρνηθούμε τρεις φορές πριν αλέκτωρ φωνήσαι, θα μας συγχωρέσει, ας Τον ακολουθήσουμε μακρόθεν ως αι γυναίκες, στο Σταυρό στην πορεία Του προς τον Γολγοθά, ας Τον ενταφιάσουμε νοερά κι ας Τον συνοδεύσουμε στην εξόδιο ακολουθία Του οδυρόμενοι μετά του Ιωσήφ λέγοντες: Γλυκύτατε μου Ιησού πώς να σε κηδεύσω, πώς να σε περιτυλίξω με σινδόνα, πώς να αγγίξω το Πανάγιο Σώμα Σου, με ποια θρηνώδη άσματα να σε ψάλλω; Εσένα Λόγε που σαν τον πελεκάνο τραυματισμένος στην πλευρά σου, έδωσες ζωή σε μας στα πεθαμένα από την αμαρτία παιδιά σου. Πώς εσύ που είσαι η όντως ζωή κατατίθεσαι στον τάφο;
Και νοερά θα ζήσουμε την αγωνία και την προσμονή της Ανάστασής Του. Νοερά θα λάβουμε το Άγιο φως εκ του ανεσπέρου φωτός, που δεν δύει ποτέ. Και σαν τις μυροφόρες γυναίκες μετά τα μεσάνυχτα, όρθρου βαθέος, θα τολμήσουμε να αναζητήσουμε τον Κύριο της δόξης για να ακούσουμε τον Άγγελο καθήμενον επί τον λίθον να μας λέει: Τι ζητάτε τον ζώντα ανάμεσα στους νεκρούς; Τον άφθαρτο μέσα στη φθορά; Πηγαίνετε να κηρύξετε σε όλους, ότι Ανέστη ο Κύριος και νεκρός ουδείς επί μνήματος. Ανέστη Χριστός και επικράνθη ο Άδης διότι ενεπαίχθη, ενεκρώθη και κατηργήθη. Επικράνθη ο Άδης και επικράνθησαν και οι μετά αυτού πολέμιοί Του ανά τους αιώνες.
Εμείς θα γιορτάσουμε την Ανάσταση με τον Αναστάντα Κύριο, ούτως ή άλλως, μένοντας στο σπίτι και νοερά ευρισκόμενοι εις τον Οίκον Του. Αλίμονο σε σας που υποκρίνεσθε και τον πολεμάτε διότι φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος. Χριστός Ανέστη!
Του πατρός Γεωργίου Οικονόμου, Δρ. Θεολογίας - Καθηγητού Μ.Ε.
Σήμερα ασπάστηκα το αγιασμένο χέρι της. Για πρώτη φορά ύστερα από την χειροτονία μου, καθώς έκτοτε πάντοτε εκείνη ζητούσε ευχή, εκφράζοντας την βαθύτατη τιμή της στο μυστήριο της ιερωσύνης και δεν με άφηνε να φιλήσω εγώ το δικό της χέρι.
Είχα την ευλογία να την γνωρίσω από μικρό παιδί και να απολαμβάνω, όπως χιλιάδες άνθρωποι, την αστείρευτη, αληθινή και πηγαία χριστιανική αγάπη της. Και αν την ονομάσω Οσία ή Αγία καθόλου δεν θα υπερβάλλω. Άλλωστε έτσι ακριβώς την ονόμασε ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης, κ.κ. Βαρθολομαίος, όταν σε μία συνομιλία του ανέφερε κάποιος την γερόντισσα Ευφημία και εκείνος έσπευσε να διορθώσει και να τονίσει "η Αγία Ευφημία".
Εκοιμήθη σήμερα, ξημερώνοντας Μεγάλη Τετάρτη, μακαρία, ευλογημένη, με τέλη χριστιανά και οσιακά.
Γεννήθηκε το 1931 και μεγάλωσε στο Ροδολίβος. Αγαπούσε από μικρή την εκκλησία, ενώ διακρινόταν για τη θυσιαστική της αγάπη. Ως κατηχήτρια εργάστηκε για τη διάδοση του Ευαγγελίου και, όταν αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή της στον Νυμφίο Χριστό διά της μοναδικής οδού του μοναχισμού, το 1976, μόνασε στο Ιερό Ησυχαστήριο Τιμίου Προδρόμου στη Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, ύστερα από υπόδειξη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, ο οποίος πολύ την τιμούσε και την αγαπούσε.
Έκτοτε και έως την ημέρα της κοίμησής της διακόνησε την αδελφότητα ως γερόντισσα και πρώτη ηγουμένη με μητρική αγάπη και ανύστακτη φροντίδα. Άνθρωπος της προσευχής, με ησυχαστικό φρόνημα, ασκήτρια αληθινή. Ανέπαυε και συμβούλευε αμέτρητους ανθρώπους, λαϊκούς, μοναχούς, ιερείς, ακόμα και επισκόπους, καθώς πολλοί Αρχιερείς συνδέονταν μαζί της με δεσμούς πνευματικούς.
Πολλά θυμάμαι και τα κρατώ στην καρδιά μου ως τιμιώτατη παρακαταθήκη. Τονίζω μόνο την έμπονη αγωνία της για τους νέους, για το έθνος, για την οικογένεια, για την εκκλησία.
Σήμερα η στρατευομένη Εκκλησία αποχωρίζεται ένα μέλος της και δίκαια πολλά παιδιά της αισθάνονται ορφανά. Την ίδια στιγμή η Εκκλησία έχει την βαθειά πίστη ότι μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν, στη θριαμβεύουσα Εκκλησία, και ότι θα πρεσβεύει τώρα ακόμα εντονότερα στον Νυμφίο Χριστό υπέρ όλου του κόσμου.
Άρθρο του Κωνσταντίνου Μηνάογλου, Δάσκαλου- Θεολόγου
Αν ανατρέξουμε στο διάβα της ιστορίας, θα συναντήσουμε περιόδους, όπου σε περιοχές ολόκληρες ή και σε χώρες του τότε γνωστού κόσμου, συνέβησαν συνταρακτικά γεγονότα με ανυπολόγιστες καταστροφές σε υλικές ζημίες και ανθρώπινες ζωές, όπως σεισμοί, λοιμοί, λιμοί και καταποντισμοί.
Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι, η καταστροφή που συνέβη στα Σόδομα και Γόμορρα, εξαιτίας της ανηθικότητας των κατοίκων της, όπως αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη, ο Κατακλυσμός, η αναγγελία από τον προφήτη Ιωνά της καταστροφής της πόλης Νινευή και της διάσωσης των κατοίκων της τελικά αφού μετανόησαν και άλλαξαν τρόπο ζωής.
Αλλά και πιο πρόσφατα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και μετέπειτα, διάφορες επιδημίες που εμφανίστηκαν στον ελλαδικό χώρο και όχι μόνο, όπως η πανώλη, ο τύφος, η χολέρα και η λέπρα είχαν ως αποτέλεσμα να χαθούν χιλιάδες ανθρώπινες ζωές. Για την αντιμετώπιση όλων αυτών των καταστάσεων η Εκκλησία μας, με τους πιστούς της, καταφεύγει στις δεήσεις, νηστείες, προσευχές, λιτανείες, ακολουθεί μια πρακτική αιώνων με θαυμαστά αποτελέσματα. Κι αυτό γιατί αταλάντευτη πίστη της είναι ότι οι θλίψεις, οι πόνοι, οι δοκιμασίες είναι θείες ευεργεσίες προς σύνεσιν και παιδαγωγίαν, διότι θεωρεί πως κοινή αφετηρία όλων αυτών είναι η αποστασία του ανθρώπου από τον Θεό και δημιουργό Του. Και μη σπεύσει κανείς να χαρακτηρίσει τον Τριαδικό Θεό τιμωρό. Θα υποπέσει σε μέγα σφάλμα.
Ο χειρουργός πατέρας ενός τρίχρονου αγοριού που κατάπιε ένα μεταλλικό αντικείμενο, όταν βάζει το παιδί του στο χειρουργικό κρεβάτι και του ανοίγει μια τομή για να αφαιρέσει το ξένο σώμα, δεν τον τιμωρεί αλλά προσπαθεί να τον θεραπεύσει. Στα μάτια του μικρού, ο πατέρας του, γίνεται αιτία του πόνου, στα μάτια του πατέρα, ο μικρός επικεντρώνει το ενδιαφέρον του για τη σωτηρία. Ο Θεός δεν θεραπεύει την αμαρτία πάντα με τον ίδιο τρόπο. Έχει τις δικές Του μεθόδους, άλλοτε λιγότερο οδυνηρές και άλλοτε περισσότερο και ανάλογα με την διάθεσή μας για θεραπεία. Αν ο μικρός αρνιούνταν την χειρουργική κλίνη, δε θα θεραπευόταν ποτέ και ίσως τον οδηγούσε και στον θάνατο αν το ξένο σώμα σφήνωνε σε κάποιο ζωτικό του όργανο. Ο Θεός, ως στοργικός πατέρας, γνωρίζει τον πλέον κατάλληλο τρόπο της θεραπείας μας.
Στις μέρες μας δοκιμάζεται όλη η ανθρωπότητα από έναν θανατηφόρο ιό τον Covid-19 που λόγω της μεγάλης μεταδοτικότητάς του, έχουν παρθεί αυστηρά μέτρα για την αποφυγή της διασποράς του στην κοινότητα και την προστασία της δημόσιας υγείας. Αν και υπάρχουν άρθρα και απόψεις σπουδαίων ιατρών επιστημόνων ανά τον κόσμο, που εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους για όσα συμβαίνουν διεθνώς, για όσα μεταδίδονται τηλεοπτικά και για την ολοένα και περισσότερο αυστηροποίηση των μέτρων, εντούτοις το παραβλέπουμε διότι δεν είναι του παρόντος.
Ένα από τα αυστηρά μέτρα της Πολιτείας ήταν και το κλείσιμο των Εκκλησιών και η απαγόρευση κάθε τελετουργικής πράξης. Μετά από πιέσεις και αντιδράσεις πολλών κληρικών και λαϊκών επιτράπηκε η τέλεση των ιερών ακολουθιών την Μ. Εβδομάδα λόγω του Πάσχα αλλά κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς την παρουσία πιστών, μόνο με έναν παπά κι έναν ψάλτη. Κάποιοι έχουν την άποψη και ισχυρίζονται ότι πρέπει να υποχωρήσουμε, πρέπει να υπακούσουμε στα περιοριστικά μέτρα της πολιτείας για το καλό όλων μας, ότι πρέπει να τη δεχτούμε ως μια δοκιμασία από το Θεό, τη στέρηση της Θείας Κοινωνίας και όλων των ιερών ακολουθιών. Ναι, να υπακούσουμε και να στερηθούμε όλα αυτά, τούτες τις Άγιες μέρες που έρχονται, όταν λαμβάνονται τα μέτρα πάνω σε μια λογική βάση.
Γιατί οι τράπεζες, οι ναοί του χρήματος, να είναι ανοιχτές; Γιατί τα Σούπερ Μάρκετ, οι ναοί της υλικής τροφής, να είναι ανοιχτά; Διότι στην πρώτη περίπτωση θα καταρρεύσει το τραπεζοοικονομικό σύστημα και στη δεύτερη θα καταρρεύσουμε εμείς. Πολύ σωστά, με το ίδιο σκεπτικό και οι Εκκλησίες, οι ναοί της πνευματικής τροφής, πρέπει να είναι ανοιχτές και να λειτουργούν με τα ίδια περιοριστικά μέτρα, ένας πιστός ανά 15 τετραγωνικά μέτρα, εδώ είναι η υπακοή που πρέπει να κάνουμε κι όχι πρωτύτερα.
Ήδη στις Εκκλησίες της επαρχίας αυτό υλοποιήθηκε. Όσοι εκκλησιαστήκαμε, την Παρασκευή 13 του μηνός Μαρτίου, στους Β΄ Χαιρετισμούς, το διαπιστώσαμε, λιγότεροι κατά πενήντα τοις εκατό οι πιστοί, την δε Κυριακή Β΄ των Νηστειών, μια μέρα πριν τη καθολική απαγόρευση ούτε το ένα όγδοο των συνήθων πιστών δεν εκκλησιάστηκαν. Στο ναό που εκκλησιάστηκα, σε ένα χώρο πλέον των τριακοσίων τετραγωνικών, δεν υπήρχαν ούτε 30 (τηρείτο, δίχως επιβολή, το πρώτο μέτρο του ενός ατόμου ανά δέκα τετραγωνικά). Ο κόσμος είχε τρομοκρατηθεί, δεν υπήρχαν γιαγιάδες, παππούδες ούτε και μικρά παιδιά (ούτε ένα) για να κοινωνήσουν. Και χωρίς την απόφαση της 16ης Μαρτίου, για καθολική απαγόρευση όλων των ιερών ακολουθιών, στην Γ΄ Κυριακή των Νηστειών δε θα εκκλησιάζονταν ούτε πέντε στα εκατό και θα κοινωνούσαν ελάχιστοι υπό τον φόβο του ιού. Καιρός να ξεκαθαρίσει η ήρα από το σιτάρι.
Κι αν όλα αυτά δεν είναι εφικτά και πραγματοποιήσιμα κατά τη λογική των αρχόντων και των ειδικών, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις, διότι στα χωριά των λιγοστών κατοίκων δεν παρευρίσκεται ούτε ένα πιστός ανά τριάντα τετραγωνικά, εντούτοις, ας επιτραπεί να λειτουργήσουν οι Εκκλησίες κεκλεισμένων των θυρών. Ας ταπεινωθούμε, ας τα δεχτούμε, αφού δεν τα εκτιμούσαμε όταν τα είχαμε, αλλά βρε αδελφέ, να μην μπορούμε να πάμε απ’ έξω να σταθούμε, εφ’ όσον ο καιρός το επιτρέπει και να ακούσουμε τις ακολουθίες από τα μεγάφωνα, τηρώντας φυσικά τις αποστάσεις, διασκορπισμένοι σε ακτίνα διακοσίων και τριακοσίων μέτρων; Προς τι αυτή η εμμονή της απαγόρευσης της παρακολούθησης των ιερών ακολουθιών;
Δεν μπορεί ο Χριστός, την Κυριακή των Βαΐων, να εισέρχεται μετά βαΐων και κλάδων κι εμείς αντί να εξερχόμεθα προς υπάντησιν, να μένουμε σπίτι. Δεν μπορεί ο Νυμφίος να έρχεται εν τω μέσω της νυκτός κι εμείς ως μωρές παρθένες, να μένουμε σπίτι. Δεν μπορεί ο Κύριός μας να οδηγείται προς το εκούσιον πάθος κι εμείς αντί να ¨συμπορευθώμεν αυτώ¨, να μένουμε σπίτι. Δεν μπορεί ο ιερέας να αναφωνεί το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου» κι εμείς να μένουμε σπίτι αντί να ευρισκόμεθα εντός ή εκτός του ναού γονυπετείς και κλαίοντες για να προσελκύσουμε το έλεος του Θεού και να μας απαλλάξει από αυτήν τη δοκιμασία. Δεν μπορεί να τίθεται η όντως ζωή εν τάφω κι εμείς υπό το φόβο του ιού να μένουμε σπίτι και να μην περιφέρουμε την εξόδιο ακολουθία Του. Δεν μπορεί ο ιερέας να μας καλεί «Δεύτε λάβετε φως» κι εμείς στο σκότος, να μένουμε σπίτι. Δεν μπορεί ο ιερέας να τελεί την ακολουθία της Αναστάσεως με το Χριστός Ανέστη έξω από το ναό, μόνος, ¨μόνω Θεώ¨, μ’ έναν ψάλτη κι εμείς, διασκορπισθέντες ως εχθροί Του, να μένουμε σπίτι. Δεν μπορεί ο Ιερός Χρυσόστομος να μας καλεί να εισέλθουμε πάντες εις την χαράν του Κυρίου μας, να χορεύσωμεν, να ευφρανθώμεν, να τρυφήσωμεν, να απολαύσωμεν του συμποσίου της πίστεως καθότι Ανέστη Χριστός και επικράνθη ο Άδης, πεπτώκασι δαίμονες, χαίρουσιν Άγγελοι κι εμείς να μένουμε σπίτι και μάλιστα ακοινώνητοι με το φόβο μην κολλήσουμε τον ιό από την μετάληψη του Υιού του Θεού. Ω! Της ασεβείας μεγαλείο! Τι ύβρις θεέ μου;
Όχι λοιπόν, εμείς θα πάμε, θα τηρήσουμε τους κανόνες αυτοπροστασίας, θα σεβαστούμε τους νόμους της Πολιτείας που δεν αντίκεινται στο νόμο του Θεού, θα μείνουμε απ’ έξω κρατώντας αποστάσεις και μεγαλύτερες, ακόμα και υπό άσχημες καιρικές συνθήκες και ως φρόνιμες παρθένες να υποδεχτούμε τον Νυμφίο για να μην μείνουμε έξω του νυμφώνος Του, να συμπορευτούμε στο Πάθος Του, να συσταυρωθούμε και να συναναστηθούμε λέγοντας εις τους πιστεύσαντας και μη πιστεύσαντας αδελφούς μας που τις τελευταίες μέρες λύσσαξαν, μετά της κουστωδίας, να ασφαλίσουν τις θύρες των ναών : Και τοις μισούσιν ημάς συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει και ούτω βοήσωμεν: Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.
Γράφει ο Μαργαρίτης Σχοινάς, αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Προώθηση του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής Μαργαρίτης Σχοινάς
Αυτός ο Μάρτιος ήταν ο πιο ανατρεπτικός μήνας της ζωής μου.
Ξεκίνησε με δυο σημαντικές στιγμές, με έντονα συναισθήματα και προσωπική φόρτιση. Πρώτα στις 3 Μαρτίου, στις Καστανιές του Έβρου, εκεί που τελειώνει - ή αν θέλετε εκεί που αρχίζει - η Ευρώπη, με σύσσωμη την ευρωπαϊκή ηγεσία δίπλα στον Έλληνα Πρωθυπουργό να δηλώνει ξεκάθαρα ότι η Ευρώπη δεν εκβιάζεται.
Την επομένη με την πρόταση της Κομισιόν για ένα βαρύ πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας 700 εκατομμυρίων ευρώ και εκατοντάδων ευρωπαίων συνοριοφυλάκων, ειδικών ασύλου αλλά και νέων χερσαίων και πλωτών μέσων για τη φύλαξη των συνόρων της Ευρώπης στον Έβρο και στο Αιγαίο. Πρόγραμμα που υιοθετήθηκε ομόφωνα, σε έκτακτη σύνοδο των Υπουργών Εσωτερικών της ΕΕ, σε χρόνο ρεκόρ το απόγευμα της ίδιας μέρας.
Ενας μήνας που ξεκίνησε με την επίσκεψη στον Εβρο, μαζί με όλη την ηγεσία της ΕΕ για την αυτοψία στα ελληνοτουρκικά σύνορα με την εκρηκτική κατάσταση που διαμορφώθηκε έπειτα από το υβριδικό «πόλεμο» που ξεκίνησε η Τουρκία.
Δέκα μέρες μετά, στην Αρχαία Ολυμπία, στην τελετή Αφής της φλόγας, εκπληρώνοντας ένα παιδικό όνειρο, να τρέξω ως Λαμπαδηδρόμος στις παρυφές του αρχαίου σταδίου με το βάρος της ιστορίας της πατρίδας μου, αλλά και την ευρωπαϊκή μου αρμοδιότητα για τον πολιτισμό και τον αθλητισμό, να συναντώνται σε έναν μοναδικό και ανεπανάληπτο συμβολισμό.
Ο πραγματικά ανατρεπτικός Μάρτιος, περιελάμβανε, πάντως, και την εκπλήρωση ενός παιδικού ονείρου του Μαργαρίτη Σχοινά. Ετρεξε ως λαμπαδηδρόμος στις παρυφές του αρχαίου σταδίου, μετά την τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας των Ολυμπιακών Τόκιο 2020 οι οποίοι λόγω της πανδημίας μετατέθηκαν για του χρόνου.
Και έπειτα εσπευσμένη επιστροφή στις Βρυξέλλες και απευθείας στην απομόνωση στο σπίτι. Η Βελγική Κυβέρνηση πήρε αυστηρά μέτρα καθολικού περιορισμού, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Όλοι οι Επίτροποι ανήκουμε βέβαια στην ειδική κατηγορία που επιτρέπει περιορισμένη κίνηση προς το γραφείο, αλλά χωρίς καμία άλλη εξαίρεση. Μένουμε στο σπίτι όπως όλοι, αλλά έχουμε απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης για συντονισμό, αλληλεγγύη και δράση που υπέχουμε ατομικά, αλλά και συλλογικά, ως το εκτελεστικό όργανο της ΕΕ.
Προσωπικά, έχω επιλέξει για λόγους ασφάλειας των επικοινωνιών αλλά και για να σπάω τη μονοτονία να κάνω όλες τις τηλεδιασκέψεις για τα θέματα αρμοδιότητας μου από το γραφείο μου στην έδρα της Επιτροπής, στο εμβληματικό - αλλά αποκαρδιωτικά άδειο τώρα - κτήριο Μπερλεμόν.
Η νέα πραγματικότητα, όπως για όλους, έτσι και για τον Μαργαρίτη Σχοινά περιλαμβάνει περιορισμό των κοινωνικών επαφών και διασκέψεις μόνο μέσω Ιντερνετ.
Με τη συμπαράσταση ενός μικρού αριθμού συνεργατών που έχουν ειδική εξουσιοδότηση να με συνοδεύουν – βεβαίως από την επιτρεπόμενη απόσταση -, προσπαθούμε να προχωρήσουμε τη δουλειά της Επιτροπής σε όλο το εύρος της Αντιπροεδρίας. Η εβδομαδιαία συνεδρίαση του Κολλεγίου, κάθε Τετάρτη, γίνεται επίσης με τηλεδιάσκεψη με την Πρόεδρο και όλους τους συναδέλφους μου από τα γραφεία τους. Παρά τις δυσκολίες, οι νέες μέθοδοι εργασίας μας επέτρεψαν να προωθήσουμε κοινές λύσεις στα προβλήματα που απασχολούν τους πολίτες και τις κυβερνήσεις αυτή την πρωτόγνωρη περίοδο. Βρήκα μάλιστα το χρόνο να γράψω τις σκέψεις μου για τον ρόλο της Ευρώπης στη κρίση σε ένα μικρό άρθρο γνώμης που διαβάστηκε πολύ αυτές τις ημέρες (https://ec.europa.eu/greece/news/20200330_1_el)
Η δουλειά συνεχίζεται στο σπίτι με ασταμάτητα τηλεφωνήματα και διαδικτυακές επαφές. Η κάθε κυβέρνηση έχει τις δικές της έγνοιες, τα δικά της προβλήματα. Αλλά η ανάγκη για ευρωπαϊκό συντονισμό και αλληλοβοήθεια γίνεται ολοένα και πιο εμφανής και απλώνεται σε όλο το 24ωρο. Ειδικά στα θέματα ευθύνης μου, όπως η Ασφάλεια, η Μετανάστευση, ο Πολιτισμός και η Κινητικότητα που έχουν να κάνουν με σύνορα, προστασία και κατοχύρωση δικαιωμάτων, αυτή η περίοδος εγείρει καθημερινά πολλαπλά θέματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν άμεσα. Η Πρόεδρος Von der Leyen μάλιστα με συμπεριέλαβε στην ομάδα κρούσης των 10 Αντιπροέδρων και Επιτρόπων που συνεδριάζει κάθε πρωί για την αντιμετώπιση των βασικών πτυχών της κρίσης.
Σε προσωπικό επίπεδο, ο ξαφνικός και απόλυτος περιορισμός της - αχαλίνωτης - κίνησης και ταξιδιών που έχω συνηθίσει χρόνια τώρα, αλλάζει τα πάντα στη καθημερινότητά μου. Ανακαλύπτω μετά από χρόνια την αξία του γειτονικού πάρκου ως προορισμού και όχι ως τοπίου, τη χαρά της ζεστής καλημέρας στους γείτονες αντί του νεύματος από μακριά, την απόλαυση ενός βιβλίου που διαβάζεται αργά, όχι μεταξύ πτήσεων και εγγράφων εργασίας, τα ψώνια και το μαγείρεμα με την οικογένεια που μας διασκεδάζει περισσότερο από τα βραδινά ντελίβερι που είχαμε μάθει να θεωρούμε αυτονόητα, την άσκηση έξω που είναι χαρά και φυσική διέξοδος, όχι υποχρέωση στο γυμναστήριο.
Η δουλειά συνεχίζεται στο σπίτι με ασταμάτητα τηλεφωνήματα και διαδικτυακές επαφές...
Τι μου λείπει ; Πολλά και βασικά, φυσικά όλα όσα...απαγορεύονται. Η άμεση επαφή με τον κόσμο, οι κοινωνικές σχέσεις, οι αγκαλιές και τα φιλιά που για όσους με ξέρουν καλά ήταν στοιχεία της προσωπικότητας μου, πριν γνωρίσω τον... Γιούνκερ (ναι κι αυτός μου λείπει και μάλιστα πολύ). Ο μεγάλος μας γιος που εργάζεται στο εξωτερικό και περνάει αυτές τις μέρες μόνος, αν και η παρουσία του μικρού μας στο σπίτι - μετά από καιρό - γεμίζει τις μέρες μας. Οι γονείς και ο αδελφός μου στη Θεσσαλονίκη που έχω να δω καιρό και που η απόσταση πολλαπλασιάζει την έγνοια μου. Οι φίλοι μου που μου χαμογελούν από τις οθόνες, αλλά εγώ που τους ξέρω διαβάζω την ανησυχία στα μάτια τους για το αύριο, η Χαλκιδική με τις ομορφιές της, τα λημέρια μου και οι άνθρωποι της, τα Σαββατοκύριακα με ποδόσφαιρο και μπάσκετ και το όνειρο για τον Άρη κυπελλούχο Ελλάδας φέτος μετά από 50 χρόνια να μένει κι αυτό στον αέρα...
Τρέχοντας με τη δάδα της Ολυμπιακής φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία - που άλλο ρεκόρ κι αυτό, αυτή τη φορά θα καίει για 17 αντί για 5 μήνες - σκεφτόμουν τη δύναμη του ανθρώπου ως μέτρου όλων, ικανού να φωτίζει και να ξεπερνάει κάθε εμπόδιο στα ίδια αυτά χώματα για χιλιάδες χρόνια. Τίποτε δεν στάθηκε ικανό να τον κερδίσει ή να τον μηδενίσει, αντίθετα η κάθε δυσκολία τον δυνάμωσε, τον έκανε να προοδεύσει, να εξελιχθεί, να μεγαλουργήσει. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτό θα συμβεί και τώρα. Όπως έλεγε ο Σωκράτης, θα ζήσουμε καλύτερα μόνο αν επιδιώξουμε και τα καταφέρουμε να γίνουμε καλύτεροι. Και ναι, κι αυτή τη φορά πάλι θα τα καταφέρουμε.
Η σημερινή ακραία αριστερή τρομολαγνεία δεν έχει ιστορικό προηγούμενο!!
Η άσπρο η μαύρο!
Μας τρομάζουν τα μέτρα λέει, ενώ σε διπλανές χώρες που πεθαίνουν κατά χιλιάδες γιατί άργησαν να πάρουν εγκαίρως μέτρα δεν έχουμε να πούμε κάτι παρά του ότι στη χώρα μας δεν κάνουμε μαζικά test .
Η χώρες αυτές έβαλαν την οικονομία πάνω απ τις ανθρώπινες ζωές και τώρα το πράγμα δεν μαζεύεται!
Άρχισαν να σκέφτονται την μετά κορωνοϊό εποχή για το πως θα μας ελέγχουν από κει και μετά!
Σε μια περίοδο ηθικού πανικού βάζει διλήμματα συνωμοσιολογίας και δημαγωγίας μανούλα σε κάτι τέτοια.
Η δική μου Αριστερά δε θα έκανε το ΟΧΙ - ΝΑΙ η και αντίθετα.
Δεν θα μίλαγε επίσης για «Κούγκι».
Στην αριστερά πάντα μιλούσαν καλά ελληνικά.
Η τρομολαγνεία», σημαίνει πως τρομοκρατείς ψευδώς ανθρώπους ενώ τα πράγματα είναι διαφορετικά και ασφαλή.
Η πραγματική Αριστερά δεν θα έλεγε ποτέ όταν σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπως η τωρινή καραντίνα λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, πως εμφανίζεται, νομιμοποιείται και τελικά επιβάλλεται ως μοιραία επιλογή, και πως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να γίνει ένας μόνιμος κανόνας διακυβέρνησης πλήρης τρομοκρατία δηλαδή
Ας σταματήσει η μίζερη και συνωμοσιολογική σκέψη ως αντιπολιτευτική τακτική που μόνο κακό κάνει και μας διχάζει.
Ας σκεφτόμαστε ελεύθερα χωρίς κομματικές παρωπίδες!!
Παρακολουθώντας, με ιδιαίτερη ανησυχία, τις τελευταίες εξελίξεις για το μεταναστευτικό καθώς και τη ξεδιάντροπη πολιτική της Τουρκίας, που με εκβιασμούς και για τους δικούς της πολιτικούς και οικονομικούς λόγους, χρησιμοποιεί ως μέσον εκβιασμού τους μετανάστες, κόντρα στο Διεθνές Δίκαιο και στη συμφωνία που είχε με τη Ε.Ε, νιώθω -όπως και όλοι μας- αγανακτισμένος και δε μπορώ να βρω την παραμικρή δικαιολογία για τη συμπεριφορά των Τούρκων.
Όμως είμαι βαθιά υπερήφανος για τη στάση της Ελλάδος και ιδιαίτερα των παιδιών μας, που είναι νυχθημερόν στην πρώτη γραμμή για την προστασία των συνόρων μας.
Οι Έλληνες, όταν έπρεπε, δείξαμε και με το παραπάνω το κοινωνικό μας πρόσωπο βοηθώντας, πάνω από τις δυνάμεις μας, τους μετανάστες. Τώρα όμως, που διακυβεύονται τα σύνορά μας, όλοι ενωμένοι απαντάμε κι αποκρούουμε τις προκλητικές – επεκτατικές διαθέσεις των Τούρκων.
Οι σκέψεις μας είναι στους κατοίκους των συνόρων μας, που δοκιμάζονται τούτη την ώρα και στους φύλακες των συνόρων μας- φύλακες της Ελλάδος μας.
Σας ευχαριστούμε και σας χρωστάμε την ακεραιότητα της Πατρίδος μας.
Δωρεάν προληπτικές εξετάσεις για το σύνολο του πληθυσμού με βάση την ηλικία, για μια σειρά από σοβαρές παθήσεις, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα, τα νεοπλάσματα, ο σακχαρώδης διαβήτης, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, περιλαμβάνει το νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας, μεγάλο βάρος θα δοθεί στις νόσους που επιβαρύνουν το δημόσιο σύστημα υγείας σε ημέρες νοσηλείας, ιατρικές επισκέψεις και φάρμακα.
Στόχος του υπουργείου Υγείας είναι αφενός η προαγωγή της υγείας στο γενικό πληθυσμό, αφετέρου η αποτύπωση του επιπολασμού για τις παραπάνω παθήσεις. Έτσι οι πολίτες θα λαμβάνουν προσωποποιημένη ενημέρωση, μέσω γραπτού μηνύματος ή e-mail για την υπενθύμιση του προληπτικού ελέγχου.
Ένα μέτρο σταθμός για την πρόληψη. Σε χώρες όπου εφαρμόζεται ο πληθυσμιακός έλεγχος μέσω τηλεφωνικών κλήσεων, όπως η Αγγλία και οι σκανδιναβικές χώρες, η πρόληψη αγγίζει το 90% του πληθυσμού. Στην χώρα μας το ποσοστό αυτό δεν ξεπερνά το 25%.
Το συγκεκριμενο πρόγραμμά ήταν μια πρόταση, δική μου και τις δημοτικής παράταξης "Κίνηση Ενεργών Πολιτών", με αρχηγό τον φίλο κ. Κωνσταντίνο Μπογδάνο, σε ένα από τα Δημοτικά συμβούλια το 2011!
Ο τότε Δήμαρχος Αστέριος Ζωγράφος και τότε υπουργός κ.Κ. Ι.Δριβελεγκας στήριξαν την πρόταση, πραγματοποιώντας εκδήλωση στο δημοτικό θέατρο, με συμμετοχή παραγόντων του υπουργείου υγείας.
Πρόταση μας ήταν να γίνει ένα ψηφιακό αρχείο καταγραφής του πληθυσμού στο Δήμο μας ετσι ώστε να εφαρμοσθεί πιλοτικά το πρόγραμμα προληπτικού ελέγχου μέσω προσωπικών μηνυμάτων, αρχής γενομένης από τον Δήμο Πολυγύρου. Δυστυχώς παρά τις προσπάθειες όλων δεν το καταφέραμε. Μακάρι να υλοποιηθεί τώρα.
Άρθρο του Γιώργου Ι. Ζωγραφάκη, συντ. δασκάλου – συγγραφέα
(Την 1η Δεκεμβρίου 2019 συμπληρώνονται 106 χρόνια από την Ένωση της Κρήτης με τη μητέρα Ελλάδα. Ως αφιέρωμα για τη σημαντική αυτή επέτειο –όχι μόνο για την Κρήτη αλλά και για ολόκληρη την Ελλάδα -, παραθέτω το σχετικό κεφάλαιο με τίτλο: «ΚΡΗΤΗ: Το τέλος των αγώνων –Αυτονομία – Η πολυπόθητη ΕΝΩΣΗ» από το βιβλίο μου «Το Κρητικό και το Μακεδονικό Ζήτημα», σελ. 152-153)
Παρακολουθήσαμε τους πολύχρονους και πολυαίματους αγώνες της Κρήτης, με μόνιμο στόχο την απελευθέρωσή της και την ένωσή της με την Ελλάδα. Είδαμε ότι, παρά την οκτάχρονη συμμετοχή της στην επανάσταση του 1821, δεν περιελήφθη στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, εξ αιτίας κυρίως της Αγγλίας, που ήθελε την Κρήτη, αν όχι αγγλικό προτεκτοράτο, τουλάχιστον νησί φιλικά διαθέσιμο απέναντι στην θαλάσσια κυριαρχία της στη Μεσόγειο κλπ. Ακολούθησαν αλλεπάλληλες επαναστάσεις των Κρητών, με πολλά θύματα και θυσίες, ώσπου φτάσαμε στο τέλος της δεκαετίας του 1890, οπότε, (1896), οι Δυνάμεις, με τη Συνθήκη του Βερολίνου, ανακήρυξαν την Κρήτη ως Αυτόνομη Κρητική Πολιτεία, «υπό την υψηλή επικυριαρχία του Σουλτάνου». Ωστόσο ο τουρκικός στρατός παρέμενε στην Κρήτη και οι βιαιότητες κατά των χριστιανών συνεχίζονταν. Εξερράγη τότε μια ακόμη –η τελευταία, τελικά –επανάσταση της Κρήτης, με αποκορύφωμα τη μεγάλη σφαγή των χριστιανών του Μεγάλου Κάστρου (Ηρακλείου), στις 25 Αυγούστου 1898, αλλά και τη σφαγή εκεί 17+1 Άγγλων στρατιωτικών. Είχε προηγηθεί ιδιόμορφη στρατιωτική κατοχή της Κρήτης από τις Δυνάμεις, ως προσπάθεια ειρήνευσης και προστασίας των πληθυσμών, από στρατιωτικές δυνάμεις των Ευρωπαίων (Χανιά –Σφακιά, Ιταλοί, - Ρέθυμνο, Ρώσοι – Ηράκλειο, Άγγλοι, - Λασίθι, Γάλλοι), αλλά και μια απόβαση και παρουσία ενός συντάγματος ελληνικού στρατού, υπό τον συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσο (Φεβρουάριος 1897), κοντά στα Χανιά. ως απάντηση στην παρουσία ευρωπαϊκών δυνάμεων στο νησί. ‘Όμως ο Τ. Βάσος, παρά την προκήρυξή του για κατοχή και ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, αναγκάστηκε σε δυο μήνες να φύγει, αφού εν τω μεταξύ εξερράγη ο «άτυχος» ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, η αρνητική εξέλιξη του οποίου, αντί να βοηθήσει, επηρέασε αρνητικά το Κρητικό Ζήτημα.
Μετά τις σφαγές του Ηρακλείου, οι Δυνάμεις απαίτησαν και επέβαλαν την οριστική αποχώρηση του τουρκικού στρατού από την Κρήτη, και ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης αποχώρησε από την Κρήτη την 1η Νοεμβρίου 1898. Ακολούθησε η αποφασισμένη εφαρμογή της αυτονομίας στην Κρήτη και, στις 9 Δεκεμβρίου 1898, έφτασε, με ρωσικό πολεμικό, στα Χανιά, ο πρίγκιπας Γεώργιος, γιος του βασιλιά της Ελλάδας Γεωργίου του Α΄, ως Ύπατος Αρμοστής των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων.
Η άφιξη του Γεωργίου και η έναρξη της Αυτονομίας, δημιούργησε κλίμα ενθουσιασμού στον κρητικό λαό και ξεκίνησε έτσι τα πρώτα του βήματα το ιδιότυπο αυτό αυτόνομο κρατίδιο. Ωστόσο, η πολιτική του Γεωργίου και τα πρόσωπα που τον περιέβαλλαν, προκάλεσαν σύντομα αντιδράσεις, με κύριο εκφραστή των αντιδράσεων τον νεαρό τότε Ελευθέριο Βενιζέλο, οι οποίες, τον Απρίλιο του 1905, έφτασαν στην επανάσταση του Θερίσου και στην παραίτηση και αποχώρηση του Γεωργίου από την Κρήτη, με νέο τώρα Ύπατο Αρμοστή τον γνωστό Έλληνα πολιτικό Αλ. Ζαΐμη (Σεπτέμβριος 1906).
Το 1909 εκδηλώθηκε στην Ελλάδα η επανάσταση του Στρατιωτικού Συνδέσμου και εν συνεχεία ακολούθησε η κυρίαρχη ανάμειξη του Ελ. Βενιζέλου στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, γεγονός που δημιούργησε στην Κρήτη την ελπίδα ότι σύντομα θα φτάσει και η ώρα της Ένωσης, όμως, ούτε στις εκλογές του 1912 (1 Μαρτίου), στις οποίες η Κρητική Πολιτεία, παράλληλα με τις αντίστοιχες εκλογές στην Ελλάδα, εξέλεξε 69 αντιπροσώπους και τους έστειλε στην Ελληνική Βουλή, για να εκβιάσουν την ουσιαστική ένωση της Κρήτης –αφού η τυπική Ένωση είχε κηρυχθεί από το 1898-, ούτε λοιπόν αυτή η εκβιαστική προσπάθεια των Κρητών Αντιπροσώπων να εισέλθουν βιαίως στην ελληνική Βουλή πέτυχε, αφού, με εντολή του Κρητός Βενιζέλου, οι Κρήτες Αντιπρόσωποι εμποδίστηκαν, δια των όπλων(!), να μπουν στην ελληνική Βουλή. Μάλιστα, η Βουλή αυτή, μετά την εκλογή του προεδρείου της, διέκοψε εσπευσμένως τη λειτουργία της για τον Σεπτέμβριο!
Και ενώ όλα αυτά συνέβησαν ως την άνοιξη και τον Σεπτέμβρη του 1912, η έκρηξη εν τω μεταξύ του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου άλλαξε φυσικά τα δεδομένα, και η Κρήτη κήρυξε επιστράτευση, παράλληλα με την επιστράτευση της Ελλάδας, τον Σεπτέμβρη του 1912, η συγκρότηση μάλιστα του Ανεξάρτητου Συντάγματος Κρητών, (όπως ονομάστηκε το κρητικό σύνταγμα), έγινε στην Αθήνα, όπου έφταναν «καραβιές» οι επιστρατευμένοι –και πολλοί εθελοντές – από τα Χανιά και το Ηράκλειο. Το σύνταγμα αυτό πήρε μέρος στις επιχειρήσεις, το Πρώτο του Τάγμα μάλιστα, υπό τον ηρωικό Ταγματάρχη Γεώργιο Κολοκοτρώνη –εγγονό του θρυλικού Θ. Κολοκοτρώνη -, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, έφτασε στη Χαλκιδική και αργότερα αγωνίστηκε σκληρά, με εκατόμβη θυμάτων, στον ελληνοβουλγαρικό πόλεμο, ενώ τα άλλα δύο τάγματα του συντάγματος Κρητών πολέμησαν στις επιχειρήσεις της Ηπείρου.
Με το τέλος και των Βαλκανικών Πολέμων, ήρθε η ώρα, τελικά, ύστερα από συνεχείς αγώνες, θυσίες και καταστροφές και αφού προηγήθηκε η Αυτονομία, να ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα, πράγμα που έγινε και τυπικά, την 1η Δεκεμβρίου 1913, όταν, στο φρούριο Φιρκά, στην είσοδο του λιμανιού των Χανίων, αναρτήθηκε η ελληνική σημαία, από δύο γέροντες αγωνιστές, (παρουσία του βασιλιά Κωνσταντίνου και του Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου), σύμβολο της πολυπόθητης ΕΝΩΣΗΣ!
Φθάνοντας με την πρωινή πτήση στο αεροδρόμιο ‘’Μακεδονία’’ της Θεσσαλονίκης, αναχωρώ αμέσως για μια περιήγηση στα μυστικά της Χαλκιδικής. Μια περιοχή που δεν είχα επισκεφθεί ως τώρα, παρά για πολύ λίγο το πρώτο πόδι πριν χρόνια, που θυμάμαι τα Μουδανιά και την διώρυγα της Ποτίδαιας, με τελικό προορισμό την Καλλιθέα και με μια γρήγορη βόλτα στο εντυπωσιακό Σάνη, ένα από τα ομορφότερα και πολυτελή ξενοδοχεία στη χώρα, με πλήθος εστιατορίων, δραστηριοτήτων και που μπορεί κάποιος να βρει εκεί σχεδόν τα πάντα.
Όμως, τέλη καλοκαιριού, δεν επέλεξα να βουτήξω σε μια από τις παραλίες του πρώτου ποδιού της Χαλκιδικής, στην περιοχή της Κασσάνδρας, όπως στη Σίβηρη, στο Ποσείδι, στη Φούρκα, στην Κρυοπηγή, στο Πευκοχώρι , στη Χανιώτη ή στο εντυπωσιακό Παλιούρι, αλλά να ανακαλύψω ολόκληρο το δεύτερο πόδι ως τις αρχές του τρίτου, στα όρια του Αγίου Όρους.
Το road trip στη Χαλκιδική ξεκινάει από τα Βασιλικά, τη Γαλάτιστα, φθάνοντας στη διοικητική πρωτεύουσα του νομού, τον Πολύγυρο, που αν δεν είχε τις υπηρεσίες, σίγουρα δεν μπορεί να προσελκύσει κάποιον επισκέπτη και αναχωρώ προς την παραλία της Γερακινής, για να ανακαλύψω αυτό που λένε οι Θεσσαλονικείς, πως σαν την Χαλκιδική δεν έχει !
Από εκεί κατευθύνομαι παραλιακά με προορισμό τη διάσημη και τουριστική Νικήτη. Αν και με αέρα τη μέρα που την επισκέφθηκα, οι παραλία της Νικήτης ήταν η αρχή για να καταλάβω γιατί τα νερά της Χαλκιδικής έχουν αυτό το τιρκουάζ χρώμα και γιατί οι παραλίες της θεωρούνται μοναδικές.
Για το δεύτερο πόδι μου είχαν πει, θα βρεις παραλίες πνιγμένες στο πράσινο, γαλαζοπράσινα νερά και όχι τόσο κόσμο και νεολαία, όπως στις παραλίες του πρώτου ποδιού. Τελικά ίσχυαν. Εντυπωσιάζομαι από τις παραλίες, όπως αυτή της Καλογριάς και της Ελιάς και καταλαβαίνω γιατί στη Βουρβουρού θα θες να περάσεις όλο το καλοκαίρι εκεί, βλέποντας αυτούς που πάνε στα νησιά υποτιμητικά, σαν να εννοείς πως σαν την Χαλκιδική δεν έχει.
Περνώντας το Ν. Μαρμαρά, ψάχνω να βρω ακόμη μια μικρή παραλία από τις τόσες, για βουτιά και λίγο μετά εντυπωσιάζομαι από το επιβλητικό Πόρτο Καρράς, ένα ξενοδοχείο που στις δόξες του, όμοιό του δεν υπήρχε. Με την εκπληκτική παραλία, πνιγμένο στο πράσινο, με τη μαρίνα και τη βίλα Γαλήνη που έχει φιλοξενήσει πολλές διασημότητες και κυρίως με τον αμπελώνα του, που τα φημισμένα του κρασιά θεωρούνται από τα καλύτερα στη Βόρεια Ελλάδα.
Περνώντας αλλεπάλληλους μικρούς κολπίσκους, φθάνω στο όμορφο Πόρτο Κουφό, που το ακολουθούν μύθοι, σχεδόν στη μύτη του δεύτερου ποδιού και αρχίζω να ανεβαίνω στο Καλαμίτσι, μετά στη Σκάλα Συκιάς και κάθομαι για καφέ στη Σάρτη, μπροστά στη θάλασσα, με τον αέρα να εκδηλώνει αισθητά την παρουσία του.
Λίγο μετά, βλέπω από μακριά τις φημισμένες Καβουρότρυπες και υπόσχομαι να έρθω ξανά για μια βουτιά και ύστερα τον Αρμενιστή, με το πολύ γνωστό camping.
Θα πρέπει να σημειώσω πως στην περιοχή βρίσκεις σχεδόν σε κάθε κρυφή και απόκρυφη παραλία, τροχόσπιτα και κατασκηνωτές, που επιλέγουν το ελεύθερο κάμπινγκ, κάνοντας τις διακοπές τους πιο πρωτόγονες, μιας και τα οργανωμένα κάμπινγκ της περιοχής, προσφέρουν σχεδόν τα πάντα.
Το πράσινο κυριαρχεί δίπλα στα γαλαζοπράσινα νερά και μετά την ακτή Ζωγράφου, τον οικισμό που διαμένουν οι καθηγητές και το Καρύδι, βλέπω από τον Όρμο Παναγιάς απέναντι το νησάκι Διάπορος, έχοντας το δίλημμα να πάρω το καραβάκι και να πάω απέναντι για μια βουτιά σε κάποια από τις παραλίες του.
Παρόλα αυτά, προτιμώ να συνεχίσω το ταξίδι οδικώς για να ανακαλύψω ακόμη περισσότερη Χαλκιδική και περνώντας τα Πυργαδίκια και τον Κάμπο έχω προορισμό την Ουρανούπολη, αφού ζηλέψω πρώτα αυτούς που παίρνουν το καραβάκι για μπάνιο στην Αμμουλιανή, ένα νησάκι με νερά Καραϊβικής .
Φθάνω στην Ουρανούπολη, που τόσα είχα ακούσει, μιας και αποτελεί την τελευταία περιοχή πριν επισκεφθεί κάποιος το Άγιον Όρος. Βλέπω τον πύργο Προσφορίου του 12ου αι. που δεσπόζει μπροστά στην άμμο και πιο πέρα τα πλοία να περιμένουν τους προσκυνητές της Αθωνικής Πολιτείας να περάσουν στη μοναστική κοινότητα. Η εμπειρία όσοι έχουν επισκεφθεί το Όρος, μοναδική. Είτε επισκέπτονται κάποια από τις μονές του, είτε κάποια από τα ασκηταριά των μοναχών, ζώντας, έστω και για λίγο την μοναχική ζωή στην κοινότητα, ζώντας την καθημερινότητα με τον τρόπο ζωής να κυλάει με άλλους ρυθμούς από την υπόλοιπη κοινωνία.
Οι επιλογές για επίσκεψη όπως στη μονή Βατοπεδίου, Σίμωνος Πέτρας, Ξενοφώντος, Μεγίστης Λαύρας, Παντοκράτορος, Εσφιγμένου ή Ιβήρων, είναι εμπειρία που καθορίζει για πολλούς ανθρώπους, ακόμη και την ίδια τους τη ζωή.
Αναχωρώ από την Ουρανούπολη, με σκοπό να επιστρέψω την επόμενη φορά για να περάσω απέναντι και εντυπωσιάζομαι από τα δύο της ξενοδοχεία, τη θέση τους και την αρχιτεκτονική τους, όπως το παλαιό Ξενία του 1963 σε σχέδια Α. Κωνσταντινίδη, καθώς και το Eagles Palace πάνω στο βράχο και πνιγμένο στο πράσινο.
Περνάω για λίγο από την Ιερισσό με τα καρνάγια της και έχοντας κατεύθυνση την Ολυμπιάδα, όπου κάθομαι για φαγητό μπροστά στην παλιά γέφυρα, που σήμερα τα παιδιά της περιοχής κάνουν τις βουτιές τους. Λίγο πριν, εντυπωσιάστηκα από τα ερείπια πάνω από τη θάλασσα στα Στάγειρα, τη Βίνα, τη Ζούγκλα, τη Γουργουρού, τη Χρυσή Αμμουδιά και κάπου εκεί να αποπνέει η περιοχή Αριστοτελισμό και μια ιδιαίτερη ενέργεια, μιας και ο μεγάλος φιλόσοφος Αριστοτέλης ήταν από εκεί.
Φεύγω προς Αρναία, ανάμεσα στο δάσος, με υλοτόμους να μαζεύουν τα ξύλα για τον χειμώνα και την πινακίδα πιο πέρα στην Βαρβάρα, με τις βελανιδιές και τις καστανιές, να λέει για τους καταρράκτες, όπου μπορείς να κάνεις ακόμη και μπάνιο.
Μετά από αλλεπάλληλες στροφές μέσα στο δάσος μπαίνω στην Αρναία, έναν παραδοσιακό μακεδονίτικο διατηρητέο οικισμό, με σπάνια αρχιτεκτονική και αέρα που αποπνέει μια αρχοντιά. Αφού βλέπω το μεγάλο πέτρινο κτίριο του δημοτικού σχολείου στην είσοδο σχεδόν του χωριού, συνεχίζω και κατευθύνομαι προς το δημαρχείο και την εκκλησία. Το σκηνικό με τα πέτρινα σπίτια μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής, κινηματογραφικό και ξενώνες να έχουν μεταβάλει την περιοχή σε έναν από τους πιο δημοφιλείς χειμερινούς προορισμούς στη Βόρεια Ελλάδα. Ανεβαίνω προς την πλατεία με τα μαγαζιά και χάνομαι στα ανηφορικά στενάκια της, με το λαογραφικό μουσείο στο αρχοντικό Ιατρού (Γιατράδικο) και σπίτια που μετατράπηκαν σε ιδιαίτερης αισθητικής οικίες, όπως η οικία Μήτσιου και χωρίς να πιω νερό από την πηγή της , για να με κρατήσει για πάντα εκεί, όπως λέει ο μύθος, κάθομαι για φαγητό βράδυ στην πλατεία και μετά μένω σε έναν εντυπωσιακό ξενώνα με πέτρα και ξύλο, στο αρχοντικό Χοροστάσι, εκπληκτικό πραγματικά, έχοντας θέα το μπαλκόνι μου, απέναντι ακριβώς το καμπαναριό του 1889, δίπλα στο ξενώνα Αλεξάνδρου του 1812.
Το άλλο πρωί επισκέπτομαι την εντυπωσιακή εκκλησία του Αγ. Στεφάνου, που βρίσκεται δίπλα στην Μητρόπολη. Μετά από τη φωτιά που κατέστρεψε σχεδόν το ναό, ανακαλύφθηκαν στα θεμέλια και τρείς προγενέστεροι ναοί, με αποτέλεσμα να περπατάω μέσα στην εκκλησιά πάνω σε τζάμια, που από κάτω μου έβλεπα φωτισμένα υπολείμματα ναού και αγιογραφίες. Η αρχιτεκτονική του ναού εσωτερικά πράγματι εντυπωσιακή και αφού μπαίνω για λίγο στο κτίριο του δημαρχείου, που στέγαζε παλαιότερα την Αστική Σχολή Λιαριγκόβης του 1871 , βλέπω τον ναό των Αγίων Αναργύρων του 1919 και περιηγούμαι λίγο πιο έξω από τον οικισμό, στο άλσος της Αγίας Παρασκευής με το αναψυκτήριο , εκεί που κάθε χρόνο γίνεται μεγάλο πανηγύρι και στο πράσινο χωριό, ένα αγροτουριστικό συγκρότημα, επιστρέφω για τη Θεσσαλονίκη με μια εμπειρία από ανεξάντλητες εικόνες από Χαλκιδική, με βουνό και θάλασσα, με εκκλησίες, μοναστήρια, τοπικά προϊόντα, όπως το μέλι , καθώς και με την πεποίθηση πλέον πως σαν την Χαλκιδική δεν έχει τελικά. Άλλωστε η φύση δεν την προίκισε τυχαία από τα αρχαία χρόνια με χρυσό, για να λάμπει πάντα στο πέρασμα των αιώνων.
*Ο Νεκτάριος Καλαντζής είναι Οικονομολόγος, Κοινωνιολόγος, Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Παλλήνης
Άρθρο του Ιωάννη Γ. Μυταυτσή,πτυχιούχου του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης με ειδίκευση στη Βυζαντινή Φιλολογία.
Στις 7 Ιουλίου η ετυμηγορία του Ελληνικού λαού έδωσε ψήφο διακυβέρνησης στη Νέα Δημοκρατία και στο Κυριακό Μητσοτάκη, σε ένα τελείως διαφορετικό πρόγραμμα από αυτό που παρουσίασε ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. - αλλά ποτέ δεν εφάρμοσε - το 2015. Μάλιστα, στη Ν.Δ. από τις πρώτες κινήσεις της φαίνεται ο προεκλογικός της σχεδιασμός, ακόμη και στα μέλη της κυβερνήσεως, τα οποία ανακοίνωσε την αμέσως επόμενη ημέρα από την εκλογή της. Το ενδιαφέρον όμως αυτής της εκλογικής αναμέτρησης είναι γιατί ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. ο οποίος διαφέρει παρασάγγας από τον αντιπολιτευτικό ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ του 2014 κατάφερε να είναι η «αντιδεξία» ή μάλλον καλύτερα, ο αντίθετος πόλος στη Ν.Δ.
Ο Αλέξης Τσίπρας το 2015 ήρθε στην εξουσία σκίζοντας τα μνημόνια «με ένα νόμο και ένα άρθρο», με αφηγήματα περί γερμανοτσολιάδων, μερκελιστών, ανεδαφικών συμμαχιών στη διεθνή σκακιέρα και τάζοντας τα πάντα στους πάντες με το περίφημο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» και πολλά πολλά άλλα. H αντιστροφή του τον Μάρτιο του 2015 ήταν ραγδαία, όταν κλήθηκε δηλαδή έστω και «στο και τέταρτο» να αντιμετωπίσει τη πραγματικότητα. Όχι μόνο δεν έσκισε τα μνημόνια αλλά υπέγραψε τη τρίτη δανειακή σύμβαση μετά από μία αποτυχημένη διαπραγμάτευση που ζημίωσε τη χώρα σε ανυπολόγιστο βαθμό, έφερε τα capital controls ως μία νέα πραγματικότητα και πέταξε στον κάδο των αχρήστων πολλές από τις θυσίες των πολιτών όλα τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης. Ο Σύριζα όμως, όχι μόνο δεν πτοήθηκε αλλά λίγο αργότερα αποφάσισε να λύσει το ζήτημα της Ελλάδας με τα Σκόπια, φέρνοντας μία συμφωνία που χαρακτηρίστηκε ως επαίσχυντη για το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού και μακεδονικού λαού.
Μια συμφωνία που έφερε λίγο μετά από τη πρωτοφανή τραγωδία στο Μάτι καθώς και τον απαράδεκτο τρόπο που διαχειρίστηκε τη καταστροφή αυτή. Στις 7 Ιουλίου, οι πολίτες έδωσαν στο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. τη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης με ποσοστό 31,53%, δηλαδή 8,3 μονάδες διαφορά από τη Ν.Δ. Ποσοστό που προφανώς προκαλεί μεγάλη εντύπωση αν λάβουμε υπόψιν μας ότι τα προηγούμενα κόμματα, τα οποία κυβερνούσαν τη χώρα στα λεγόμενα μνημονιακά χρόνια, όχι μόνο έχασαν μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων τους αλλά κινδύνεψαν ακόμη και με αφανισμό.
Το ζήτημα όμως είναι γιατί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. - ΚΙΝ.ΑΛ δε κατάφερε για ακόμη μια εκλογική αναμέτρηση και μετά από μια τέτοια κακή διακυβέρνηση, να πάρει τα ηνία της κεντροαριστεράς και να αποτελέσει τον «αντιδεξιό» πόλο στη χώρα; Γιατί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν έπεισε το εκλογικό σώμα μετά τη καταστροφική διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. ότι είναι η μοναδική παράταξη που αν και έκανε λάθη είπε την αλήθεια στον ελληνικό λαό;
Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας παρά τα ψέματα διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τα ποσοστά του και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που είπε την αλήθεια και πήρε μεγάλο βάρος για τη διάσωση της χώρας στις πλάτες του, συνεχίζει να έχει μονοψήφιο ποσοστό;
Πιθανόν το πρόβλημα του εκλογικού ποσοστού του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να προέρχεται από μια σειρά προβλημάτων και λάθος μηνυμάτων που δημιουργήθηκαν στα εσωτερικά του κόμματος και απορρέουν από αυτό. Το εγχείρημα του Κινήματος Αλλαγής, ήταν να γίνει το μεγάλο κίνημα της Κεντροαριστεράς που θα περιελάμβανε τα «προοδευτικά» κόμματα που το συγκροτούσαν (ΠΑ.ΣΟ.Κ, ΚΙΔΗΣΟ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ, ΕΔΕΜ, Κινήσεις Πολιτών). Η έναρξη του νέου φορέα έγινε το Νόεμβρη του 2017 με την εκλογή του επικεφαλή της παράταξης.
Στο ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος το Μάρτιο του 2018, όταν τότε σύνεδροι αλλά και ΚΠΕ δεν εκλέχθηκαν δημοκρατικά από τη βάση του κόμματος αλλά διορίστηκαν με έναν απροσδιόριστο τρόπο τόσο ως προς τη ποσόστωση όσο και προς την πολιτική αξιολόγηση. Το λάθος μήνυμα ήταν εμφανή και η εσωκομματική δημοκρατία που αποτελεί τη πρωταρχική βάση κάθε φιλόδοξου και νέου πολιτικού εγχειρήματος βρισκόταν λίγο η πολύ στο απόσπασμα. Έτσι λίγους μήνες μετά, λίγο οι εσωκομματικές ισορροπίες και τριβές, λίγο η αδυναμία έκφρασης ξεκάθαρου πολιτικού λόγου (σε αρκετά ζητήματα) έφεραν το εγχείρημα του ΚΙΝΑΛ να έχει αποτύχει παταγωδώς. Ο Σταύρος Θεοδωράκης και Θανάσης Θεοχαρόπουλος αποχώρησαν από το Κίνημα ακολουθώντας ο μεν αυτόνομη πορεία και ο δε να προσαρτάται στον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.
Όταν η πανστρατιά στελεχών για τις εθνικές εκλογές ήταν επιβεβλημένη, η ηγεσία απομάκρυνε τον Ευάγγελο Βενιζέλο ή τουλάχιστον προσπάθησε να τον αφοπλίσει πολιτικά οδηγώντας σε παραίτηση κεντρικά στελέχη και υποψηφίους του κόμματος. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της πορείας ήταν αυτό της Κυριακής των εκλογών. Παρόλα αυτά η Χαριλάου Τρικούπη μιλάει για εκλογική επιτυχία. Εγώ θα έλεγα ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σήμερα βρίσκεται είτε στο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ είτε στη Ν.Δ. Το πραγματικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα πρέπει να αναγεννηθεί μέσα από ουσιαστικές κινήσεις και γενναίες αποφάσεις, μέσα από ριζική ανανέωση και ξεκάθαρο πολιτικό λόγο, με στόχο να προσεγγίσει ξανά τη νέα γενιά που του έχει γυρίσει σήμερα τη πλάτη, ένα ΠΑΣΟΚ που δεν θα λοξοκοιτάζει δεξιά και αριστερά με ανασφάλεια επιβίωσης, αλλά θα έχει υπεύθυνη πολιτική στάση και ξεκάθαρο λόγο. Ένα κόμμα που θα είναι η φωνή της Δημοκρατικής Παράταξης στη χώρα.
Η χθεσινή ανακοίνωση του Πρωθυπουργού ότι ο Σχοινάς θα είναι ο νέος έλληνας Επίτροπος δεν υπήρξε πάντως κεραυνός εν αιθρία. Τα ηγετικά κλιμάκια των Βρυξελλών είχαν ενημερωθεί για το θέμα από καιρό, τόσο από τον Αλέξη Τσίπρα, που άρχισε να συζητά την περίπτωσή του το τελευταίο διάστημα, όσο και, φυσικά, από τον Κυριάκο Μητσοτάκη
Ο Μαργαρίτης Σχοινάς έφθασε στις Βρυξέλλες πριν από 30 χρόνια. Εχοντας εξαιρετικές σπουδές, αναμφισβήτητη ευφυΐα και σημαντικές πολιτικές επαφές στην ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά, (τόσο ο ίδιος στην Ελλάδα, όσο και η ισπανίδα σύζυγός του στη Μαδρίτη) δεν άργησε να ανέλθει όλα τα κλιμάκια της κοινοτικής γραφειοκρατίας.
Το 1993 έγινε μέλος του γραφείου του ισπανού Επιτρόπου Ματούτες, στη συνέχεια του Ορέχα και το 1999 το όνομά του αρχίζει να ακούγεται στην Ελλάδα επειδή ως μέλος του γραφείου της ισπανίδας Επιτρόπου Μεταφορών, Λογιόλα Ντε Παλάθιο, ασχολείται, μεταξύ άλλων, και με την Ολυμπιακή. Προειδοποιεί δημοσίως για τους κινδύνους που ελλοχεύουν σε σχέση με τη βιωσιμότητα της εταιρείας προκαλώντας την μήνι του πασοκικού κατεστημένου της εποχής, αλλά και κύματα συμπάθειας στη ΝΔ, η οποία το 2004 του προτείνει θέση στο ευρωψηφοδέλτιό της.
Ευρωβουλευτής θα γίνει ωστόσο το 2007, διαδεχόμενος τον Αντώνη Σαμαρά, που προτίμησε να επιστρέψει στην Αθήνα πριν από την ολοκλήρωση της θητείας του. Μεταξύ 2004 και 2007, ο Σχοινάς ήταν επικεφαλής του γραφείου του κύπριου Επιτρόπου Μάρκου Κυπριανού στις Βρυξέλλες. Το 2009 ο Κώστας Καραμανλής, μάλλον υπό την πίεση των βαρώνων του κόμματος στη Μακεδονία (κατάγεται από την Χαλκιδική), δεν του έδωσε εκλόγιμη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ και ο Σχοινάς επέστρεψε στα υπηρεσιακά του καθήκοντα.
Τον Απρίλιο του 2013, ανέλαβε γενικός διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το 2013 και το 2014 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου ανέλαβε συντονιστής, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όλων των ομάδων που παρείχαν τεχνική βοήθεια στην Ελλάδα. Φωτό από τη συνεδρίαση των 27 Ευρωπαίων ηγετών για το Brexit στις Βρυξέλλες στις 29 Απριλίου, 2017 οπού ο Μαργαρίτης Σχοινάς ήταν εκπρόσωπος Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Η σημαντικότερη στιγμή στην καριέρα του ήλθε τον Νοέμβριο του 2014, οπότε ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ τον έχρισε εκπρόσωπο Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Πολύγλωσσος, εργατικός και πανέξυπνος, ο Σχοινάς κατάφερε επί μια πενταετία να παραμείνει αλώβητος αν και καθημερινώς «περπατούσε» σε πάσης φύσεως ναρκοπέδια.
Το πλέον επικίνδυνο ήταν αυτό της οικονομικής κρίσης και της ελληνικής περιπέτειας του 2015, όπου ο Σχοινάς πραγματικά εργάσθηκε στο παρασκήνιο για το καλό της χώρας, πείθοντας συχνά τους Ευρωπαίους πως δεν είναι τόσο Ελληνας όσο τον υποπτεύονται και τους Ελληνες πως δεν είναι τόσο ευρωκράτης όσο νομίζουν. Είχε βέβαια την πλήρη στήριξη του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, για χάρη του οποίου ο Σχοινάς έκανε, για όσους τον γνωρίζουν, μια πελώρια θυσία: έγινε παθητικός καπνιστής. Η χθεσινή ανακοίνωση του Πρωθυπουργού ότι ο Σχοινάς θα είναι ο νέος έλληνας Επίτροπος δεν υπήρξε πάντως κεραυνός εν αιθρία.
Τα ηγετικά κλιμάκια των Βρυξελλών είχαν ενημερωθεί για το θέμα από καιρό, τόσο από τον Αλέξη Τσίπρα, που άρχισε να συζητά την περίπτωσή του το τελευταίο διάστημα, όσο και, φυσικά, από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο δε Μαργαρίτης Σχοινάς, σαν έτοιμος από καιρό, είναι ο πρώτος έλληνας Επίτροπος, που εκ του ασφαλούς δεν θα χρειαστεί ούτε περίοδο προσαρμογής, ούτε εντατικά μαθήματα για να αναλάβει το νέο του πόστο. text Με τους σεισμούς γινόμαστε το ανέκδοτο των Γιαπωνέζων
Όταν η αξία χάνεται και την αντικαθιστά η απαξίωση και το "δεν βαριέσαι όλοι ίδιοι είναι" το αδιέξοδο θα μεγαλώνει και η κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική αλλά κρίση αξιών και θεσμών όλο και θα βαθαίνει.
Οι καιροί μάς καλούν να αναμετρηθούμε με τους εαυτούς μας και μια κουλτούρα που αναπαράγει αδιέξοδα και διαψεύσεις.
Αυτά που λαμβάνουν χώρα στον προοδευτικό χώρο μας θλίβουν, η δε στάση που οι πολίτες ή οι φορείς που τους εκφράζουν σπάνια κάνουν την αυτοκριτική τους και όταν την κάνουν ακόμη πιο σπάνια πραγματικά αλλάζουν.
Εξυπηρετούν ευκαιριακά κυρίως εντυπώσεις και προσωπικά συμφέροντα.
Όσο ένα θέμα συγκαλύπτεται και αποσιωπάται στον δημόσιο χώρο, όπως αυτό της συνευθύνης της κοινωνίας για παθογένειες, στρεβλώσεις και αγκυλώσεις, προκειμένου να μην γίνουμε δυσάρεστοι στα κάθε λογής ακροατήριά μας αλλά και των προσωπικών συμφερόντων δύσκολα κάτι θα αλλάξει, δυστυχώς προσαρμοζομαστε και βολευόμαστε.
Δεν μας λείπουν οι άνθρωποι, δεν μας λείπουν οι ιδέες. Λείπει αυτή η σπάνια συγκυρία που όλοι μαζί θα πέσουν ενσυνείδητα και ομόψυχα σε μια τέτοια προσπάθεια για να κινητοποιήσουν την κοινωνία να πραγματοποιήσει μια μεγάλη πολιτισμική ανατροπή και να ανοίξει τους νέους δρόμους. Η κρίση είναι μία ευκαιρία για να χτίσουμε αυτήν τη συγκυρία.
Δυστυχώς πολύ φοβάμαι πως θα πάει και αυτή χαμένη.
Άρθρο του Ν. Χατζηαλέξη, Προέδρου της Οργάνωσης Νέων Νέας Δημοκρατίας
Η απογοήτευση των νέων από την πολιτική ζωή είναι γεγονός. Τα τελευταία χρόνια οι περισσότεροι έχουν απομακρυνθεί από όλες τις εκφάνσεις της και κυρίως από τις εκλογές. Η αποχή βγάζει κυβέρνηση πλειοψηφίας σε κάθε αναμέτρηση.
Η κατάσταση αυτή όμως, δεν εξυπηρετεί κανέναν, κυρίως τη νεολαία. Σαφέστατα, οι εξελίξεις των τελευταίων ετών δεν χαροποιούν τους πολίτες. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως είναι λύση η αποχή. Δεν αλλάζει κάτι με το να κάθεσαι σπίτι σου και να βλέπεις τις αποφάσεις των άλλων για τη ζωή σου από την τηλεόραση.
Τα κάστρα πέφτουν από μέσα. Εάν θέλεις να έχεις λόγο σε όσα γίνονται για τον τόπο, η συμμετοχή σου στη δημόσια ζωή είναι επιβεβλημένη. Τώρα είναι η ώρα. Σε δυο εβδομάδες η χώρα πηγαίνει στις κάλπες. Είναι μηδενιστικό να πιστεύεις πως δεν μπορεί να σε εκφράσει κανείς, ιδίως αν δεν έχεις προσπαθήσει πρώτα.
Οι υποψήφιοι βουλευτές βρίσκονται κοντά σου, στους δρόμους, στις πλατείες. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πλησιάσεις και να συζητήσεις. Κουβέντιασε, διαφώνησε ακόμα, αλλά κάνε την επιλογή που κρίνεις σωστή.
Βασικό κριτήριο όλων μας πρέπει να είναι το καλό του τόπου: Το σχέδιο, το όραμα, αλλά και το δείγμα γραφής που έχει δώσει στους Χαλκιδικιώτες.
Τα πεπραγμένα, η διάθεση για δουλειά, η στάση απέναντι στον πολίτη και η εμπειρία είναι παράγοντες που πρέπει να μπουν στη ζυγαριά, για να πάρεις την απόφαση σου. Κάντο
To halkidikinews.gr είναι το πρώτο ειδησεογραφικό site στο νομό Χαλκιδικής και καθημερινά, από τον Μάιο του 2006, σας μεταφέρει αξιόπιστα και εμπεριστατωμένα τις ειδήσεις στη Χαλκιδική.
Άρθρο του Δημήτρη Ευαγγελινού, Μαιευτήρα Χειρουργού Γυναικολόγου MD-PhD Διδάκτωρος Πανεπιστήμιου (Δ.Π.Θ)
Άρθρο του Νεκτάριου Καλαντζή*
