Άρθρο του Δημήτρη Ευαγγελινού, Μαιευτήρα Χειρουργού Γυναικολόγου MD-PhD Διδάκτωρ Πανεπιστήμιου (Δ.Π.Θ)

Το κίνημα αλλαγής δυστυχώς δεν κατάφερε να φέρει την ελπίδα του φθινοπώρου για αλλαγή σελίδας στην κεντροαριστερά.

Το ζητούμενο κάθε κόμματος δεν είναι να αποτελεί ως κόμμα ένα χρήσιμο συμπλήρωμα, αλλά με τις προγραμματικές θέσεις του να δίνει ελπίδα και προοπτική στον ελληνικό λαό.

Αν θέλουμε πραγματικά να είμαστε χρήσιμοι για την κοινωνία και την πατρίδα πρέπει να οικοδομήσουμε μια κεντροαριστερά με γερά θεμέλια και όχι φοβική με τάσεις εκδίκησης σε κάθε αντίθετη άποψη.

Δυστυχώς βλέπουμε να θριαμβεύουν οι μηχανισμοί διάσωσης χωρίς να διστάζουν σε τίποτα.

Αυτοί που παλεύουν για μια ιδέα, χωρίς ποτέ να έχουν ζητήσει να το εξαργυρώσουν με κανένα κυβερνητικό ή έμμισθο δημόσιο αξίωμά συνεχώς λιγοστεύουν. 

Την πάγια και δοκιμασμένη τακτική που εφαρμόζει αυτός ο πολιτικός χώρος τα τελευταία χρόνια (που έγινε η "ΚΙΒΩΤΟΣ" των δεινοσαύρων του ΠΑΣΟΚ) , εφάρμοσε και η Γεννηματά. στον Βενιζέλο. Εφαρμόζοντας την συμβουλή του τυράννου της Μιλήτου Θρασύβουλου προς τον τύραννο της Κορίνθου Περίανδρο όπως ιστορεί ο Ηρόδοτος [ Ε' βιβλίο κεφ 92 ] να τσακίζει τα πιο ψηλά στάχυα.

Σαφώς για το ποιος θα είναι επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας είναι απόφαση του προέδρου του κάθε κόμματος όπως και η συγκρότηση των ψηφοδελτίων σε όλη την επικράτεια.

Άρα και το όποιο αποτέλεσμα βαραίνει τον εκάστοτε αρχηγό.

Ας ελπίσουμε η κεντροαριστερά να βρει νέα πυξίδα και σαφή προσανατολισμό μετά τις εκλογές του Ιουνίου.

Κίνημα Αλλαγής

Ομάδα σύνταξης

04 Ιουνίου 2019

Άρθρο του Κωνσταντίνου Μηνάογλου, Δάσκαλου- Θεολόγου

Η μικρότερη κόρη μου συμμετείχε στο μαθητικό συλλαλητήριο του σχολείου της ενάντια στην κατάπτυστη συμφωνία των Πρεσπών για την Μακεδονία κι είμαι περήφανος εγώ ως πατέρας της. Η κόρη μου έχει λόγο, γνώμη, άποψη, θέση επί παντός επιστητού. Δε μασάει ότι της προσφέρω και δεν μασάει τα λόγια της. Φιλτράρει ότι ακούει, κρίνει ότι βλέπει και σχολιάζει ότι πέφτει στην αντίληψή της. Εκφράζει την αντίθεσή της και τον προβληματισμό της σε κάθε περίπτωση εξωτερικεύοντας πότε κομψά και πότε άκομψα τα συναισθήματά της. Δεν διστάζει να κοντραριστεί μαζί μου σε θέματα πίστεως, οικονομίας, πολιτικής, αθλητισμού επικαλούμενη τη φιλοσοφία που μελετά με ιδιαίτερο πάθος στο σχολείο της. 

Κοντράρεται με όλα και με όλους. Λίγο πριν βγει από την τάξη της για να συμμετάσχει στο συλλαλητήριο έδωσε και ένα … ματς με μια καθηγήτριά της στο Λύκειο για την αντίθεση που εξέφρασε στην απόφαση των μαθητών να κατέλθουν στην πορεία χαρακτηρίζοντάς τους ¨χαζά παιδιά¨. Πέραν όλων αυτών ασχολείται και με την τέχνη (την αποκαλώ κουλτουριάρα) ιδιαίτερα με την ζωγραφική και τη φωτογραφία όπου βραβεύτηκε δύο φορές συμμετέχοντας σε μαθητικούς και πανελλήνιους διαγωνισμούς. 

Αυτήν την κόρη την κουλτουριάρα και αντιδραστική σε όλα, έρχονται να την χαρακτηρίσουν οι …  φωστήρες του έθνους ως φασίστρια. Οι ίδιοι που χαρακτήρισαν κι εμένα ως φασίστα που συμμετείχα σε όλα τα συλλαλητήρια για την Μακεδονία. Εμένα, που δεν εντάχθηκα ποτέ και σε καμιά παράταξη, δεν επιβιβάστηκα ποτέ και σε κανένα κομματικό άρμα, δεν αφισοκόλλησα, δεν έγινα φερέφωνο κανενός και κατά συνέπεια δεν αιτήθηκα την εύνοια ουδενός πολιτικού προσώπου, με αποκαλούν φασίστα και την κόρη μου φασίστρια και υποκινούμενη από ακροδεξιές δυνάμεις . 

ΤΟΛΜΑΤΕ ΕΣΕΙΣ οι αποδομητές της ιστορίας να μας αποκαλείτε φασίστες γιατί αγαπούμε την πατρίδα μας και δεν την πουλάμε αντί πινακίου φακής; 

ΤΟΛΜΑΤΕ ΕΣΕΙΣ οι εθνομηδενιστές να καταγγέλλετε τις μαθητικές κινητοποιήσεις όταν πρωτοστατούσατε στις μαθητικές καταλήψεις και πρωτοστατείτε στις καταλήψεις δημόσιων κτηρίων ενθαρρύνοντας ομάδες που τις βαπτίζετε αναρχικές συλλογικότητες;  Αλλά και όλοι εσείς που ταχθήκατε ενάντια στις μαθητικές κινητοποιήσεις για την Μακεδονία μας, τολμάτε και αρθρώνετε λόγο; 

ΤΟΛΜΑΤΕ ΕΣΕΙΣ να μιλάτε, που καταστρέψατε εδώ και δεκαετίες την χώρα μας, που μας οδηγήσατε στην εξαθλίωση και στον οικονομικό μαρασμό; 

ΤΟΛΜΑΤΕ ΕΣΕΙΣ να μιλάτε, που έχετε αναγάγει το ψέμα σε επιστήμη, τη μαγκιά σε προσόν, την αλητεία σε προτέρημα και την κλεψιά σε δεξιοτεχνία; 

ΤΟΛΜΑΤΕ ΕΣΕΙΣ να μιλάτε, που άλλα λέτε προεκλογικά και άλλα πράττετε μετεκλογικά, που το μαύρο το κάνετε άσπρο και το Όχι το ερμηνεύετε Ναι κατά το δοκούν; 

ΤΟΛΜΑΤΕ ΕΣΕΙΣ να μιλάτε, που καταχραστήκατε το δημόσιο χρήμα και οδηγήσατε τη χώρα στη χρεωκοπία και κατά ανάγκην στον υπερβολικό δανεισμό από τους διεθνείς τοκογλύφους για να επέλθει η οικονομική κρίση και κατ’ επέκταση η είσοδός μας στο μηχανισμό στήριξης και στην επιτήρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου; 

ΤΟΛΜΑΤΕ ΕΣΕΙΣ να μιλάτε, που ψηφίσατε όλα τα μνημόνια ¨με τιμή και δόξα¨ και με τους δυσβάστακτους φόρους, μας υποδουλώσατε και υποθηκεύσατε το μέλλον των παιδιών μας; 

ΤΟΛΜΑΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΣΕΙΣ να χαρακτηρίζετε την κόρη μου φασίστρια και εθνικίστρια όπως εσείς ερμηνεύετε και αντιλαμβάνεστε τον όρο; 

ΟΧΙ δεν την χαλαλίζω σε κανένα αριστερόστροφο ή δεξιόστροφο φασισμό. Την ανέθρεψα και την μεγαλώνω ως Χριστιανή Ορθόδοξη και ως Ελληνίδα όπως και τα άλλα μου τα παιδιά. Την ανέθρεψα εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου κατά το μέτρον του δυνατού. Την μεγαλώνω με την αφοσίωση στο Θεό και την αγάπη προς την πατρίδα. Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης.     

Μακεδονία

Ομάδα σύνταξης

02 Δεκεμβρίου 2018

Άρθρο του Κωνσταντίνου Μηνάογλου, Δάσκαλου- Θεολόγου

Η περίπτωση του Βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνου Κατσίφα ανασύρει από τη μνήμη μου την περίπτωση του Βορειοηπειρώτη φυγάδα Ηλία Λέκκα όπου δραπέτευσε τον Απρίλιο του 1982 μαζί με τον αδελφό του και τον θείο του από τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα του Ενβέρ Χότζα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. 

Βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη το 1982 ως δευτεροετής φοιτητής της οικείας παιδαγωγικής Ακαδημίας. Από το καλοκαίρι είχε κυκλοφορήσει έντονα η είδηση και είχε γίνει γνωστή στους χριστιανικούς κύκλους η φυγή - δραπέτευση τριών Ελλήνων Βορειοηπειρωτών από την Αλβανία προς την Ελλάδα. 

Η είδηση δεν έπεσε ως κεραυνός σε όλους εμάς που ζούσαμε στους κόλπους της Εκκλησίας και γνωρίζαμε λίγο πολύ από τους αγώνες της Συντονιστικής Φοιτητικής Ένωσης Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΣΦΕΒΑ) και από τα φλογερά κηρύγματα του τότε ιδρυτή και εμπνευστή της ΣΦΕΒΑ Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανού για την κατάσταση που επικρατούσε στα χωριά της βορείου Ηπείρου. 

Η επιθυμία πολλών ήταν έκδηλη για μια παρουσίαση - ενημέρωση της όλης κατάστασης στο ευρύτερο κοινό της Θεσσαλονίκης από τους φυγάδες Βορειοηπειρώτες. Πράγματι η επιθυμία εισακούσθηκε και ορίστηκε να πραγματοποιηθεί μια εκδήλωση για τις 12 Δεκεμβρίου ημέρα Κυριακή και ώρα 7 μ.μ. με προσκαλεσμένο και ομιλητή τον Ηλία Λέκκα. Η ομιλία έλαβε χώρα στον κινηματογράφο ¨ΑΝΑΤΟΛΙΑ¨ απέναντι από την Καμάρα όπου σήμερα στεγάζεται το βιβλιοπωλείο ¨ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ¨. 

Παραμονή της δεύτερης μεγάλης σοβαρής και πολύωρης προγραμματισμένης εγχείρησης της συγχωρεμένης μητέρας μου (γι αυτό τα θυμάμαι πολύ καλά), αποφάσισα να αφήσω την υιική διακονία μου στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης για να παρευρεθώ και να παρακολουθήσω την όλη εκδήλωση. Πολύ πριν την έναρξή της η αίθουσα ήταν κατάμεστη. Πλήθος κόσμου βρίσκονταν έξω από την κεντρική είσοδο  του κινηματογράφου επί της οδού Γούναρη και προσπαθούσε να εισέλθει μέσα. Επικρατούσε το αδιαχώρητο. Η αγωνία μας στο κατακόρυφο. Ανυπομονούσαμε να ακούσουμε από πρώτο χέρι τα όσα συνέβαιναν στην πολύπαθη Βόρεια Ήπειρο. 

Μετά τις καθιερωμένες προσφωνήσεις και τους συνήθεις χαιρετισμούς προσκλήθηκε στη σκηνή ο φυγάς Ηλίας Λέκκας. Το πλήθος χειροκροτούσε και επευφημούσε τον ήρωα που με κίνδυνο τη ζωή του διέφυγε τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα του Ενβέρ Χότζα για να έρθει στην ελεύθερη πατρίδα Ελλάδα. Η ομιλία του συγκλονιστική. Οι αναφορές του για τα δεινά του λαού της Βορείου Ηπείρου πρωτάκουστες και απίστευτες για μας του Νεοέλληνες. 

Τι να πρωτοθυμηθώ και τι να αναφέρω. Μας έλεγε ότι η πολιτική του Χότζα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν σκληρή απέναντι στα ελληνικά χωριά. «Κάθε τι ελληνικό και ορθόδοξο ήταν υπό διωγμό. Ιδιαίτερα από το 1967 απαγορεύτηκε κάθε θρησκευτική δραστηριότητα. Εκκλησίες και μοναστήρια δημεύτηκαν, καταστράφηκαν ή μετατράπηκαν σε στάβλους, αποθήκες, εργαστήρια και αίθουσες κινηματογράφου. Όποιος τολμούσε να πει ότι είναι Έλληνας είχε 10 χρόνια φυλακή κι όποιος τολμούσε να κάνει το σταυρό του, του κοβόταν το χέρι και έμπαινε 20 χρόνια φυλακή. Οι ιερείς εκδιώχτηκαν, όσοι αρνούνταν να βγάλουν τα ράσα τους, τους σκότωναν ή οδηγούνταν σε υπόγειες φυλακές. Προσπαθώντας να κρατήσουμε την πίστη μας βαπτίζαμε κρυφά τα παιδιά μας κι αν γινόμασταν αντιληπτοί οδηγούμασταν στα κάτεργα και εργαζόμασταν σε απάνθρωπες συνθήκες χωρίς φαΐ όλη την ημέρα. Μας έλεγαν ότι εδώ στην Αλβανία είναι παράδεισος ενώ στην Ελλάδα οι Έλληνες ζουν σε συνθήκες φτώχειας και είναι κόλαση. Δεν μας επέτρεπαν να φύγουμε από την Αλβανία, να πάμε να δούμε συγγενείς μας στην Ελλάδα. Τα σύνορα ήταν κλειστά και τα συρματοπλέγματα ηλεκτροφόρα. Κάποιοι που τόλμησαν να φύγουν πριν από μας σκοτώθηκαν από ηλεκτροπληξία ή τους συνέλαβαν και τους εκτέλεσαν. Μεγάλη είναι η επιθυμία πολλών Ελλήνων αλλά και Αλβανών να φύγουν και να γλιτώσουν από αυτό το τυραννικό καθεστώς. Τόσο μεγάλη είναι η επιθυμία που αν ανοίξουν ποτέ τα σύνορα έστω και για μια ώρα θα φύγουν όχι μόνο οι Έλληνες, όχι μόνο οι Αλβανοί αλλά ακόμα και οι χελώνες θα προλάβουν να φύγουν (στο άκουσμα αυτό πάγωσε το ακροατήριο)». 

Τελείωσε την ομιλία του εκλιπαρώντας να κάνουμε κάτι να βοηθήσουμε τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, τα αδέλφια μας να βρουν την λευτεριά τους, να γίνει γνωστό το πρόβλημά τους και έκλεισε με τις ευχές: Ζήτω η Βόρειος Ήπειρος, Ζήτω η Ελλάδα μας. Το πλήθος χειροκροτούσε παρατεταμένα και ψάλλοντας στο τέλος τον Εθνικό Ύμνο. Στιγμές ανεπανάληπτες, συγκλονιστικές, μοναδικές, απερίγραπτες και συγκινητικές. Είδα με τα μάτια μου κόσμο να κλαίει, άνδρες, γυναίκες, παιδιά δίνοντας τον όρκο τιμής να μην μείνουμε με σταυρωμένα χέρια αλλά να ενημερώσουμε όλο και περισσότερους ανθρώπους, φίλους, γνωστούς, συγγενείς για τα δεινά του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.

Μετά το γεγονός αυτό, η ΣΦΕΒΑ ενημέρωσε τον τότε υπουργό των Εξωτερικών για τα δεινά της Βορείου Ηπείρου και ζήτησε την αποκατάσταση των δικαίων του λαού της. Η απάντησή του ήταν αρνητική: Δεν υφίσταται Βορειοηπειρωτικό ζήτημα. Όταν όμως το 1991 άνοιξαν τα σύνορα μετά την πτώση του αλβανικού καθεστώτος δικαιώθηκε ο Ηλίας Λέκκας αφού δεν έφυγαν μόνο οι Έλληνες αλλά και οι Αλβανοί κατά χιλιάδες.

 Λίγα χρόνια μετά όταν διορίστηκα ως δάσκαλος θεώρησα χρέος μου ιερό να μιλήσω και να ενημερώσω τόσο τους μαθητές μας όσο και τους συναδέλφους του σχολείου που υπηρετούσα για το θέμα αυτό. Η αριστερών πεποιθήσεων συναδέλφισσα αντέδρασε έντονα λέγοντάς μου ότι το θέμα δε μας αφορά είναι πολιτικό και άπτεται της αρμοδιότητας του Υπουργείου Εξωτερικών οπότε περιορίστηκα να ενημερώσω μόνο τους μαθητές μου μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας αφού έδωσα στη συναδέλφισσα την πρέπουσα απάντηση. 

Τι κι αν τα αδέλφια μας δεινοπαθούν, τι κι αν τα αδέλφια μας υποφέρουν, εμείς από τη θέση του καναπέ, της ησυχίας και του βολέματος βαπτίζουμε ένα τόσο σοβαρό και μείζον εθνικό ζήτημα σε πολιτικό και εφησυχάζουμε αδιαφορώντας για τους ομοεθνείς μας από τη μια (Β. Ήπειρος, Κύπρος, Κωνσταντινούπολη) αλλά δείχνοντας υπέρμετρο ζήλο και ενδιαφέρον για τους αλλοεθνείς από την άλλη (Νικαράγουα, Κούβα, Ελ Σαλβαδόρ). Η περίπτωση όμως του Κωνσταντίνου Κατσίφα, ως συνέχεια των φυγάδων που ανέφερα, έρχεται να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα, να αφυπνίσει συνειδήσεις και να μας βγάλει από τον εθνικό λήθαργο. Ο Κωνσταντίνος μας καλεί σε πνευματική και εθνική εγρήγορση πριν οδηγηθούμε σε πλήρη αφανισμό.

Αιωνία σου η μνήμη Αθάνατε Κωνσταντίνε Κατσίφα.

Ελλάδα

Ομάδα σύνταξης

12 Νοεμβρίου 2018

Βοήθειά μας ο Τίμιος Σταυρός!

Το Τίμιο Ξύλο, που ποτίστηκε από το αίμα του Χριστού, υψώθηκε για να το βλέπουμε εμείς οι Χριστιανοί και να νιώθουμε ασφάλεια, ανάπαυση και θεραπεία από κάθε προσβολή του πειρασμού. Ας σηκώσουμε το βλέμμα μας αντικρίζοντάς Το!

Θα Το δούμε αιματοβαμμένο, τρύπιο από τα καρφιά.

Επάνω Του κράτησε τον Βασιλέα της δόξης!

Επάνω Του δέχθηκε όλο το φορτίο του πόνου, που ένιωσε ο Χριστός!

Επάνω Του έσβησε η αμαρτία!

Επάνω Του έληξε η δυναστεία του θανάτου!

Αυτό το Ξύλο έγινε σύμβολο νίκης για τους Χριστιανούς.

Έληξε ο φόβος που τυραννεί τον άνθρωπο, αδελφοί μου. Το βροντοφωνάζει η θέα του Σταυρού. Ας νιώσουμε αυτήν την βεβαιότητα και την ασφάλεια που μας χαρίζει η θέα Του! Ας χαράσσουμε νοητά επάνω μας το σημείο του Σταυρού, δείχνοντας ότι είμαστε ακόλουθοι του Εσφαγμένου Αρνίου, του Ιησού Χριστού, ο Οποίος έχυσε το αίμα Του, για να σβήσει κάθε αμαρτία από το ανθρώπινο γένος, που του στέρησε τον παράδεισο.

Ο Τίμιος Σταυρός έγινε για κάθε ένα μας το κλειδί, για να ανοίξουμε πάλι τον παράδεισο!

Χρόνια πολλά!

+Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος

Καθηγούμενος Ι.Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους

[Στη φωτογραφία ο «σταυρός της Πουλχερίας», εκκλησιαστικό κειμήλιο, που ανήκει στην Ι.Μ. Εσφιγμένου]

Ορθοδοξία, Εκκλησία, Άγιο Όρος, Εσφιγμένου

Ομάδα σύνταξης

14 Σεπτεμβρίου 2018

   του Αλέξανδρου Παπαδημητρίου*    
-------------------------------------------------

18 Ιουλίου 2002. Σε ένα μικρό χωριό που το χειμώνα οι κάτοικοι αγγίζουν τους 2000 ενώ το καλοκαίρι ακόμα και τους 10,000, περνώντας κάποιος από το Δημοτικό Γήπεδο Νικήτης, το ποδοσφαιρικό με το ξερό άσπρο χώμα ακούγονται φωνές, κραυγές, πρωτόγνωρες για το χωριό. Θα απορούσε κάποιος: «Τέτοια εποχή, ποιος να είναι στο γήπεδο; Ποιοι να φωνάζουν; Και τι είναι αυτή η περίεργη κατασκευή στη γωνία του γηπέδου όπου εκτελούνται τα κόρνερ;

Και γιατί υπάρχει συγκεντρωμένος κόσμος που επευφημεί και χειροκροτεί γύρω από το γήπεδο;» Καλά καταλάβατε, υλοποιούταν μια τρελή ιδέα που έπεσε στο τραπέζι κάποια στιγμή το χειμώνα 2001-2002, σε μια βράβευση μου στον Πολύγυρο, όπου παρόντες ήταν μεταξύ άλλων, ο τότε Δήμαρχος Σιθωνίας κ. Τζίτζιος, ο Νομάρχης Χαλκιδικής κ. Βασιλάκης, και ο πατέρας μου Νίκος Παπαδημητρίου.

Συζητούσαμε λοιπόν για τη σφυροβολία και λέγαμε πως δεν υπήρχε στην Ελλάδα ένας αγώνας με επίκεντρο τη σφυροβολία, ένα άθλημα που εκείνη την εποχή στην Ελλάδα είχε 2 αθλητές με επιδόσεις, σχεδόν στα 80μ, που τους κατέτασσαν στους πρώτους 20 του κόσμου. Ειλικρινά δεν θυμάμαι, ποιος την πέταξε την ιδέα: «Δεν διοργανώνουμε έναν αγώνα προς τιμήν του Αλέξανδρου, που να επικεντρώνεται στη σφυροβολία, στις ρίψεις, στον τόπο καταγωγής του, σ τη Νικήτη;»

Και έτσι γεννήθηκαν τα Σιθώνεια!

Φτάσαμε λοιπόν σε εκείνο το απόγευμα του Ιουλίου του 2002. Πρώτος ο Annus από την Ουγγαρία, με επίδοση 82.68μ, ρεκόρ γηπέδου και διοργάνωσης που ακόμα κρατάει. Είκοσι ημέρες μετά ήταν 1ος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτ/μα στο Μόναχο. Δεύτερος στην κατάταξη ο Ούγγρος Kiss από την Ουγγαρία, χρυσός Ολυμπιονίκης το 1996 στην Ατλάντα, 3 ος ο Γερμανός Kobs, Παγκόσμιος πρωταθλητής το 1999, 4 ος ο εγώ όπου μετά από 20 ημέρες κατέκτησα το χάλκινο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτ/μα στο Μόναχο. Ο 6ος στην κατάταξη πέτυχε επίδοση στα 77.91μ!! Παράλληλα, διεξήχθη και σφύρα γυναικών σε τοπικό επίπεδο.

Η ανταπόκριση του κόσμου, της τοπικής αυτοδιοίκησης και των τοπικών επιχειρηματιών ήταν μεγάλη. Την επόμενη χρονιά, διεξήχθη σφυροβολία διεθνούς επιπέδου και στο επίπεδο των γυναικών, όπου η Ευδοκία Τσάμογλου σημείωσε νέο Πανελλήνιο ρεκόρ γυναικών.

Το 2006 τα Σιθώνεια σηματοδοτήθηκαν από 2 σπουδαία γεγονότα: το γήπεδο πια είχε αποκτήσει χλοοτάπητα και προστέθηκε το αγώνισμα τη σφαιροβολίας σε διεθνές επίπεδο. Στόχος πια των διοργανωτών ήταν να γιγαντωθεί η διοργάνωση σε μια διεθνή συνάντηση ρίψεων, όλων των ρίψεων. Το 2008, προστέθηκε και η δισκοβολία ανδρών και παράλληλα ιδρύθηκε ο σύλλογος ΓΣ «η Σιθωνία»,δίνοντας το έναυσμα σε πολλά παιδιά να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και δη και με το στίβο.

Η Στέλλα Παπαδοπούλου κατέρριψε το Πανελλήνιο ρεκόρ γυναικών που κρατάει ακόμα.

Παράλληλα, διοργανώθηκαν και αγωνίσματα για μικρά παιδιά από όλους τους συλλόγους της Χαλκιδικής. Η Νικήτη πλέον απέκτησε μια αθλητική δυναμικότητα και στο στίβο, πέραν δηλαδή από τα δημοφιλή ομαδικά αγωνίσματα, το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και το βόλεϊ. Θυμάμαι πόσο χαρούμενα ήταν τα παιδιά στο γήπεδο, όταν πήγαινα για να προπονηθώ στο στάδιο λίγες μέρες πριν από τη διοργάνωση,… έπαιρνε ζωή το γήπεδο τις μέρες της οργάνωσης και προετοιμασίας του για τα Σιθώνεια.

Φτάσαμε αισίως στο 2012, κομβική χρονιά και αυτή για τα Σιθώνεια, στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, όπου για πρώτη φορά διεξήχθησαν και οι 4 ρίψεις. Ο Νίκος Παπαδημητρίου η ψυχή του αγώνα, βρήκε τον τρόπο να φτιάξει και διάδρομο ακοντίου στο γήπεδο. Βέβαια, οι πόροι ήταν σαφώς πιο μειωμένοι, τα αγωνίσματα πιο πολλά και αγάπη των τοπικών παραγόντων, που όλα τα χρόνια βοηθούσαν τη διοργάνωση, δεν επαρκούσε για να προσελκύσει τα μεγάλα ονόματα. Η διοργάνωση είχε αρχίσει να χάνει και αυτή από την αίγλη της, όπως όλες οι άλλες διοργανώσεις στην Ελλάδα. Τα επόμενα χρόνια ήταν όντως δύσκολα. Παράλληλα, η αρρώστια του πατέρα μου άρχισε να τον καταβάλλει. Τα τελευταία 3 χρόνια προσπαθήσαμε με νύχια και με δόντια να κρατήσουμε τη διοργάνωση.

Δυστυχώς για τη διοργάνωση ο πατέρας μου, Νίκος Παπαδημητρίου «έφυγε» από κοντά μας τον Ιανουάριο του 2017. Η συγκεκριμένη χρονιά ήταν επίσης κομβική γιατί ήταν η πρώτη χρονιά που διεξήχθη η διοργάνωση χωρίς τον πατέρα μου. Όλοι όσοι βοηθήσαμε στη διεξαγωγή των Σιθωνείων ήμασταν συναισθηματικά πολύ φορτισμένοι, είμαι σίγουρος για αυτό. Με οδηγό τα στικάκια που είχε συγκεντρωμένο όλο το υλικό για τα Σιθώνεια όλα αυτά τα χρόνια, αρχίσαμε σιγά να ανοίγουμε το κουβάρι της διοργάνωσης. Τα καταφέραμε και θεωρώ το 2017 ήταν μια πολύ επιτυχημένη διοργάνωση. Και φτάσαμε στο 2018 και συνειδητοποίησα την αγωνία που είχε ο πατέρας μου κάθε χρονιά που ξεκινούσε την προετοιμασία για τη διοργάνωση. Ως πρώην στρατιωτικός τα είχε όλα άψογα οργανωμένα. Ακόμα και αρχείο με ημερολόγιο «απαραίτητες ενέργειες για τα Σιθώνεια» βρήκα. Ξεκινήσαμε καλά, η διοργάνωση εντάχθηκε στο επίσημο καλεντάρι του ΣΕΓΑΣ και τα Σιθώνεια καθιερώθηκαν ως αγώνας - κριτήριο για την επίτευξη ορίων για τις μεγάλες διοργανώσεις.

Στις 20 Ιουνίου 2018, το μικρό χωριό στη Χαλκιδική, θα ξαναγίνει αθλητικά μεγάλο. Στη βαλβίδα, εκεί στη γωνία που εκτελούνται τα κόρνερ, θα πατήσει πάλι ένας χρυσός Ολυμπιονίκης!! Ο Ολυμπιονίκης του Ρίο το 2016, ο Dilshod Nazarov. Και ο πρώτος στους φετινούς Κοινοπολιτειακούς, ο Βρετανός Miller και ο δικός μας πρωταθλητής, ο Μιχάλης  Αναστασάκης. Στη σφαιροβολία, όλοι οι αθλητές του ΑΣ Κένταυρου Καλλικράτειας, ο Οδυσσέας Μουζενίδης, ο Τάσος Λατιφλάρι. Και θα γεμίσει το γήπεδο με παιδάκια από όλους του συλλόγους της Χαλκιδικής που δημιουργήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Ελάτε λοιπόν να γιορτάσουμε όλοι μαζί , να κάνουμε τα Σιθώνεια μεγάλα ξανά, να αναδείξουμε τη Νικήτη, τη Χαλκιδική, την Ελλάδα. Είμαι σίγουρος, ότι ο κ. Νίκος μας χαμογελά από ‘κει πάνω. Τα καταφέραμε και πάλι.

Πρέπει σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω το Δήμαρχο Σιθωνίας κ. Ιωάννη Τζίτζιο, γιατί όλα αυτά το χρόνια είναι ο σταθερός παράγοντας που βοηθάει με όλους τους τρόπους στην υλοποίηση της διοργάνωσης, τη Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση του Δ. Σιθωνίας, την Π.Ε. Χαλκιδικής της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, όλους όσους βοήθησαν από τον ΓΣ «η Σιθωνία». Φυσικά, δεν μπορώ να παραλείψω όλους του υποστηρικτές, όλους όσους μας έχουν στηρίξει μέχρι στιγμής, αλλά και αυτούς που μας στηρίζουν τη φετινή χρονιά. Η προσπάθεια είναι συνολική και σας ευχαριστώ όλους. Μόνο μέσα από συνολική προσπάθεια μπορεί να διατηρηθεί ένας θεσμός όπως τα Σιθώνεια. 

* Ο Αλέξανδρος Παπαδημητρίου κατάγεται από τη Νικήτη, είναι κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ στη σφυροβολία και έχει δεκάδες διακρίσεις σε παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 στο Σίδνεϋ κατόρθωσε να μπει στον τελικό της μεγάλης διοργάνωσης. Προς τιμήν του ξεκίνησε στη Νικήτη πριν 17 χρόνια το Διεθνές meeting ρίψεων Σιθώνεια!

Στίβος, Σιθώνεια

Ομάδα σύνταξης

19 Ιουνίου 2018

του Νίκου Δέα

"Μην προειδοποιείτε άλλους οδηγούς για τροχαία παίζοντας τα φώτα σας"

Πριν καμιά 15ετία έκανα για την εταιρεία που δούλευα Σαββατιάτικο καλοκαιρινό δρομολόγιο από Πολύγυρο προς Κασσάνδρα.

Έφτασα στα φανάρια της Γερανικής, στρίβω δεξιά και βλέπω μια ατελείωτη ουρά αυτοκινήτων που κατευθυνόταν προς Σιθωνία. Όλοι ήσυχοι, υπομονετικοί, εκτός από έναν…

Τον κλασσικό ηλίθιο ραλίστα που αποφάσισε να το παίξει Σουμάχερ στους Ελληνικούς δρόμους και μάλιστα σε μέρα με ατελείωτη κίνηση. Είχε πάρει αγκαλιά την διπλή γραμμή και έβλεπε για κενό, του μισού μέτρου, για να κάνει προσπέραση και να χωθεί βασισμένος στην καλοσύνη των άλλων… 

Εγώ με το φορτηγό χωρούσα δεν χωρούσα και για να αποφύγουμε τυχόν «φίλημα» έβγαλα το αριστερό μου χέρι και του έκανα νόημα να τραβηχτεί προς τα μέσα. Η απάντηση του ήταν να μου δείξει το μεσαίο του δάχτυλο…

Δυστυχώς, λόγω κίνησης αλλά και αργού οχήματος, ούτε αναστροφή μπορούσα να κάνω ούτε τίποτα για να του έλεγα 2 κουβέντες στα Πολυγυρινά…

Η πρώτη μου σκέψη ήταν «Να είχε τώρα έναν τροχονόμο να τον σκίσει τον πούστη…» η δεύτερη σκέψη «Ναι, αλλά κάποιος θα του έκανε νόημα με τα φώτα, οπότε θα το έπαιζε κύριος και λίγο πιο κάτω θα ξανάρχιζε τα ίδια»…

Ούτως η άλλως δεν προειδοποιούσα κόσμο με τα φώτα για τροχαία από ένα σημείο και μετά γιατί είναι παράνομο και μπορεί να σε γράψουν. Την πάτησε φίλος μου έτσι…Αλλά από το παραπάνω συμβάν και μετά το έκοψα τελείως.

Θεωρώ πως το να προειδοποιείς για τροχαία δεν βοηθάς έναν φτωχό συμπολίτη να γλυτώσει το γράψιμο από τους «κακούς μπάτσους», αλλά προειδοποιείς έναν κάφρο να γλυτώσει το γράψιμο για παρανομία και του δίνεις το δικαίωμα να εξακολουθεί να οδηγεί σαν να είναι μόνος του στους Ελληνικούς δρόμους, "γράφοντας"  όλους εμάς που οδηγούμε λίγο πιο ανθρώπινα.

Όχι δεν είμαι ο καλύτερος οδηγός των Ελληνικών δρόμων. Και διπλή γραμμή πατάω και τρέχω πάνω από τα όρια ταχύτητας, αλλά όταν δεν έχει κίνηση και είμαι μόνος και δεν υπάρχει περίπτωση να κινδυνέψει κανείς. Κι αν με γράψει η τροχαία για παράβαση, καλά να με κάνει. Φταίω!

Το παραπάνω το έγραψα με αφορμή τους οδηγούς που έρχονται για άλλο ένα καλοκαίρι στην Χαλκιδική για διακοπές… Ήδη τα πρώτα σημάδια δεν είναι ενθαρρυντικά και πάλι…

Σβησμένα φώτα στις 9 το βράδυ, σβησμένα φώτα σε καταιγίδα, αν είναι αναμμένα τα φώτα είναι αρρύθμιστα, τα φλας είναι είδος πολυτελείας, επικίνδυνες προσπεράσεις, παραβίαση του κόκκινου, (Προχθές ανέβαινα για Πολύγυρο και ήμουν το τρίτο όχημα στα φανάρια μετά από φορτηγό και ξεκίνησα με πράσινο αλλά μπροστά στο φανάρι είχα ήδη πορτοκαλί. Πίσω από εμένα πέρασαν άλλα 4 οχήματα. Τα 3 πέρασαν σίγουρα με κόκκινο…), ξεχασμένα φλας για χιλιόμετρα, ατελείωτες κουβέντες στα κινητά, πορεία με 30 αγνοώντας πως υπάρχει παρακώλυση κυκλοφορίας και φυσικά τα μεγάλα φώτα το βράδυ ανάβουν 30 μέτρα νωρίτερα από απέναντι αφού έχουν σκοπό να σε τυφλώσουν…

Οπότε, μην αφήνετε τον κάφρο να την γλυτώνει. Να τον σκίσουν! Γιατί ο Έλληνας πονάει όταν βάζει το χέρι στην τσέπη αλλά και για να μην κινδυνέψετε ποτέ απ’ αυτόν ούτε εσείς ούτε φίλοι-συγγενείς σας!

Κίνηση, Τροχαία

Ομάδα σύνταξης

11 Ιουνίου 2018

 ______________________ Άρθρο του  υποστράτηγου ε.α ΕΛ.ΑΣ., Αριστοτέλη Μανωλά *

Πέθανε το Σάββατο 17 Μαρτίου, ο Ταξίαρχος ε.α., Παπαμελετίου Γεώργιος. Ήταν ο δ/της της Α΄ Μοίρας Καταδρομών, που συμμετείχε στην αποστολή "ΝΙΚΗ", πολέμησε και κατατρόπωσε τον Αττίλα και υπερασπίστηκε νικηφόρα το αεροδρόμιο Λευκωσίας.

Δακρύζω, συγκινούμαι και ανατριχιάζω διαβάζοντας τα κατορθώματά του. Κι όμως η πολιτεία, όπως δήλωσε η σύζυγός του, δεν έκανε ΤΙΠΟΤΕ για να τον τιμήσει και να αναγνωρίσει την προσφορά αυτού και των συνεργατών του. Όχι μόνο αυτό, αλλά μόλις έφτασε στον βαθμό του συνταγματάρχη, τον αποστράτευσαν με τον βαθμό του Ταξίαρχου! 

Δηλαδή οι "δημοκράτες" έκριναν, ότι αυτός ο παλικαράς με σπουδαία πολεμική εμπειρία δεν αξίζει να προαχθή και τον έκοψαν!

Έχετε δει κανένα δρόμο η πλατεία να έχει το όνομα του;

Πιστεύετε ότι, έστω μεταθανάτια, θα το κάνουν;

Εμ βεβαία δεν λεγόταν Φύσσας, ούτε προφανώς ήταν "αριστερός" ώστε και για κάτι απλό να γίνουν όλα τα ανωτέρω. 

Πόσοι γνώριζαν τι έκανε για την πατρίδα; Ακούσατε από κάποιο κανάλι να αναφέρουν κάτι; Ποσά πολλά του οφείλει η χώρα και δεν έκανε τίποτα! 

Ποιος όμως να κάνει; 

Ο Βαρβιτσιώτης της ΝΔ που δήλωσε ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα καθενός να καίει την ελληνική σημαία ή ο Πάγκαλος του ΠΑΣΟΚ, που χαρακτήρισε πανί την σημαία μας τη νύχτα των Ιμίων ή ο Παρασκευόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ, που ζήτησε διάλογο, προκειμένου να αποποινικοποιηθεί το κάψιμο της ελληνικής σημαίας; Αυτοί είναι οι δημοκράτες που μας κυβερνάμε από το 1974;

Πως κατάντησαν έτσι τη χώρα μας!

Είναι αυτή η Ελλάδα μας; Ε ΟΧΙ! Δεν θα επιτρέψουμε, δεν θα σ΄ αφήσουμε να χαθεις! Φτανει πια! Αρκετά σάς ανεχτήκαμε! Είμαστε κι εμείς εδω!

ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΛΙΚΑΡΕ!

Σ ευχαριστούμε και σ΄ ευγνωμονούμε για ό,τι έκανες για εμάς. Μπορεί να μην τιμήθηκες εσύ και οι στρατιώτες σου μέχρι τώρα, όμως σύντομα θα έρθει η ώρα που θα τιμηθείτε όπως σας αξίζει. Όπως αξίζει σε παλικαριά όπως εσύ και το όνομα σου θα γραφτεί στο βιβλίο των ηρώων, όπως ο Καραϊσκάκης, ο Κασλάς, ο Ευαγόρας Παλλικαρίδης κ.ά.

Υποκλίνομαι και γονατίζω μόνο σε τέτοια παλικαριά μόνο για σένα Ελλάδα.-

* Ο Αριστοτέλης Μανωλάς διετέλεσε Διευθυντής της Διεύθυνσης Αστυνομίας Χαλκιδικής.

Ελλάδα, Κύπρος

Ομάδα σύνταξης

20 Μαρτίου 2018

Τι είναι η Γαλλοφωνία και γιατί την γιορτάζουμε σε ολόκληρο τον κόσμο;

Ο Διεθνής Οργανισμός Γαλλοφωνίας ιδρύθηκε στις 20 Μαρτίου 1970 στο Παρίσι. Το σύνθημά του είναι: égalité, complémentarité, solidarité (ισότητα, αλληλοσυμπλήρωση, αλληλεγγύη), αξίες που αντιπροσωπεύει και προωθεί παγκόσμια μεταξύ των πολιτών και των κρατών! 

Ο Διεθνής Οργανισμός Γαλλοφωνίας - στον οποίο η Ελλάδα προσχώρησε το 2006 επισφραγίζοντας τους μακροχρόνιους δεσμούς φιλίας και συνεργασίας με την Γαλλία - αποτελείται από 80 κράτη, τα οποία μιλούν τη γαλλική γλώσσα ως μητρική, δεύτερη ή ξένη. 

Η χώρα μας κατέχει προνομιακή θέση σε ένα ευρύ φάσμα συνεργασίας με την Γαλλία: στον επιχειρηματικό τομέα, στον τραπεζικό και ιατρικό τομέα, στις κατασκευές μεγάλων έργων, στην πληροφορική, στην υλοποίηση δορυφορικών προγραμμάτων, στον τομέα τροφίμων.

Η γαλλική γλώσσα, μαζί με την αγγλική, ομιλείται και στις πέντε ηπείρους, γεγονός που εξηγεί την δυναμική της και στην χώρα μας. Οι Έλληνες μαθητές επιλέγουν τα γαλλικά ως δεύτερη ξένη γλώσσα, μετά τα αγγλικά, σε ποσοστό 48,5% (στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας). 

Η γαλλική γλώσσα κρίνεται η δεύτερη απαραίτητη γλώσσα, μετά τα αγγλικά, στην αγορά εργασίας, στις ιδιωτικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Πατρών σε συνεργασία με τη Γενική Διεύθυνση Μετάφρασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η έρευνα δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή», τον Νοέμβριο του 2014.

Επιπλέον, το 2017 έκλεισε με ρεκόρ γάλλων τουριστών στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία: Το 2017 κλείνει με αύξηση 15% των αφίξεων σε σχέση με το 2016. Για πρώτη φορά ο αριθμός των Γάλλων τουριστών στην Ελλάδα αγγίζει τα 2 εκατομμύρια. Αύξηση 10% καταγράφεται ήδη στις προκρατήσεις για το 2018. Μετά από στοχευμένες συμφωνίες και προωθητικές ενέργειες του Υπουργείου Τουρισμού, το 2016 η Ελλάδα αναρριχήθηκε σε τρίτο δημοφιλέστερο προορισμό των Γάλλων και το 2017 κατέχει τη δεύτερη θέση στις προτιμήσεις τους. Αύξηση παρατηρείται και στις προκρατήσεις για το 2018 σε ποσοστό 10% (στοιχεία του Υπουργείου Τουρισμού /ΕΟΤ). 

Μαρτυρίες από φορείς και ιδιώτες (επαγγελματίες) που δραστηριοποιούνται στον χώρο του Τουρισμού πιστοποιούν την μείωση των Άγγλων, Γερμανών, Ρώσων και την σταθερή αύξηση των Γάλλων και γαλλόφωνων επισκεπτών στη Βόρεια Ελλάδα.  Η Χαλκιδική αποτελεί, όλο και περισσότερο, έναν σταθερό προορισμό για εναλλακτικό τουρισμό, για γαστρονομικές δράσεις (Σιθωνία), για γνωριμία με τα τοπικά προϊόντα (βόρεια Χαλκιδική), για αναψυχή. Στην Άθυτο (Βέλγοι, Γάλλοι), στην Κρυοπηγή (Γάλλοι), στο Παλιούρι (Γάλλοι), στην αγορά της Κασσάνδρειας (Γάλλοι), στο Ποσείδι (Γάλλοι), καθώς και στις γύρω περιοχές. Ιδιαίτερη σημασία έχει η πρόσφατη επίσημη επίσκεψη του Δήμου Κασσάνδρας στις Βρυξέλλες για την προβολή του τοπικού τουρισμού, καθώς και την προβολή των τοπικών προϊόντων-αγαθών. 

Τέλος, τα κράτη-μέλη της Γαλλοφωνίας, με τις ιδιαιτερότητές τους, μέσα από διάφορα προγράμματα εκδηλώσεων, γιορτάζουν την συμμετοχή τους σε μία γλωσσική κοινότητα περίπου 300 εκατομμυρίων ανθρώπων, που μοιράζονται τη γαλλική γλώσσα, ως μητρική, δεύτερη ή ξένη, με μία κοινή πολιτιστική φιλοδοξία: την δημιουργία κρατών δικαίου και την ενίσχυση της γλωσσικής και πολιτιστικής ποικιλίας μέσα από την εκπαίδευση και την έρευνα.

Επιμέλεια κειμένου: Αντώνης Χασάπης, Msc στις Πολιτισμικές Σπουδές, ΠΔΜ 

Γαλλία

Ομάδα σύνταξης

13 Μαρτίου 2018

Άρθρο του Κων/νου Τζέκη*

Ο Αξιωματικός Νικόλαος Δέας, με καταγωγή από την Ορμύλια Χαλκιδικής και μάνα από τον Πολύγυρο, το 1976 έγραψε τα απομνημονεύματά του από τη Μικρασιατική καταστροφή, όντας ο ίδιος  νεαρό στέλεχος του Ελληνικού Στρατού στην πολύπαθη Μικρασία κατά την περίοδο της προ και κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής.

Το βιβλίο του άγνωστο σε πολλούς που ονομάζεται «Μεσουράνημα και Συντρίμμια», σπάζει κόκκαλα από τις αλήθειες που καταγράφονται όπως ο ίδιος τις έζησε. Σε ένα κεφάλαιο περιγράφει την άφιξη του Έλληνα Αντιστράτηγου σε κάποιο προάστιο της Σμύρνης. 

Ο Στρατηγός, έφιππος εισέρχεται στο χωριό με πολυπληθή ακολουθία στην οποία συμμετέχουν και Τούρκοι υπηρέτες και ιπποκόμοι.

Ένας γέρος που κάθονταν στο κατώφλι του σπιτιού του δεν σηκώθηκε να τον υποδεχθεί και ο Στρατηγός θεωρώντας ότι τον υποτιμά στέλνει και τον φέρνουν κοντά του. Ο γέρος αγέρωχος, χωρίς ίχνος φόβου ή υποταγής ενώπιον του Διοικητού των Δυνάμεων της Ελλάδας, βλέπει τον Στρατηγό με οίκτο και ντροπή. Με απέχθεια. Ο Στρατηγός απευθύνεται προς αυτόν μέσω διερμηνέα στα Τούρκικα για να λάβει έκπληκτος την απάντηση στα Ελληνικά. 

«Γιατί δεν σηκώθηκες να υποδεχθείς τον Έλληνα Αξιωματικό που σε απελευθέρωσε από τους Τούρκους;» Ρωτά ο Στρατηγός. «Ποιά η διαφορά; Ήρθατε σαν στρατός κατοχής, όμοιοι με τους άλλους, έχετε Τούρκους στη δούλεψή σας και μ’ αυτούς τρώγετε και πίνετε». Απαντά ο Έλληνας.

«Μα είναι φιλικοί μαζί μας και είναι μια χαρά άνθρωποι» του ανταπαντά ο Στρατηγός. Για να πάρει την απάντηση που σπάζει κόκκαλα: «Δεν τον ξέρετε τον Τούρκο εσείς. Γονυπετής και δούλος στην αδυναμία του, μετατρέπεται σε αδίστακτο σφάχτη, όταν αποκτήσει δύναμη!!!»

Από τότε μέχρι σήμερα καίτοι πέρασαν εκατό χρόνια, παρά κάτι, η φωνή αυτού του απλού Μικρασιάτη, αντηχεί στα αυτιά αυτών  που έτυχε να κοινωνήσουν αυτού του καταπληκτικού βιβλίου.

Όταν ο Τούρκος είναι αδύναμος, λουφάζει και περιμένει την κατάλληλη στιγμή να φανερώσει τα αδίστακτα του ένστικτα, όπως στην Μικρασιατική καταστροφή, στη γενοκτονία των Ποντίων και των Αρμενίων και όχι μόνο αυτών των δύο λαών, τους οποίους δεν κατάφερε να ξεπατώσει όπως τους Σουμέριους, την εκδίωξη χιλιάδων Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη και τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, την αρπαγή των περιουσιών των πλουσίων Ελλήνων του Βοσπόρου, την απαγόρευση άσκησης εκ μέρους των Ελλήνων εκατοντάδων επαγγελμάτων, την εισβολή στην Κύπρο με τις ευλογίες των Αμερικανών και των φίλων μας Εβραίων που μέχρι πρότινος τους χάιδευαν και τους μάθαιναν το Αιγαίο από αέρος, την απέλπιδα προσπάθειά του να δυναμιτίσει τη Σύνοδο Κορυφής στο Πόρτο Καρράς, με την επιμονή του να εισέλθει στη Θεσσαλονίκη την ώρα του συλλαλητηρίου, όταν οι αναρχικοί Έλληνες και ξένοι, απειλούσαν να κάψουν την πόλη, την ομηρία των στελεχών μας τον Ενόπλων Δυνάμεων με το πρόσχημα της παραβίασης των συνόρων του, κάτι που αυτοί κάνουν διαρκώς στο Αιγαίο, αλλά και εκατομμύρια μετανάστες, μέχρι τις τελευταίες προκλήσεις και τις επιθετικές δηλώσεις τους σε βάρος μας.

Το κάνουν αυτό γιατί θεωρούν τους εαυτούς τους πολύτιμους στη Δύση μιας και η τελευταία φοβάται κάποιο Μουσουλμανικό κίνδυνο και νομίζει πως η Τουρκία θα είναι το ανάχωμα στον δήθεν επεκτατισμό.

Η χώρας μας πρέπει να αποδοθεί σε έναν αγώνα απομυθοποίησης της Τουρκίας και να πείσει τους συμμάχους της ότι αυτός ο δήθεν γίγαντας με πήλινα πόδια, με μια οικονομία που παραπαίει και μια δικτατορία του Ερτογκάν που θεωρούνταν ικανός αλλά τους βγήκε κίβδηλος, δεν μπορεί να αποτελέσει σύμμαχος χώρα, καμιάς δυτικής δύναμης. Όσο βουτά στη βία και στην οικονομική ανέχεια, τόσο θα φοβερίζει σαν το γέρικο λιοντάρι για να μην το φάνε οι ύαινες.

Και να μην ξεχνάμε ποτέ τα λόγια του παππού στη Σμύρνη: «Δεν τον ξέρετε τον Τούρκο εσείς. Γονυπετής και δούλος  στην αδυναμία του, μετατρέπεται σε αδίστακτο σφάχτη, όταν αποκτήσει δύναμη!!!»

*Ο Κωνσταντίνος Τζέκης είναι Αντιστράτηγος της ΕΛΑΣ εα. Κατάγεται από τη Φούρκα Χαλκιδικής και κατοικεί στον Κρόκο Κοζάνης. Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Επικαιρότητα, Τουρκία

Ομάδα σύνταξης

13 Μαρτίου 2018

Άρθρο του Κων/νου Τζέκη*

Μετά τον ατυχή, για την Ελλάδα, πόλεμο του 1897, οι Βούλγαροι με εντατικότερο ρυθμό από πριν, εξαπέλυσαν τις ένοπλες ομάδες τους κατά του Ελληνισμού της  Μακεδονίας. Από το 1899 και μετά Βουλγαρικές συμμορίες εξορμούν στις περιοχές Τζουμαγιάς, Πετριτσίου, Κιλκίς, Γευγελής, Βελεσσών, Μοναστηρίου κλπ. Αυτές δεν συγκρούονται με Τούρκους, αλλά χτυπούν αποκλειστικά σχεδόν Έλληνες ή Γραικομάνους, σλαβόφωνους, δηλαδή, που εξακολουθούσαν να μένουν πιστοί στο Πατριαρχείο με σκοπό να τους προσηλυτίσουν στην Εξαρχία και να τους παρουσιάσουν ως Βουλγάρους.

 Ο Σταύρος Λυγερός στο βιβλίο του « Σκόπια το αγκάθι της Βαλκανικής» ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ – ΛΙΒΑΝΗ, Αθήνα, 1992 στη Σελίδα 31 γράφει: "Οι Βουλγαρικές διεκδικήσεις στη Μακεδονία βασίζονταν περισσότερο στην ομιλούμενη γλώσσα, ενώ παρέκαμπταν το σημαντικότερο ίσως στοιχείο, την εθνική συνείδηση των σλαβόφωνων κατοίκων. Οι σλαβόφωνοι, περισσότερο από κάθε άλλη γλωσσική ομάδα, υπήρξαν «το μήλο της έριδος». Ήταν Έλληνες και έτσι αισθάνονταν με κριτήριο το θρήσκευμα και το φρόνημα, ενώ τους διεκδικούσαν, οι Βούλγαροι πρωτίστως και οι Σκοπιανοί δευτερευόντως, με κριτήριο τη γλώσσα. Τους Έλληνες σλαβόφωνους οι Βούλγαροι τους αποκαλούσαν Γραικομάνους, δηλαδή, «Ελληνομανείς», επειδή παρέμειναν πιστοί στον Ελληνισμό και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο". 

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι  το 1883, παρά την ανάπτυξη του Βουλγαρικού Εθνικισμού αλλά και της Βουλγαρικής Εξαρχίας η κατάσταση στις Μητροπόλεις της Βόρειας Επαρχίας ήταν η εξής:

Μητρόπολη Αχρίδας και Πρεσπών:           

  Πατριαρχικές οικογένειες  3030.

  Εξαρχικές              «           6003

Μητρόπολη Πελαγονίας (Μοναστηρίου) 

   Πατριαρχικές οικογένειες  6459

    Εξαρχικές              «          4980

Μητρόπολη Μολγενών( Φλώρινας)            

 Πατριαρχικές οικογένειες  2433 

  Εξαρχικές              «            694

Η πλειοψηφία των Πατριαρχικών ήταν βλαχόφωνοι και σλαβόφωνοι Γραικομάνοι.

Για τους Γραικομάνους οι Βούλγαροι έτρεφαν ιδιαίτερα αισθήματα  αφού ήταν σίγουροι ότι θα εκδήλωναν φιλοβουλγαρικές θέσεις λόγω της γλώσσας. Και όταν αυτό δεν έγινε, η οργή τους ξέσπασε σε ένα όργιο σφαγών και διώξεων. Ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν από τους κομιτατζήδες, που έμπαιναν στα χωριά και χωρίς έλεος κατέστρεφαν και έκαιγαν οτιδήποτε είχε σχέση με τον Ελληνισμό.

Πλήρωναν οι σλαβόφωνοι επειδή αμύνονταν υπέρ της πίστης τους στον Ελληνισμό. Αμύνονταν παθητικά, καρτερικά. Ανέβαιναν στην αγχόνη, ρίχνονταν σε αναμμένους φούρνους, γδέρνονταν ζωντανοί, αλλά δεν προσκυνούσαν.

Το φαινόμενο ήταν ανεξήγητο για τους Βουλγάρους, που πίστεψαν ότι η όμοια περίπου γλώσσα, μπορούσε να αποβεί και ο καθοριστικός σύνδεσμος, η σφραγίδα στην εθνική ταυτότητα. Ήταν λάθος.

 Εξίσου, ανεξήγητο, στάθηκε το φαινόμενο και στην Αθήνα, για τα σκληρά κολάρα των φραγκοθρεμμένων, που πίστεψαν και πιστεύουν ακόμη, ανόητα, πως ο Μακεδονικός Ελληνισμός, έπρεπε να είναι κατευθείαν όμοιος, με τους αρχαίους Μακεδόνες του Αλέξανδρου. 

Στη ψυχή, στην πίστη, στα ήθη και στα έθιμα, ήταν. Αλλά όχι και στη γλώσσα, για όλους τους Μακεδόνες. 

Η Αθήνα ξεχνούσε και ακόμα ξεχνάει, ότι ανάμεσα στον αρχαίο κόσμο και στο σύγχρονο, μεσολάβησαν δύο χιλιάδες χρόνια και πέρασαν από την Μακεδονία τρεις Αυτοκρατορίες: 

Η Ρωμαϊκή, η Βυζαντινή και η Οθωμανική. Συνεπώς και κάποια άλλη γλώσσα έπρεπε να χρησιμοποιούν οι Μακεδόνες για να συνεννοούνται με τα αλλόγλωσσα φύλα, που πηγαινοέρχονταν διαρκώς πάνω στη γη τους. Λατινικά για τους Ρωμαίους, Σλαβικά για τους Βουλγάρους και τους Σκοπιανούς, Αρβανίτικα για τους Αρβανίτες και Τούρκικα για τους Οθωμανούς.( Σχετικό το βιβλίο του Ν. Μέτρζου « Εμείς οι Μακεδόνες»   ΣΙΔΕΡΗΣ Αθήνα, 1987, σελίδες 118,119).

Στη γλώσσα λοιπόν σλαβόφωνοι, ενώ στην καρδιά και στο νου Έλληνες και όχι «Ελληνίζοντες». Γιατί, με το κριτήριο της γλώσσας, θα έπρεπε να είναι ελληνίζων πχ. ο βλαχόφωνος ο Ρήγας Φεραίος, οι βλαχόφωνοι Πρωθυπουργοί Σπ. Λάμπρος και Ιωάννης Κωλέττης, οι βλαχόφωνοι πρωτομάρτυρες της εθνεγερσίας Γεωργάκης Ολύμπιος, Γιάννης Φαρμάκης, ο βλαχόφωνος ιστορικός Νικ. Κασομούλης, οι βλαχόφωνοι εθνικοί ευεργέτες Σίνας, Ζάππας, Στουρνάρας, Αβέρωφ, Μπάγκας, Μπέλλιος, Δούμπας, Τοσίτσας κλπ. στους οποίους η Ελληνικά πρωτεύουσα χρωστάει όσα έχει, όπως:

Το Ζάππειο Μέγαρο, το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Παναθηναϊκό Στάδιο, το Πανεπιστήμιο, την Αρχαιολογική Εταιρεία, την Ακαδημία Αθηνών, την Εθνική Τράπεζα και τον ίδιο τον Μακεδονικό Αγώνα.

Εξέχοντες Έλληνες πολιτικοί, ποιητές, καθηγητές, δάσκαλοι, μητροπολίτες, βουλευτές, τραπεζίτες, καλλιτέχνες, όλοι αγωνιστές ήσαν σλαβόφωνοι.

Με το ίδιο επίσης κριτήριο της γλώσσας «ελληνίζοντες» - αρβανοτόφωνοι-  ήσαν οι Σουλιώτες, οι Μποτσαραίοι, ο Μιαούλης, οι Υδραίοι, οι Κουντουριώτιδες κλπ.

 Η αμάθεια συναγωνίζεται την ηλιθιότητα και η ηλιθιότητα την εμπάθεια. 

Αλλά οι Μακεδόνες αδιαφόρησαν και στάθηκαν όρθιοι. Αυτοί πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την Ελλάδα, χωρίς, συχνά, να ξέρουν ούτε μια Ελληνική λέξη. Οι ίδιοι άλλωστε είχαν κρατήσει ζωντανό από το 1878 μέχρι το 1903, το επαναστατικό κίνημα στη Μακεδονία, ιδίως στην Βορειοδυτική.

 Αυτόν τον σλαβόφωνο Μακεδονικό Ελληνισμό, έσπευσαν πρόθυμα, βάναυσα και χυδαία, να τον ονομάσουν «Βουλγαρικό», οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του Ελληνικού κράτους και της μορφωμένης κοινωνίας, οι Χωροφύλακες, οι δικηγόροι και οι δημόσιοι υπάλληλοι, μόλις έφθαναν μετά την απελευθέρωση στη Μακεδονία. Ήταν εκπληκτικό το εθνικό έγκλημα, αλλά αληθινό. 

Ο Μέρτζος λέει: Πέρα από έγκλημα ήταν κάτι χειρότερο: ήταν λάθος.

 Συχνά, σε ορισμένες περιοχές, σε βάρος του δίγλωσσου Μακεδονικού Ελληνισμού, πολλοί αδαείς εκπρόσωποι του Ελληνικού κράτους στην Μακεδονία, δημιούργησαν, μετά την απελευθέρωση, ένα ρατσιστικό καθεστώς καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Σε τέτοιο έδαφος έπεσε πάλι ο σπόρος της Βουλγαρικής προπαγάνδας, κατά την περίοδο 1912-1943, όποτε όργανα του Ελληνικού κράτους, έχριζαν με τη βία «Βουλγάρους» τους μέχρι αυτοθυσίας πιστούς στην Ελλάδα Μακεδόνες.

Όταν κατά τη διάρκεια της κατοχής είχε καταλυθεί το Ελληνικό κράτος και το Ε.Α.Μ. εξέπεμψε το κήρυγμα της εθνικής αλλά και της κοινωνικής απελευθέρωσης, δεν είναι περίεργο ότι σλαβόφωνοι χωρικοί πήραν τα όπλα για την αυτονόμηση της Μακεδονίας.

 Το αξιοθαύμαστο είναι ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες παρέμειναν πιστοί στο Έθνος, υπέμειναν καρτερικά όλα τα μαρτύρια, τις απειλές, τις συμφορές και αγωνίσθηκαν ακλόνητοι στην πρώτη γραμμή του πυρός, για να μείνει η Μακεδονία Ελληνική και οι ίδιοι Έλληνες.

 Για τι μέσα στην καρδιά τους, την Ελλάδα δεν εκπροσωπούσε κανένας χωροφύλακας ή δημόσιος υπάλληλος ή άλλος αξιωματούχος. Την εκπροσωπούσε η αγάπη τους και η σημαία. Την έβλεπαν οι αδελφοί Έλληνες που είχαν έλθει στη Μακεδονία, στο πλευρό τους και πολέμησαν και έπεσαν για την  ελευθερία τους. Πάνω απ’ όλους ο Παύλος Μελάς. Αυτός βίωσε την δικαιοσύνη, την ελευθερία και την αγάπη, αρετές υπέρτατες, με τις οποίες οι Μακεδόνες ταύτισαν και ταυτίζουν την Ελλάδα.

 Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι δεν θα είχε γίνει τίποτα χωρίς την θέληση και την αυτοθυσία των ντόπιων Μακεδόνων, οι οποίοι κράτησαν την θέση τους και προετοίμασαν το έδαφος, ως τα 1904, μέχρι την άφιξη των πρώτων Ελληνικών σωμάτων.

Η απάντηση έρχεται από τον Ρώσο ιστορικό ΓΚΟΛΟΥΜΠΙΝΣΚΙ , που στο βιβλίο του « PET ESQUIRE DES EGLISES ORTHODOXIES, BULGARIA, SERVE ET ROMAINE» σελ. 176 , γράφει «οι δήθεν αυτοί Έλληνες, έτρεφαν εναντίον κάθε τι που ήταν Βουλγαρικό ή Σλαβικό, μίσος αδυσώπητο και περιφρόνηση πλέον έντονη, απ’ όσο έτρεφαν εναντίον του ο πραγματικοί Έλληνες.

Επίσης ο Ιταλός Giovanni AMADORI- VIRGILI  στο βιβλίο του « LA QUESTIONED REMEDIATE ( MACEDONIA, VECCHIA SERBIA, ALBANIA, EPIRUS) ET LA POLITICAL ITALIAN A» που εκδόθηκε το 1908 και είναι το πρώτο στη σειρά της Ιταλικής βιβλιοθήκης για την εξωτερική πολιτική, αναφερόμενος στους Σλαβόφωνους έγραφε τα εξής: 

« Οι Σλαβόφωνοι Έλληνες της Μακεδονίας εκφράζουν με την αφοσίωσή τους στις Ελληνικές παραδόσεις, στον πολιτισμό και στα πατριωτικά τους αισθήματα, την σθεναρή τους βούληση να είναι Έλληνες».

Ο γνωστός Άγγλος ιστορικός DOUGLAS DAKIN αναφερόμενος στους δίγλωσσους σημειώνει:

«χωρίς προσπάθειες του ντόπιου πληθυσμού, τα ανταρτικά σώματα που οργανώνονταν στην ελεύθερη Ελλάδα και περνούσαν στη Μακεδονία, δεν θα είχαν την παραμικρή δυνατότητα, όχι δράσης, αλλά ούτε και επιβίωσης».

Ο Γάλλος δημοσιογράφος  PAILLARES MICHEL επισκέφθηκε την Μακεδονία και στο βιβλίο του « L IMBROGLIO MACEDONIAN. PARIS 1907, που έγραψε   όταν επέστρεψε στο Παρίσι, αναφέρει:

«  Τι με ενδιαφέρουν οι εθνολογικές και γλωσσολογικές θεωρίες; Τι με ενδιαφέρουν αν τα θύματα του Κομιτάτου, ομιλούν Ελληνικά, Κουτσοβλαχικά, Βουλγαρικά ή Τουρκικά; Ό,τι με ενδιαφέρει είναι ότι όλοι αυτοί οι Μακεδόνες, ανεξάρτητα από την γλώσσα που ομιλούν προτιμούν να σταυρωθούν από τους Βουλγάρους, παρά να αρνηθούν τον Ελληνισμό τους. Όσον με αφορά δεν χρειάζομαι άλλες αποδείξεις. Οι άσημοι αυτοί ήρωες είναι ΕΛΛΗΝΕΣ και κλίνω το γόνυ προ του υπέρτατου μεγαλείου τους».

Οι «Γραικομάνοι» ή κατ’ άλλους οι Σλαβόφωνοι ή οι δίγλωσσοι ή οι ντόπιοι, αντιστάθηκαν στους Βουλγάρους και στάθηκαν ισάξια, με εξαίρετους ηγέτες, κοντά στους Αξιωματικούς που στάλθηκαν από την Ελλάδα για τον Μακεδονικό Αγώνα. Και παραπλεύρως του ονόματος του Παύλου Μελά, στις ίδιες χρυσές σελίδες της Ελληνικής Ιστορίας, γράφτηκαν τα ονόματα των Σλαβόφωνων οπλαρχηγών, που έπεσαν στον Αγώνα: Του Κώττα, του Νίκου Πίρζα, του Βαγγέλη Στρεμπενιώτη, του Δημήτρη Νταλίπη, του Παύλου Κύρου, του Παύλου Ρακοβίτη, του Μητρούση Γκογκολάκη, των αδελφών Δουγιάμα και εκατοντάδων άλλων.

Από την άλλη πλευρά ορισμένοι έχουν αντίθετη άποψη, όπως ο Βασίλης Ραφαηλίδης  που στο βιβλίο του « Οι λαοί των Βαλκανίων» εκδόσεις Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 1994, σελίδα 162, υποστηρίζει ότι:

Στον Μακεδονικό Αγώνα προκύπτει το παράδοξο Βούλγαροι ( εννοούν τους δίγλωσσους) να κυνηγούν Βούλγαρους και Βούλγαροι να δουλεύουν για τα εθνικά συμφέροντα των Ελλήνων, ενώ τα μισά περίπου πρωτοπαλίκαρα του Μακεδονικού Αγώνα ήταν Βούλγαροι που αγωνίζονταν δίπλα -δίπλα με τους Έλληνες».

Όμως την απάντηση την έχουν δώσει σε όλους αυτούς οι ίδιοι οι δίγλωσσοι, οι σλαβόφωνοι. Σε υπόμνημα που υπέβαλαν οι κάτοικοι του Μοναστηρίου, προς τον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών Ντελκασέ, ο οποίος διετέλεσε Πρεσβευτής της Γαλλίας, στην Πετρούπολη, έγραψαν το 1905 τα εξής:

« Όχι δεν είμεθα Βούλγαροι, είμεθα Έλληνες! Λαλούμεν Ελληνιστί, Βλαχιστί, Αλβανιστί ή Βουλγαριστί, αλλ’ ουδέν ήττον εσμέν Έλληνες και ουδενί επιτρέπομεν να αμφισβητήσει τούτο».

Το μεγαλείο αυτό του Μακεδονικού Ελληνισμού, τόσο των σλαβόφωνων και αρβανιτόφωνων αστικών και ημιαστικών πληθυσμών, μπορεί να αναζητηθεί στην καρτερικότητα τους και στην μοναδική τους αντοχή απέναντι στα ατέλειωτα δεινοπαθήματα.

Ακόμη και Έλληνες Πρόξενοι της Μακεδονία, απορούσαν και θαύμαζαν το κουράγιο τους. Χωρίς υπερβολή, το φαινόμενο αυτό, δεν παρατηρήθηκε σε καμία άλλη υπόδουλη Ελληνική Επαρχία στα χρονικά της νεοελληνικής ιστορίας.

Στην μακραίωνη Τουρκική κατοχή της Μακεδονίας, ήδη από τα τέλη του 14ου αιώνα, προστέθηκαν μετά το 1897 και οι Βουλγαρικές προσπάθειες για την φυσική εξόντωση των Ελληνικών πληθυσμών της Μακεδονίας και την ολοκληρωτική εθνολογική αλλοίωση της μεγάλης αυτής Ευρωπαϊκή επαρχίας του τότε Οθωμανικού κράτους. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται αυτό το υπέροχο χαρακτηριστικό του Μακεδονικού Ελληνισμού. Χωρία ολόκληρα, που για μήνες ή και για χρόνια βρίσκονταν φαινομενικά προσηλωμένα στην Εξαρχία, με τα πρώτα δείγματα της πρόωρης ένοπλης Ελληνικής κινητοποίησης, φανέρωναν την Ελληνική εθνική τους ταυτότητα και οι κάτοικοι επέστρεφαν βαθμιαία και πάλι στο Πατριαρχείο.

Ήταν αδύνατο πραγματικά να ξεριζωθεί η Ελληνική συνείδηση των ξενόφωνων πληθυσμών τη μεσαίας γεωγραφικής ζώνης της Μακεδονίας, διότι, όπως χαρακτηριστικά υπογράμμιζε ο Κωνσταντίνος Πηχεών, στον πρόλογο των Απομνημονευμάτων του πατέρα του Αναστασίου:

«… Αυτοί ( οι ξενόφωνοι), που περισσότερον εδοκιμάσθησαν και εβασανίσθησαν και επικράνθησαν μη ανεχόμενοι την ύβριν πολλών από τους ομογενείς, οι οποίοι από άγνοιαν και αμάθειαν δεν εδίσταζον να εκφράσουν αμφιβολίες δια την Ελληνικότητά των, ενώ προ πάντων αυτοί ήσαν ο στόχος των προπαγανδών, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι το αλλόγλωσσον επεδίωκον να παρασύρουν αυτούς εις τα δίκτυά των, δια να εξασθενήσουν και μειώσουν τον Ελληνομακεδονικόν πληθυσμόν αφ’ ενός και αφ ετέρου να παρουσιάζουν τους ξενόφωνους ως πραγματικούς Βούλγαρους ή Αρουμούνους.

Είναι οι ξενόφωνοι εκείνοι, δια τους οποίους δεν ημπορούμεν να κρύψωμεν, τον θαυμασμόν δια την ανεπηρέαστον και αμετάτρεπτον Ελληνικήν συνείδησιν, που επέδειξαν, δια το σταθερόν και ηρωϊκόν φρόνημα, το οποίον συνέταξαν, δια το ακατάβλητον θάρρος, με το οποίο υπέρ της Ελληνικότητας αυτών ηγωνίσθησαν και πολλοί εθυσιάσθησαν.

Οι ξενόφωνοι Έλληνες, των οποίων όσοι ήμεθα απόγονοι δικαιούμεθα να είμαστε υπερήφανοι, είναι εξακριβωμένον ότι κατά τους εθνικούς αγώνας εν Μακεδονία, υπερέβαλον εις πολλάς ενεργείας τους Ελληνόφωνους ομοφύλους των».

Ας σημειωθεί ότι οι συμπαγείς σλαβόφωνοι ελληνικοί αγροτικοί πληθυσμοί στη μεσαία γεωγραφική ζώνη της Μακεδονίας, ιδιαίτερα στα πολυάριθμα χωριά του Μοναστηρίου και Μοριχόβου, δημιούργησαν τους πρώτους ένοπλους αντιστασιακούς πυρήνες, κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και προετοίμασαν το έδαφος για την ευτυχή έκβαση του Μακεδονικού Αγώνα. Χωρίς τους πολυάριθμους αυτούς σλαβόφωνους Έλληνες, τους «Γραικομάνους» της μεσαίας γεωγραφικής ζώνης, δεν θα είχε αναπτυχθεί ελληνικό αντάρτικο κίνημα και δεν θα παρέμεινε η Μακεδονία Ελληνική.

Ο Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος στο βιβλίο του « Το Μακεδονικό ζήτημα» εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη, 1989, γράφει στη σελίδα  24:

Η συμβολή τους ( εννοεί τους δίγλωσσους) στην Ελληνική κινητοποίηση υπήρξε ανεκτίμητη και μοναδική, διότι αυτοί κράτησαν τον αγώνα στην ύπαιθρο, έζησαν από κοντά τις θλιβερές επιπτώσεις της κορύφωσης των εθνικών ανταγωνισμών και θυσιάστηκαν κατά χιλιάδες για την διάσωση της ελληνικότατης Μακεδονίας.

Τελειώνοντας το κουραστικό αυτό και φλύαρο άρθρο θα ήθελα να το προσφέρω σ’ αυτούς που στα γήπεδα φωνάζουν τους βόρειους «Βούλγαρους» αλλά και στην ωχαδερφική πολιτεία που τους ανέχεται.

*Ο Κωνσταντίνος Τζέκης είναι Αντιστράτηγος της ΕΛΑΣ εα. Κατάγεται από τη Φούρκα Χαλκιδικής και κατοικεί στον Κρόκο Κοζάνης. Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Μακεδονία

Ομάδα σύνταξης

01 Φεβρουαρίου 2018

Διήγημα του Κωνσταντίνου Τζέκη*

Χρόνια τώρα πάλευε με τα στοιχειά της φύσης. Από μούτσος σε εμπορικό που κουβαλούσε σίδερα και λαθραία τσιγάρα στη Λιβύη είχε επιβιώσει σε ακραίες και αντίξοες συνθήκες κακουχίας, πείνας, εξευτελισμού και ταλαιπωρίας. Από την άλλη είχε μάθει πώς να επιβιώνει, πώς να επιζεί, να προφυλάσσεται . Είχε μάθει τα κρυμμένα μυστικά της θάλασσας,  τα σημάδια του καιρού και μπορούσε να προβλέψει αν θα έβγαινε νικητής από τον ανταγωνισμό της φύσης με τον άνθρωπο.

Η αρμύρα του έσκαψε το πρόσωπο και απ’ τον καπνό κιτρίνισαν τα πυκνά του  γένια σαν τον μυθικό ήρωα του παραμυθιού.

Ψηλός με κάτι χερούκλες που μπορούσε να αδράξει το διάκι  με τα δύο του δάχτυλα στις ώρες που λυσσομανούσε ο βοριάς, με πόδια γυμνασμένα από το σήκωμα των πανιών σαν ο Νοτιάς όριζε την πορεία του στα πέλαγα.

Όλοι τον φώναζαν καπετάν Μπόρα, όνομα και πράγμα σαν φουρτούνιαζε το βαθυσκαμμένο του πρόσωπο και σαν ο Θεός κοντοστέκονταν στην ανάσα του στα βαθειά νερά αντίκρυ απ’ την Κρήτη κατά το πέλαγος μεριά.

Αυτός χαίρονταν για το παρατσούκλι και μια φορά στην Αλεξάνδρεια θα του έβαζαν χειροπέδες οι λιμενικοί αφού αρνούνταν το πραγματικό του όνομα που το  έγραφαν τα χαρτιά του. Επέμενε στο όνομα Μπόρας ακόμα και μπροστά στον Λιμενάρχη που απειλούσε να του κατάσχει το καΐκι του, για κάτι που οι γραμματιζούμενοι το έλεγαν πλαστοπροσωπία.

Για ποιόν, για αυτόν που νίκησε στη Βεγγάζη τον αποκλεισμό και τάισε τους πεινασμένους, αυτόν που ψάρεψε τρεις φορές ναυαγούς στη θάλασσα της Μπαρμπαριάς, αυτόν που άραξε στα βράχια να σηκώσει το φλόκο του Παντελή που το στρίμωχνε ο Νοτιάς στα βράχια του Κακοσήμαδου.

Με το μαύρο του ψαράδικο παντελόνι, δώρο του πλωριού του από την Αίγυπτο, το καπέλο του που δίπλωνε άμα ο ήλιος έδιωχνε τους αέρηδες και το κατάστρωμα ζέσταινε τις γυμνές πατούσες του. Το θαλασσί πουκάμισο, που ποτέ του δεν ορφάνεψε από την τσάκιση καθώς η κυρά του νησιώτισσα και αυτή κόρη καραβοκύρη από τη Σκιάθο, το σιδέρωνε με επιμέλεια και σεβασμό, έμοιαζε καπετάνιος όνομα και πράμα που λένε και στα καλολίμανα της Θάσου, όταν ο αέρας τον ξέβγαζε για λάδι και λαρδί.

Με τον καιρό απόχτησε τούτο τα σκαρί πού ‘ταν φτιαγμένο λες για τα μέτρα του. Πεισματάρικο και αυτό σαν το αφεντικό του, Τηνιακό από μαστόρους πρώτης και όχι τσαλαβοκάλφηδες της καρπαζιάς, αρματωμένο με τρία κατάρτια, το μεσανό μεγαλύτερο και στερεότερο να κρατά κόντρα άμα ο Νοτιάς τέντωνε τα πανιά του και το ανάγκαζε να τρίζει μα όχι από  ζόρι, αλλά από περηφάνια που ταξιδεύει με ορθό τον καπετάνιο χωρίς μπούσουλες και τα άλλα βολέματα των σπουδαγμένων στα θρανία καπεταναίων της συμφοράς.

Άμα ξεπρόβαλε από τη μύτη του βράχου πού έκλεινε το λιμάνι της Κάλυμνου όλοι μαζεύονταν, όλο το χωριό στην προκυμαία να θαυμάσουν τούτο το σκαρί που σαν περήφανο γκεσέμι  έμπαινε στο λιμάνι,  νύφη αρματωμένη με πλουμίδια και αρωματισμένη από αρμύρα και Αιγαίο.

Άμα έδενε στον ντόκο και έριχνε την ανεμόσκαλα όλοι ήθελαν να ανέβουν να το θαυμάσουν να το επιθεωρήσουν να ακούσουν το τραγούδι του τριγμού καθώς το κύμα χόρευε το σκαρί στην πλάτη του.

Πάνω από όλους επιθυμούσε  το γιό του, το μονάκριβο σκαρί του, που το ανάθρεψε με μύθους της θάλασσας που το τάισε με μέλι της Κρήτης και θαλασσινά του πελάγους και του μακρινού ορίζοντα. Αυτός άμα ξεπρόβαλε η μούρη του σκάφους στη μεγάλη πλατφόρμα, έτρεχε να στείλει το μαντάτο στη μάνα του για να ετοιμάσει στου Καπετάνιου πίττες και κεράσματα για το πλήρωμα και αμέσως κατέβαινε στο λιμάνι να ετοιμάσει τα χοντρά καραβόσκοινα για να δεθεί ο ΑΡΓΟΠΛΕΥΣΤΗΣ έτσι βάφτισε το σκάφος του όταν ο παπάς το αγίασε τα φώτα πριν δέκα χρόνια.

Σαν έδενε το καράβι στέρεα και δοκίμαζε την αντοχή των σχοινιών , τοποθετούσε τα δαχτυλίδια που ήταν στρόγγυλα μεταλλικά αντικείμενα που τύλιγαν τα σχοινιά και εμπόδιζαν τα ποντίκια και άλλα ερπετά να βρωμίσουν τη γυαλισμένη πεντακάθαρη κουπαστή του.

Ύστερα αναζητούσε το γιό του το καμάρι του που όταν βαφτίστηκε και πήρε το όνομα του πατέρα του Φώτη, με καταγωγή απ’ τη Σμύρνη και μάνα απ’ τα Μουδανιά σκαφάτοι και αυτοί με τρεχαντήρια γρήγορα σαν αστραπή να ξεφεύγουν από το κυνηγητό των πειρατών στις μακρινές και αχανείς θάλασσες.

Όταν περπάτησε τον πήρε στράτα- στράτα στο σκαρί του που το καλαφάτιζαν οι καλφάδες στο μουράγιο και καθάριζαν τα ίσαλα από τα μούσκλια και τα κοχύλια που κολλούσαν σαν βεντούζες και γονάτιζαν την περπατησιά του, τον αγίασε με αρμύρα και τον μπουγέλωσε με θαλασσινό νερό καινούργιο βάφτισμα, κάνοντας μια ευχή προς τον ουρανό και τον Αι Νικόλα της ράχης του κάβου να τον διαδεχθεί και να συνεχίσει να κυριαρχεί στη θάλασσα σαν τον παππού του, τον πατέρα του και αυτόν.

Σαν σκέφθηκε πως μπορούσε να ξεφύγει σε άλλες ασχολίες μπουρίνιασε, άστραψε και βρόντηξε και ο αναστεναγμός του ξύπνησε τα δελφίνια που κοιμούνταν στις κρυψώνες  τους. 

Σαν άρχισε να μουστακιάζει και να χοντραίνει τη φωνή του  προσπαθώντας να φαίνεται άντρας , του μίλησε για την επιθυμία του να συνεχίσει το επάγγελμά του. Ο νεαρός ούτε που το συζήτησε. Τραβούσε το χρόνο προς τα μπρός από καιρό  να αντρειέψει να γίνει και αυτός καπετάνιος και να σκανιάζει τις κοπέλες που τώρα ούτε σημασία δεν του δίνουν.

Συμφώνησαν να τον στείλει στη σχολή για να μάθει την τέχνη του καπετάνιου μα περισσότερο να βγάλει εκείνα τα διαολόχαρτα που για χάρη τους επειδή δεν τα κατέχει, αγράμματος αυτός του καϊκιού σκυλί καραβόσκυλο ολόιδιο  που ευκαιρίες για γράμματα, αναγκάζονταν να τρατάρει λιμενάρχες και αρχές για να κάνουν τα στραβά μάτια.

Πάνε τώρα πέντε χρόνια που φάνηκαν του καπετάν- Μπόρα αιώνας αγιάτρευτος. Ο γιός του καπετάν Φώτης εμφανίσθηκε με το πλοίο της γραμμής στο νησί τους καπετάνιος φτυστός ο παππούς του με μαύρο ζιβάγκο, μαύρες μπότες αδιάβροχες, καπέλο καπετάνιου με σιρίτια στο γείσο μα το σπουδαιότερο με χαρτιά καπετάνιου. Με πτυχία.

Μόλις τα άδραξε έτρεξε στο κορνιζάδικο να τα κορνιζώσει όχι τόσο να τα βάλει στον τοίχο σε ποιο σπίτι, αφού το σπίτι του ήταν η θάλασσα και η στεριά του προκαλούσε πόνους στα πόδια, πονοκέφαλο και του γύριζε το στομάχι το σιδεροκρέβατο στο σπίτι, μα για να το μάθει όλος ο ντουνιάς πως ο γιος του Μπόρα είναι καπετάνιος με χαρτιά και να πάψει να του κολλά ο λιμενάρχης για μπαχτσίσι άμα ξεπρόβαλε στην αγορά.

Σε λίγες μέρες με το γιο του θα σαλπάρανε για τις βόρειες θάλασσες. Οι ετοιμασίες έγιναν για ταξίδι μήνα και βάλε και το σκαρί έτοιμο και περήφανο ξεσκανζτάρισε το βράχο της γριάς και έστριψε για τις βορινές θάλασσες. Τόπος προορισμού η Χαλκιδική με τις ελιές της και τα  μέλια της.

Εξάλλου στο Μαρμαρά θα συναντούσε το Χούλη, καπετάνιο-σκυλί, που ναυάγησε τρεις φορές και κάθε φορά που έφτανε στο χωριό το θλιβερό μαντάτο σε λίγο ξεπρόβαλε και αυτός με καινούργιο σκαρί, καλύτερο από το σαπάκι όπως το αποκαλούσε που κόλλησε στην άμμο, σπίτι των χταποδιών και  σημαδούρα του γλάρου.

Από τη Λήμνο με κρασί φορτωμένο Λημνιό, Θεού δάκρυ, το σκαρί του γύρισε το διάκι νότια και το σκαρί ξεχύθηκε για τα Άγια χώματα της Παναγιάς. Τον Άθω τον έβλεπε σαν μακρινό καπέλο χιονισμένο το χειμώνα, σκούρο το καλοκαίρι και απορούσε πως η Παναγιά διάλεξε έναν τέτοιο άξεστο και μακρινό τόπο να κατοικίσει.

Τώρα θα πλησίαζε και αν ο καιρός βαστούσε από Δυτικά και ο γραίγος ήταν μαλακός θα μπορούσε να πιάσει Ουρανούπολη, αφού το λιμάνι του Άγιου όρους το εξουσίαζαν καλόγεροι και δεν άφηναν ούτε  βάρκα με θηλυκό όνομα να αράξει .

Ο ουρανός σκοτείνιαζε και το μπουρίνι θα τους χαλούσε την ηρεμία του ταξιδιού τους. Ο Άθως ξερνούσε φωτιά και οι κεραυνοί του έσχιζαν τη θάλασσα μέχρι το βυθό της, θαρρείς να ήθελαν να σχίσουν το νερό στα δύο σαν του Μωυσή το ταξίδι στην έρημο όταν επικεφαλής των Εβραίων καταδιώκονταν από τον Φαραώ. Ανατρίχιασε.

Λες και ο καιρός να εναντιώνεται στην επίσκεψή του στο Άγιο όρος κοντά, επειδή μόνο τον Αϊ Νικόλα προσκυνούσε και αυτόν στα καλά του γιατί άμα γαύγιζε νευριασμένος και αγρίευε τους ναύτες του ίδιος μπαμπούλας των παραμυθιών έβριζε ότι του κατέβαινε. Θεούς, Παναγιές, Αγίους, μα όχι τον Άγιο Νικόλα του. Αυτόν μάλιστα.

Ποτέ του δεν κατάλαβε γιατί είχε τις εκκλησίες του ψηλά στα βράχια. Μπορεί να ήθελε να διαφεντεύει το πέλαγος από ψηλά και να προειδοποιεί τα σκάφη σαν κεραία ασύρματου. Με τη σκέψη αυτή ηρέμησε, μα όχι για πολύ.

Το κύμα θεριό ανήμερο, ανάγκασε το πλήρωμα να κατεβάσει τα ξάρτια και τα πανιά και μόνο η μηχανή του σκάφους αγκομαχούσε κόντρα στις θυμωμένες γοργόνες του Αλέξανδρου που τάρασσαν τα νερά σαν μάθαιναν πως ο Αλέξανδρος είναι νεκρός.

Ο καιρός όλο και έκλεινε και σε λίγο το σκάφος έτριζε σύγκρυο από τα ίσαλά του. Τα χρειάσθηκε. Αυτός που νίκησε τις φουρτούνες στα πελάγη, που κυρίευε κύματα θεόρατα, τώρα θα έπρεπε να βρει λιμάνι να κρυφτεί. 

Από μακριά τρεμόφεγγε ο Μαρμαράς και το φανάρι στη Γκέλφο φαινόταν αχνό καντήλι στο θολωμένο πέλαγος. Δεξιά του ο σκούρος όγκος της Σιθωνίας, σαν δράκος με ανοιχτό το στόμα. Θυμήθηκε το γιό του. Που άραγε να βρίσκεται και γιατί εξαφανίστηκε; Μήπως τον πήραν τα κύματα, ατζαμή στα ντέρτια τη θάλασσας ή τον έπιασε το στομάχι όπως κάτι ντελικάτοι της πόλης που ανέβαιναν και ξερνοβολούσαν από τη ναυτία.

Παρέδωσε το τιμόνι στον έμπειρο τιμονιέρη του και ανέβηκε στη γέφυρα. Βρήκε το γιο του σκυμμένο σε κάτι ναυτικούς χάρτες. Πρώτη του φορά έβλεπε τούτα τα χαρτιά. Αναρωτήθηκε τι κάνει αυτός τούτη την ώρα του χαμού, είναι καιρός για διάβασμα; 

Πριν προλάβει να αρθρώσει δεύτερη λέξη ο νεαρός καπετάνιος σήκωσε το βλέμμα του θριαμβευτικά. Καπετάν Μπόρα του φώναξε βρήκα λιμάνι. Δεξιά δύο μίλια από τον κάβο υπάρχει λιμάνι.

Ο γέρος γέλασε. Ταξίδεψε σε χίλιες θάλασσες και ήξερε ότι όταν υπάρχουν βράχια απότομα λιμάνι δεν υπάρχει. Η στεριά πρέπει να ημερέψει για να κάνει τις υποχωρήσεις της στη θάλασσα.

Σκέφθηκε ότι ο νεαρός άλλους χάρτες διαβάζει ή δεν τους διαβάζει σωστά. Ανέβηκε στο τιμόνι. Σε λίγο τον ακολούθησε ο γιός του. Το σκάφος το κατάπινε το κύμα και σε λίγο ανέβαινε στα ύψη για να ξαναβυθισθεί στον πάτο της θάλασσας, έρμαιο, καρυδότσουφλο ίδιο. Ο γιός του, του άρπαξε το τιμόνι και το έστρεψε κατά το βουνό. Το σκάφος πήγαινε ολόισα να τσακιστεί στους κοφτερούς βράχους. Ο καπετάνιος προσπαθούσε να του πάρει το τιμόνι μα ο νέος περισσότερο γερός αντιστέκονταν. Στην απόγνωσή του και θεωρώντας ότι το παιδί του παραφρόνησε από το κακό και τη θολούρα, τράβηξε το θαλασσομάχαιρο που το είχε να κόβει τους φλόκους όταν μπερδεύονταν και κατάφερε μια μαχαιριά στα στήθια του γιού του.

Βουβάθηκε η φύση με μιας. Ο αναστεναγμός του άψυχου κορμιού που ταξίδεψε στον αέρα κόπασε τα κύματα. Η φύση σίγησε να θρηνήσει το παλικάρι. Ο γέρος σήκωσε το κεφάλι του. Νηνεμία και μπουνάτσα. Όση ώρα πάλευε με το γιό του το σκάφος έμπαινε στο λιμάνι από τη στενή λωρίδα θάλασσας που δημιουργούσαν τα βράχια.

Έδεσε το σκάφος άροδο και η βάρκα γλίστρησε στην αμμουδιά μεταφέροντας το κουφάρι του νεκρού καπετάνιου. Ένας σταυρός από ξύλα εδώ και χρόνια βασάνιζε τους τουρίστες για το τι να συμβόλιζε. 

Ένας γέρος αξύριστος καθημερνά περιποιούνταν τον τάφο. Δεν μίλησε ποτέ του για την ιστορία αυτή. Δεν αποκρίθηκε ποτέ του σε κάλεσμα κανενός. Αμίλητος και κουφός.

Τα κύματα μετέφεραν το μαντάτο στους ναυτικούς και ο θρύλος έγινε ιστορία ναυτικών στα καφενεία. Από τότε το λιμάνι ονομάσθηκε Πόρτο Κουφό. Αν βρεθείτε εκεί επισκέπτες μη φωνάξετε για να μην ακούσει ο γέρος και αποκριθεί.

 Ρίξτε ένα πετραδάκι στο πέλαγος και αυτό ας είναι το μνημόσυνο στο νέο που χάθηκε επειδή τόλμησε να μορφωθεί και ας είναι το ανάθεμα στη μοίρα που τους έμπλεξε σε ένα τόσο σκληρό και άδικο παιχνίδι.

*Ο Κων/νος Τζέκης είναι Αντιστράτηγος  εα της ΕΛΑΣ.

Γεννήθηκε στη Φούρκα Χαλκιδικής και κατοικεί στον Κρόκο Κοζάνης, τόπο τον οποίο επέλεξε για μόνιμη εγκατάσταση. Διετέλεσε Διοικητής Τροχαίας Κοζάνης, Διευθυντής της ΑΥ Πτολεμαΐδας, Διευθυντής Αστυνομίας Φλώρινας, Διευθυντής Τροχαίας Αττικής και  Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε στο Σχεδιασμό της Ολυμπιάδας και ήταν επικεφαλής των μέτρων στη Σύνοδο Κορυφής του Πόρτο Καρράς. Είναι απόφοιτος μεταπτυχιακού τίτλου της Ανωτάτης Σχολής Στρατηγικής και Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας. Τιμήθηκε με ανώτατες διακρίσεις του Βασιλέως του Βελγίου, του Προέδρου της Δημοκρατίας της Πορτογαλίας και του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, με υψηλή διάκριση του Προέδρου της Ρωσικής Δημοκρατίας και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Κατέχει τον τίτλο του Επίτιμου Γενικού Αστυνομικού Διευθυντού Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε σύμβουλος της ΚΕΔΚΕ και του Δήμου Κοζάνης. Έχει γράψει πονήματα για τα Ναρκωτικά και τα τροχαία ατυχήματα . Σκέπτεται φωναχτά στον τοπικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο όπου φιλοξενούνται άρθρα του. Είναι έγγαμος με την Κοζανίτισα Αναστασία (Tάσα) Χαραλαμπίδου και έχει έναν γιο.  

-φωτογραφία του Γιώργου Τσαμακδά

Πόρτο Κουφό

Ομάδα σύνταξης

23 Ιανουαρίου 2018

Είναι δεδομένο ότι επί ελληνικού εδάφους όλοι έχουν το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και της δικής τους γνώμης.

Προφανώς και η σύντροφος του Πρωθυπουργού.

Θεωρώ βέβαια κάπως άκομψο το σχήμα η σύντροφος του Πρωθυπουργού να παραχωρεί συνέντευξη με πολιτικά μηνύματα και μάλιστα όμοια με την πιο σκληρή κυβερνητική γραμμή. Για να μου είναι πιο εύπεπτο θα θεωρήσω ότι εντάσσεται στο συνολικό επικοινωνιακό σχεδιασμό του Μαξίμου, οτι κάτι εξυπηρετεί. Ίσως και να μιλάει ο σύντροφος της με τα δικά της λόγια. Ίσως το επικοινωνιακό team του Πρωθυπουργού να την έβαλε «μπροστινή».

Όταν όμως ένα μέλος μιας πολιτικής οικογένειας,ως δημόσιο πρόσωπο, τοποθετείται πολιτικά , επιχειρώντας μάλιστα αδιαμφισβήτητα να εισπράξει πολιτικά οφέλη για λογαριασμό της κυβέρνησης, τότε θα δεχτεί την μεταχείριση και την κριτική που ασκείται στα πολιτικά πρόσωπα. Αυτό όμως που απολύτως μου προκαλεί αλγεινή εντύπωση ,έτσι κι αλλιώς, είναι η τοποθέτηση της ερωτώμενης ότι (προφανώς δυστυχώς για την ίδια) ο ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε μόνο τη διακυβέρνηση του τόπου αλλά όχι και την εξουσία…

Προφανώς υπονοεί ότι κακώς προς στιγμήν το κυβερνών κόμμα δεν εχει καταφέρει να αλώσει όλους τους μηχανισμούς και τα κέντρα εξουσίας που αναπτύσσονται σε ένα κράτος. Από που αλήθεια προκύπτει αυτή η «ολιστική» άποψη περί εξουσίας? Η κατάληψη ποιου μεγέθους εξουσίας θα ικανοποιούσε το υφέρπον αίτημα της.

Λαμβάνει υπόψη της ότι στο Κράτος Δικαίου (όπως και η Ελλάς) υπάρχει η διάκριση των εξουσιών και ότι ως τρίτη εξουσία θεωρείται η Δικαιοσύνη? Θα προσδοκούσε πχ τον έλεγχο και της ανεξάρτητης δικαιοσύνης ώστε να έχει επιτευχθεί ο σκοπός της κατάληψης και της εξουσίας και όχι απλά και μόνο της διακυβέρνησης;

Μήπως λησμονεί ότι οι Κυβερνήσεις αναδεικνύονται από εκλογές με όρους κοινωνικής συμφωνίας με το λαό και όχι για να διαφεντέψουν επί παντός επιστητού? Μήπως λησμονεί ότι, Συνταγματικά τουλάχιστον, η εξουσία εκπορεύεται από το λαό και ασκείται στο όνομα του? Τι ακατανόητη αγωνία και δίψα για εξουσία τους έχει καταλάβει;

Βέβαια τα όσα είπε η κ.Μπαζιάνα είναι η προφορική διάσταση του ζητήματος. Τα όσα πράττει καθημερινά η Κυβέρνηση είναι η πρακτική διάσταση της έκτασης της εξουσίας που επιθυμούν. Η σύντροφος του πρωθυπουργού, αναλαμβάνοντας πολιτικό ρόλο, εμφανίζεται ως συν-τροφός της Εξουσίας. Θρέφει δηλαδή, την ακόρεστη δίψα για απόλυτη εξουσία που συνοδεύει τις ιδεολογικές ρίζες της Αριστεράς. Είναι φανερό πια οτι θεωρούν πως στο όνομα της μιας και μοναδικής αλήθειας ,αποκλειστικά κατεχόμενης από τους ίδιους, αλλά και της ιδεολογικής καθαρότητας θα πρέπει να υποταχθούν τα πάντα, φυσικά για το καλό του λαού..

Ο Στέλιος Βαλιάνος είναι Δικηγόρος και Περιφερειακός Σύμβουλος Χαλκιδικής
myportal.gr

Στέλιος Βαλιάνος

Ομάδα σύνταξης

05 Ιανουαρίου 2018

Του Στέλιου Βαλιάνου, Δικηγόρου-Περιφερειακού Συμβούλου Χαλκιδικής

Με μοναδικό πρόσχημα την αποσυμφόρηση των φυλακών, η Κυβέρνηση συνεχίζει στον ίδιο λανθασμένο δρόμο της πρόωρης αποφυλάκισης επικίνδυνων εγκληματιών.

Με την επέκταση του νόμου Παρασκευόπουλου για άλλο ένα χρόνο , καθίσταται δυνατή η αποφυλάκιση τρομοκρατών, εμπόρων ναρκωτικών, καταχραστών του δημοσίου κλπ οι οποίοι δεν έχουν εκτίσει παρά μέρος μόνο της ποινής τους .
Χωρίς σχέδιο στην αντιεγκληματική πολιτική, χωρίς κανένα έλεγχο στην προσωπικότητα του κρατουμένου, χωρίς ασφαλές δείγμα για το αν επήλθε ο σωφρονισμός του καταδικασθέντος φυλακισμένου, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, με χθεσινή τροπολογία του, δίνει τη δυνατότητα αποφυλάκισης σε όποιον έχει συμπληρώσει μικρό μέρος της επιβληθείσας ποινής του.

 Ευτυχώς..., βελτιώνοντας την προηγούμενη διάταξη, εξαιρούνται όσοι κρατούνται για ανθρωποκτονίες, βιασμούς και ληστείες.

 Αν δεν επαρκούν οι φυλακές και τα καταστήματα κράτησης, πρέπει να χτίσουμε καινούργια, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που θα μετατραπούμε σε κοινωνία αγγέλων.

 Δεν έχει λογική να παραδίδονται, ελεύθεροι στην κοινωνία, επικίνδυνοι και αμετανόητοι εγκληματίες που δεν έχουν σωφρονιστεί. Δεν μπορεί η επίσημη πολιτεία να γίνεται αρωγός διακεκριμένων εγκληματιών που έχουν επιδείξει εξόχως αντικοινωνική και έκνομη συμπεριφορά.

 Χρειαζόμαστε συγκροτημένη αντιεγκληματική πολιτική. Προώθηση του θεσμού του ηλεκτρονικού βραχιολιού, εναλλακτικοί τρόποι  έκτισης των ποινών,  προώθηση νέου σύγχρονου Ποινικού Κώδικα που θα εξορθολογήσει συνολικά το πλαίσιο των ποινών είναι μερικές από τις  πρακτικές που μπορούν να εφαρμοστούν και να εμφυσήσουν το αίσθημα της ασφάλειας.

Η πρόωρη αποφυλάκιση ενός κοινού εγκληματία, με αποκλειστικό κίνητρο να αδειάσουν οι όντως ασφυκτιούσες φυλακές, στέλνει το λάθος μήνυμα προς το οργανωμένο έγκλημα και προς το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που ρέπει στην παραβατικότητα. Χάνεται οριστικά, για τον επίδοξο παραβάτη, ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της απειλούμενης ποινής και δημιουργεί, ταυτόχρονα, συνθήκες φόβου και ανασφάλειας προς τους πολίτες, κόντρα στο αυταπόδεικτο αξίωμα ότι η ελευθερία του πολίτη περνάει μέσα από την ασφάλεια στη δημόσια τάξη

Στέλιος Βαλιάνος

Ομάδα σύνταξης

21 Σεπτεμβρίου 2017

Γράφει ο Στέλιος Βαλιάνος, Περιφερειακός Σύμβουλος Χαλκιδικής- Δικηγόρος

Μακάρι το θέμα να ήταν το περιβάλλον.

Το θέμα για την Κυβέρνηση δεν είναι το περιβάλλον.

Η προστασία του περιβάλλοντος απασχολεί πολύ περισσότερο και τον τελευταίο εργαζόμενο των μεταλλείων, όχι όμως την Κυβέρνηση.

Η προστασία του περιβάλλοντος στοιχειώνει την άδολη αγωνία της μερίδας των κατοίκων της περιοχής που αντιμάχονται την επένδυση, όχι όμως την Κυβέρνηση. 

Απασχολεί σίγουρα και τον ίδιο τον επενδυτή , καθώς είναι μέρος του επενδυτικού έργου που δεσμεύτηκε να εκτελέσει. Δεν απασχολεί όμως την Κυβέρνηση.

Αν , αυτή τη στιγμή, συντελείται περιβαλλοντική καταστροφή (και μάλιστα σε βαθμό που να καθιστά απαγορευτική την εξέλιξη της επένδυσης) η Κυβέρνηση οφείλει να το αποδείξει. Θα είμαστε μαζί της.

Προφανώς δεν συνιστά περιβαλλοντική καταστροφή (εκτός νόμου) όποια επέμβαση έχει προβλεφτεί από τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και έχει εγκριθεί από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες (ακριβώς επειδή συνάδει με τον ελληνικό νόμο) και έχει επικυρωθεί , πλειστάκις, από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Χώρας (επίσης επειδή συμπλέει με την περιβαλλοντική νομοθεσία).

Κάθε επένδυση έχει περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Αυτό προβλέπεται εκ των προτέρων στις μελέτες του επενδυτή  και εφόσον είναι ανεκτό , κατά την περιβαλλοντική νομοθεσία, οι εργασίες προχωρούν.

Αυτό θα συμβεί και με τις υποτιθέμενες επενδύσεις που θα φέρει η παρούσα Κυβέρνηση.

Εφόσον συμβούν αυτά, μέλημα της εκάστοτε Κυβέρνησης είναι η τήρηση των περιβαλλοντικών όρων που οι υπηρεσίες του Κράτους ενέκριναν κατά τον ελληνικό νόμο.

Αυτό πρέπει να είναι το μέλημα και της παρούσας Κυβέρνησης και όλων μας.

Αν δεν μας αρέσει αυτή η διαδικασία που ισχύει στο Ελληνικό Κράτος , τότε αλλάζουμε το νόμο και καταργούμε ανάλογες δραστηριότητες για το μέλλον. 

Όμως, δεν αντιλήφθηκα η Κυβέρνηση να έχει αλλάξει επί το αυστηρότερον την περιβαλλοντική νομοθεσία. Ισχύει η ίδια, ή περίπου η ίδια,  νομοθεσία με τη χρονική περίοδο που αδειοδοτήθηκε το επενδυτικό και περιβαλλοντικό σχέδιο των μεταλλείων.

Είναι δε η ίδια Κυβέρνηση που επί των ημερών της χορηγήθηκαν , από τα αρμόδια υπουργεία , σειρά αδειών προς την επένδυση.

Γι αυτό πιστεύω ότι το θέμα (της Κυβέρνησης) δεν είναι το περιβάλλον.

Το θέμα είναι αμιγώς πολιτικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποχρεώθηκε σε μια βίαιη πολιτική-μνημονιακή  μεταστροφή , με την οποία απογοήτευσε το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων του και ειδικά το στενό του πυρήνα. 

Είναι θέμα πολιτικής επιβίωσης για το κυβερνόν κόμμα να ανατάξει κάποιες παλιές  «κόκκινες γραμμές» της αθώας αντιπολιτευτικής περιόδου, μπας και συγκρατήσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις του στενού του πυρήνα .

Όταν υπογράφεις τα μνημόνια δυο δυο και έχεις γίνει αγνώριστος από την εποχή του ανένδοτου αντιπολιτευτικού αγώνα, κάτι πρέπει να κρατήσεις (από τις δεσμεύσεις σου) και για τους παλιούς συνοδοιπόρους σου. Και δεν αναφέρομαι, φυσικά,  στους συμπολίτες μου που έχουν αντίρρηση για την επένδυση. Αυτοί  πια δεν πείθονται για τις αγνές προθέσεις της Κυβέρνησης.

Η δε ισχνή  και εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του κυβερνητικού μορφώματος  δεν του επιτρέπει να υποχωρεί από τις θέσεις συγκεκριμένων βουλευτών. Κινδυνεύει.

Η Κυβέρνηση, προκειμένου να παίξει το πολιτικό της παιχνίδι, δεν ορρωδεί ούτε προ της πιθανότητας να κληθεί ο Έλληνας φορολογούμενος να πληρώσει αποζημιώσεις δισεκατομμυρίων στον επενδυτή, αν ο τελευταίος καταγγείλει τη σύμβαση με το ελληνικό δημόσιο , προτάσσοντας την ευθύνη του τελευταίου. 

Όταν είσαι πολιτισμένη κυβέρνηση δεν αυθαιρετείς και δεν παίζεις κλεφτοπόλεμο. Εκφράζεσαι θετικά ή αρνητικά και με πολιτική ντομπροσύνη για μια επένδυση που εξελίσσεται στην επικράτεια σου ή συζητάς με τον επενδυτή και βρίσκεις κοινά αποδεκτή λύση.

Αν το θέμα της Κυβέρνησης ήταν το περιβάλλον θα είχε θεσμοθετήσει αυστηρό ελεγκτικό μηχανισμό (ή θα ενεργοποιούσε τον υπάρχοντα) για να ελέγχει λεπτομερώς κάθε μεταλλευτική εργασία.

Αν το θέμα της Κυβέρνησης ήταν η προστασία του περιβάλλοντος θα είχε εκπονήσει (μαζί με τις τοπικές αρχές) από την αρχή της διακυβέρνησης  της ένα επενδυτικό σχέδιο  , αλλότριο των παραδοσιακών δραστηριοτήτων της περιοχής, ώστε , σήμερα , να είναι σε θέση να απαντήσει στους χιλιάδες εργαζόμενους ποια θα είναι η τύχη τους όταν θα κλείσουν τα μεταλλεία.

Προς το παρόν δεν έχει απάντηση στη θλίψη και στην αγωνία μιας ολόκληρης κοινωνίας, που εύχομαι να κρατήσει την ψυχραιμία της προ των εξελίξεων.

Μεταλλεία, Ελληνικός Χρυσός, Στέλιος Βαλιάνος

Ομάδα σύνταξης

12 Σεπτεμβρίου 2017

Σχόλιο του περιφερειακού συμβούλου Στέλιου Βαλιάνου για τα μέτρα που ψηφίστηκαν στη Βουλή με την κατάθεση τροπολογιών και αφορούν τη μείωση του αφορολόγητου από το 2019 και την οριζόντια μείωση των συντάξεων την ίδια χρονιά.

«Η Κυβέρνηση αδυνατεί να μεγαλώσει την πίτα της οικονομίας (με εισροή κεφαλαίων, νέες επενδύσεις, ξεμπλοκάρισμα χρηματοδοτικών προγραμμάτων, απόδοση ληξιπροθέσμων του δημοσίου κλπ), ως ένα "ανώδυνο" τρόπο εξεύρεσης εσόδων από φόρους και εισφορές. 

Για το λόγο αυτό στεγνώνει και τις τελευταίες οικονομικές δυνατότητες των πολιτών μέσω της υπερφορολόγησης.

Ο ελεύθερος επαγγελματίας και ο μισθωτός στενάζουν κάτω από τους υψηλούς συντελεστές εισφορών και φορολογίας. 

Μόλις πριν λίγες μέρες ψήφισε μείωση του αφορολόγητου για το 2020, οριστικοποιώντας το χτύπημα όλων των εισοδημάτων, ακόμα και των πλέον χαμηλών.

Σήμερα, λίγες μέρες μετά, ψηφίζει (με τροπολογία μάλιστα) τη δυνατότητα μείωσης του αφορολόγητου ήδη από το 2019, δηλαδή ένα χρόνο νωρίτερα, πλάι στην προγραμματισμένη οριζόντια μείωση των συντάξεων για το ίδιο έτος, αναιρώντας ουσιαστικά τη δική της πρόσφατη νομοθέτηση. 

Και όλα αυτά εξαιτίας της συνθηκολόγησης της σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και υπό το βάρος της επικοινωνιακής της αγωνίας να λάβει μια θετική μελλοντική δήλωση για τη βιωσιμότητα του χρέους, με ελάχιστες ουσιαστικές προεκτάσεις.

Η Κυβέρνηση (με τη συνδρομή των δανειστών) βρίσκεται σε παραλήρημα προχειρότητας, ανικανότητας και εμπαιγμού».

Γιώργος Βαγιωνάς, Οικονομία

Ομάδα σύνταξης

09 Ιουνίου 2017

Του Στέλιου Βαλιάνου, Περιφερειακού Συμβούλου Χαλκιδικής  -Δικηγόρου

 Η πολυθρύλητη «ανάπτυξη» δεν έρχεται ούτε αυτόματα, ούτε με το πάτημα ενός κουμπιού. Απαιτεί συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις.

Μία από αυτές είναι και η ταχεία και αποτελεσματική αξιοποίηση κάθε παρεχόμενου χρηματοδοτικού εργαλείου , όπως είναι τα πάσης φύσεως αναπτυξιακά προγράμματα τα οποία χρηματοδοτούν επιχειρηματικές δράσεις .

Τον Ιούνιο του 2016, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, δημοσίευσε πρόσκληση υποβολής προτάσεων, για τα νέα προγράμματα LEADER ΚΑΙ ΑΛΙΕΙΑΣ της τρέχουσας προγραμματικής περιόδου 2014-2020.

Τα αποτελέσματα αξιολόγησης των προτάσεων δημοσιεύτηκαν τέλη Οκτωβρίου του 2016 και δύο μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο ανακοινώθηκαν οι κατανομές των πιστώσεων στα τοπικά προγράμματα.

Συνολικά 47 Αναπτυξιακές Εταιρείες αξιολογήθηκαν θετικά και θα αναλάβουν τη διαχείριση αυτών των προγραμμάτων.

Οι λειτουργικές δαπάνες των Αναπτυξιακών Εταιρειών φθάνουν σε ποσοστό, περίπου 20% των συνολικών ποσών που θα διαχειριστούν.

Μέχρι και σήμερα, το Υπουργείο δεν έχει καλέσει τις Αναπτυξιακές Εταιρείες για να υπογράψουν σύμβαση μεταξύ τους προκειμένου να ξεκινήσουν να υλοποιούνται τα τοπικά προγράμματα, αλλά το πιο σημαντικό δεν έχει εκδώσει θεσμικό πλαίσιο, σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης και υλοποίησης των τοπικών προγραμμάτων.

Δηλαδή, προϋπόθεση για να ξεκινήσει η υλοποίηση των προγραμμάτων δεν αποτελεί μόνο η υπογραφή συμβάσεων μεταξύ Υπουργείου και Αναπτυξιακών Εταιρειών, αλλά και η έκδοση του απαραίτητου Θεσμικού πλαισίου.

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι χάνεται ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ, (μέχρι στιγμής 9 μήνες), με ότι αυτό συνεπάγεται για τις τοπικές κοινωνίες και οικονομίες, αφού όλα μεταξύ τους είναι αλληλένδετα.

Το προγραμμα υπολογίζεται σε 300 εκατομμύρια ευρώ για όλη τη Χώρα , ενώ για τη Χαλκιδική υπολογίζεται ότι αναλογούν περί τα 10 εκατομμύρια ευρώ.

Υπολογίζοντας ότι η χρηματοδότηση θα φτάνει το 50% της όποιας επενδυτικής δραστηριότητας , με το υπόλοιπο 50% να προέρχεται από ίδια συμμετοχή του επενδυτή , μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει ότι εξαιτίας της αναίτιας καθυστέρησης της Κυβέρνησης , ΔΕΝ πέφτουν στην αγορά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.

Αν το πρόγραμμα ανέρχεται σε 300 εκατομμύρια ευρώ πλέον του ισόποσου της ίδιας συμμετοχής τότε μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς ότι καθυστερούν επενδύσεις 600 εκατομμυρίων ευρώ. Για δε το νομό Χαλκιδικής το ποσό αυτό ανέρχεται σε 20 εκατομμύρια ευρώ (10 εκ. ευρώ από το πρόγραμμα και 10 εκ. ευρώ από την ίδια συμμετοχή).

Αν κανείς λάβει υπόψη του τις δραστηριότητες που μπορούν να ενταχτούν στο πρόγραμμα τότε καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η μη έναρξη υλοποίησης στερεί πολύτιμο χρήμα από τις τοπικές οικονομίες και μάλιστα σε πολλούς τομείς , όπως στον κλάδο της παροχής υπηρεσιών (σύνταξη φακέλων υποψηφιότητας, σύνταξη όλων των απαιτούμενων μελετών, έκδοση οικοδομικών αδειών και υπολοίπων απαραίτητων αδειοδοτήσεων, κ.α.), στον κατασκευαστικό κλάδο, στον κλάδο των προμηθειών μηχανολογικού και λοιπού εξοπλισμού, κλπ.

Η δε υλοποίηση του είναι προφανές ότι θα δώσει πολύτιμη ανάσα και στην απασχόληση με τη δημιουργία θέσεων εργασίας .

Αν δίπλα σε αυτό υπολογίσει κανείς ότι πλήττονται και οι Αναπτυξιακές Εταιρίες εκάστοτε νομού , οι οποίες προσδοκούν έσοδα από την υλοποίηση του προγράμματος ώστε να παραμείνουν βιώσιμές , τότε γίνεται αντιληπτό πόσο επιζήμια είναι η αναίτια αυτή καθυστέρηση.

Η αγορά διψάει για χρήμα , που σήμερα είναι δύσκολο να βρεθεί.

Και αυτό όμως που διαθέτουμε , το κρατάμε στα συρτάρια του Υπουργείου , γιατί κάποιοι δεν πράττουν το καθήκον τους

Η πολιτική αστάθεια και η επιζήμια καθυστέρηση του Υπουργείου να εκπονήσει το θεσμικό πλαίσιο δημιουργεί άμεσο κίνδυνο να χαθεί και το όποιο ενδιαφέρον για ανάληψη επενδυτικής δραστηριότητας.

Απαιτείται άμεση ανάληψη πρωτοβουλίας ώστε να ολοκληρωθεί η διαδικασία και να τρέξει το πρόγραμμα ώστε να υποβληθούν οι επενδυτικές προτάσεις.

Απαιτείται η Κυβέρνηση να περάσει στην πράξη , βοηθώντας την ιδιωτική οικονομία την οποία κάθε μέρα υπονομεύει και να δράσει ώστε να μην κινδυνεύσουν να χαθούν κοινοτικά κονδύλια.

Χαλκιδική, Στέλιος Βαλιάνος, Leader

Ομάδα σύνταξης

22 Μαρτίου 2017